3.Асоба як прадмет выхавання.

Асоба – г. ч-к, як прадст-к грам-ва і сац. груп, які займаецца пэўным відам дз-сці, які усведамляе свае адносіны да навак. свету і які надзелены індывідуальна-Ψ-ымі асаблівасцямі. Прыметы асобы: 1)удзел у сумеснай дз-сці; 2)уключанасць у сіс-му сац. адносін; 3)развітая самасвядомасць. Суадносіны паняццяў Індывід – канкрэтны прадстаўнік чал-ва. Індывідуальнасць – г. сукупнасць індывід.- Ψ-ых асаблівасцей ч-ка, якія адрозніваюць яго ад іншых людзей. Інд-сць бывае біялагічная, Ψ-ая, сац. Кожны індывід – індывідуальнасць, не кожны асоба (дзеці, псіхічна бальныя людзі). Стр-ра асобы – г. адносна пастаянныя хар-кі асобы, як. дэманструюцца ў розн. абставінах і ў розн. час. хар. асобы:*разумнасць; *адказнасць; *свабоду; *пачуццё асобаснай годнасці; *індывідуальнасць. Д/пед-кі істотнымі з’я-ца два паняцці:раз-цё і фар-не. Развіццё – узаемазвязаны працэс колькасных (з’я-ца мова, павял. слоўнік. запас, авалодвае мноствам сац-бытав. уменняў, працоўных навыкаў) і якасных (абагачэнне моўнай дз-ці вядзе за сабой павыш. і ўдасканальванне пазнав. здольн. ч-ка, развіццё лаг. мысл. і памяці) зм-няў, якія адбываюцца ў анатама-фізіялагічным станаўленні ч-ка, ва ўдасканаленні яго НС і псіхікі, а таксама яго пазнав. і творчай дз-сці, у абагачэнні яго светапогляду, маральнасці, грамадска-палітычных поглядаў і перакананняў. Фармір-не – вынік раз-ця асобы і абазначае яе станаўленне, набыццё сукупнасці, трывалых уласцівасцей і якасцей. Фактары, якія ўздзейнічаюць на раз-цё асобы: 1)унутраныя фактары: (спадчынасць, асабл. НС, фіз. асаблівасці (гр. крыві, хар-р абмену рэчываў, анамаліі (хваробы зроку, псіхічныя, захворв-ні крыві), задаткі, уласная актыўнасць асобы (працэс самавых-ня і самаадук.і). 2)знешнія фактары: а)асяроддзе *прыроднае (біялагічнае); *геаграфічнае; *сац.; б)выхаванне (сіс-ма выхав-ня, сям’я, школа, зносіны.). Віды развіцця : фізічнае, фізіялагічнае, псіхічнае, сацыяльнае і духоўнае.

4.Сістэма адукацыі рб. Закон Аб адукацыі.

Сіс-ма адукацыі – сукупнасці адукацыйна-выхаваўч. устаноў, якія функц. у той ці інш. дзяржаве, сувязь п/ж імі і тыя агульныя прынцыпы, на аснове якіх гэтыя ўстановы будуюцца і працуюць. Асноўныя фактары раз-ця сіс-мы адукацыі: 1)узровень раз-ця грамадскай вытворчасці і ўдасканалення яе навукова-тэхнічных асноў роля сяр. спец. і вну, прафес-тэхн. навуч установы); 2)палітыка кіруючых колаў гр-ва і інтарэсы розных саслоўяў; 3)народныя патраб. ў пашырэнні магчымасцей у атрыманні адук. і павышэнні яе якасці; 4)гістарычны вопыт і нац. асаблівасці ў галіне народ. адукацыі. 5)пед. фактары. У 1991г. – “Закон аб адукацыі ў РБ”. 19 сакавіка 2002 г. (4.08.2004) быў прыняты “Закон аб адукацыі ў нов. рэдакцыі”. Прычыны: *за 12 год пабудавалася свая ўласная сіс-ма адукацыі; *з-за змены канстытуцыі; *у 1996 г. прынята канцэпцыя рэформы школы. У Законе: Стацця 1, арт.1,3,6,7,8,9. Дзяржаўная палiтыка ў сферы адукацыi грунтуецца на наступных прынцыпах: 1)прыярытэтнасцi адукацыi; 2)абавязковасцi агульнай базавай адукацыi; 3)ажыццяўлення пераходу да абавязковай агульнай сярэдняй адукацыi; 4)даступнасцi дашкольнай, прафесiйна-тэхнiчнай i на конкурснай аснове сярэдняй спецыяльнай i вышэйшай адукацыi; 5)пераемнасцi i бесперапыннасцi ўзроўняў i ступеняў адукацыi; 6)нацыянальна-культурнай асновы адукацыi; 7)прыярытэту агульначалавечых каштоўнасцяў, правоў чалавека, гуманiстычнага характару адукацыi; 8)навуковасцi; 9)экалагiчнай накiраванасцi адукацыi; 10)дэмакратычнага характару кiравання адукацыяй; 11)свецкага характару адукацыi. Нацыянальная сiстэма адукацыi ўключае: 1)удзельнiкаў адукацыйнага працэсу; 2)адукацыйныя стандарты, распрацаваныя на iх аснове вучэбныя планы i вучэбныя праграмы; 3)установы адукацыi i iншыя арганiзацыi, якiя забяспечваюць эфектыўнае функцыянаванне сiстэмы адукацыi; 4)дзяржаўныя органы кiравання адукацыяй, якiя ўключаюць Мiнiстэрства адукацыi Рэспублiкi Беларусь, упраўленнi i аддзелы адукацыi мясцовых выканаўчых i распарадчых органаў. Галоўнымі задачамі агульнаадукацыйных навучальных устаноў з'яўляецца: стварэнне спрыяльных умоў для разумовага, маральнага, эмацыйнага і фізічнага развіцця асобы, выпрацоўка навуковага светапогляду, засваенне навучэнцамі ведаў аб прыродзе, грамадстве, чалавеку, яго працы.