II.8 Anjeli słodko śpiewali

przed w. 1 „Śpiewana na melodię Witajże dziecię rozkoszne następuje pieśń o Wniebowstąpieniu Pańskim”. Kolęda Witajże dziecię rozkoszne znana jest z rękopiśmiennego Kancjonału puławskiego z 1551 r., Bibl. CzartorysMch, sygn. 2372, k. 8–9 verso.

w. 5 jen — który.

w. 11 złościmy — nikczemny.

w. 13 wezbrać się, — udać się.

w. 25 uciesznie — radośnie; godowaó — świętować,

w. 30 ludzium — ludziom; każcie — głoście kazania,

w. 37 jió — iść.

w. 43 weseli ji — wesoło go.

w. 68 wielmi — bardzo.

w. 65 na czas — tymczasem, chwilowo.

w. 95 glądać — patrzeć.

w. 107 u&wierdzić — utwierdzić.

w. 111 wpad — tu: grzech.

II.9 Wesoły nam dzień nastał, Gdyż Zbawiciel/

Jest to pieśń podobna do II.3. dostosowana do święta Wniebowstąpienia Pańskiego. Tekst znajduje się w druku: Baltazar Opeć, Żywot Pana Jezy Krystam druk. Jan Haller, Kraków l522, k 175.

Poprzednie wydanie: M. Bobowski, Polskie pieśni katolickie, s. 156.

PIEŚŃ O PAŃSKIM WNIEBOWSTĄPIENIU NA PROCESYJĄ

Wesoły nam dzień nastał,

Gdyż Zbawiciel w niebo wstąpił,

S nami się rozstał,

Wybawiwszy dusze jęte,

Wziął je <w> królestwo święte,

A Bam diabły związał jest przeklęte.

Przez twe święte w niebo wstąpienie,

Boży Synu, daj nam z naszych <grzechow powstanie

Gdy przykażesz w niebo wstąpić,

Daj nam cie naśladować,

Ciebie chwaląc,

Z tobą też krolować>.

II.9 Wesoły nam dzień nastał, Gdyż Zbawiciel/

w. 4 jęte — uwięzione (w otchłanij.

II.10 Przydzi, dusze święty, k nam

Jest to niepełny przekład znanej łacińskiej sekwencji na święto Zesłania Ducha Świętego Veni, Sancte Spiritus której domniemanym autorem jest św. Robert, król francuski (zm. 1031).

Utwór znajduje się w rękopisie Biblioteki Kapitulnej w Krakowie, sygn. 149, zawierającym Sermones de tempore et de sanctis z drugiej połowy XV w.; tekst pieśni na k. 124. wydał go J. Szujski, Trzy zabytki języka polskiego XIV i XV wieku, Rozprawy i Sprawozdania Akademii Umiejętności, Wydział Filologiczny, t. I, Kraków 1874, s. 40–43.

Przydzi, Dusze Święty, k nam,

Seśli nam niebieski

Promień swej światłości.

Przydzi, Oćcze ubogich,

Przydzi, dawco darów,

Przydzi, świeca serc.

O nalepszy Ucieszycielu,

Słodki gościu naszej dusze,

Słodkie ochłodzenie,

W robocie odpoczynienie,

<. . . . . . . . . . . . . . .>

<w> płaczu uwiesielenie.

O światłości nabłogosławieósza,

Napełni wnętrzności serdeczne

Twych wiernych sług.

Ogrzej, coć zimnie,

Stwierdzi, coć błędnie,

Pochyl, coć pysznie.

Daj twym miłym twoje miłość,

Wierzącym siećmiorą świątość,

Da wyście zbawionych,

A po tem żywocie

Daj nam wiecznie wiesiele

I wieczną radość. Amen.

II.10 Przydzi, dusze święty, k nam

w. 2 seśli — ześlij.

w. 6 świeca — światło,

w. 7 ucieseyciel — pooieszyciel.

w. 11 W rkps. wiersz opuszczony; uzupełnia się na podstawie redakcji II.14, gdzie jest: „W wrzeniu [gorącu] ochłodzenie”.

w. 14 wnętrzności serdeczne — wnętrza serc.

w. 17 — umocnij, co błądzi, tj. tych, którzy błądzą.

w. 11 W rkps i psczo

w. 21 da wyście — daj wyjście.

II.11 Przydzi k nam święty dusze

Początkowe wersy ntworu sa przekładem znanej antyfony: Veni. Sancte Syiritus. reple tuorum corda fidelium. Tekst pieśni odnalazł A, Brückner w rrękopisie Cesarskiej Biblioteki Publieznej w Petersburgu, sygn. Lat. I.F.497 (obecnie Biblioteka .Narodowa w Warszawie, sygn. 3021), k. 205, zawierającym kazania Piotra z Miłosławia (tzw. Kodeks świętokrzyski z XV w.).

Wydanie: A. Brückner, Drobne zabytki języka polskiego, Rozprawy Akademii Umiejętności, Wydział Filologiczny, t. XXV, Kraków 1887, s. 31.

Przydzi k nam Święty Dusze,

Napełni serca swych wiernych

I oświeć ich dusze.

Zaż<ż>y w nich ogień swej świętej miłości,

Jen sie przez rozliczności

Wszystkich języków lud sebrał wiary w jedności.

Bądź s nami, Panie Boże,

Prosimy ucieszyciela twego;

Jen od ciebie pochodzi, od Otca wiecznego.

Nawiedź nas darem Ducha Świętego,

A ucieszy wszelkiego smętnego.

Daj nam w tem Dusze rozumieć,

Cso jest sprawiedliwe, miłość swoje.

Bacz grzechy odpuścić,

A potem racz nas domieścić

Królestwa niebieskiego. Amen.