2. Пупочная грыжа: классификация, клиника, диагностика и лечение

грыжа – это смещения органов брюшной полости (обычно толстой или тонкой кишки, сальника, мочевого пузыря), происходящее из-за ослабления или разрыва в брюшной стенке.

Пупочные грыжи у детей являются следствие дефекта развития передней брюшной стенки. Все факторы, вызывающие повышение внутрибрюшного давления, могут привести к возникновению грыжи. Пупочные грыжи встречаются у детей довольно часто, особенно у девочек, возникают они, как правило, в первые месяцы жизни.

Признаки пупочной грыжи: в вертикальном положении и при натуживании у ребенка в области пупка появляется выпячивание округлой или овальной формы, которое обычно самостоятельно вправляется при горизонтальном положении на спине. Если грыжевые ворота широкие, грыжа свободно выходит и вправляется обратно. При узких грыжевых воротах грыжа может вправляться с трудом, что расценивается как частичное ущемление. Полные ущемления встречаются редко.

Лечение пупочных грыж у детей чаще ведется консервативным способом (без операции): укрепление брюшной стенки с помощью гимнастики и массажа. К заклеиванию грыжи лейкопластырем стоит относиться осторожно, так как раздражение на коже от пластыря может стать причиной распространенной инфекции. Обычно к 3-5 годам пупочное отверстие уменьшается и самостоятельно закрывается. Если этого не происходит, то лечение должно быть оперативным.

Операция заключается в выделении и вскрытии грыжевого мешка, погружении его содержимого в брюшную полость и пластики (закрытия и укрепления) грыжевых ворот по разработанным методикам.

21- билет

1. Клиника и диагностика эпифизарного остеомиелита.

Наиболее часто поражаются проксимальный и дистальный эпифиз бедренной кости, проксимальный эпифиз плечевой кости, проксимальный эпифиз большеберцовой кости. Ранние рентгенологические симптомы наблюдаются у детей с 3-го до 10 дня с начала заболевания, причем у детей до 3-х лет — на 3-й и 5-й день. Рентгенологические проявления эпифизарного остеомиелита разнообразны и зависят от возрастных особенностей длинных трубчатых костей. К ранним признакам остеомиелитов у детей следует отнести изменения со стороны мягких тканей, которые выявляются на сравнительных рентгенограммах в виде исчезновения межмышечных прослоек, увеличения объема мышц, смазанности линий, отделяющих их от подкожной жировой клетчатки. Эти изменения, по данным А. Е. Рубашовой, можно наблюдать через 24—48 часов от начала заболевания. К ранним рентгенологическим признакам эпифизарного остеомиелита следует отнести остеохондрит. Последний развивается не только в пораженной кости, но и в других трубчатых костях. Остеохондрит считался ранее патогномоничным признаком раннего врожденного сифилиса костей. Остеохондрит проявляется в виде изменений в зонах предварительного обызвествления (по А. С. Рейнбергу — плотный вал, который в нормальных условиях выступает в виде гладкой полоски между эпифизарным хрящом и губчатым веществом метафиза), а при эпифизарном остеомиелите - повышение интенсивности описанной тени — полоска на границе эпифизарного хряща и метафиза — «зона уплотнения». Эта «зона уплотнения» сменяется расширенным участком зоны пониженной интенсивности в сторону диафиза. Эти симптомы могут быть зарегистрированы на 4 день от начала заболевания. Однако В. М. Державин отмечает, что этот симптом не имеет самостоятельного значения, т. к. является результатом неспецифической реакции кости на различные заболевания и наблюдается в том числе и при раннем врожденном сифилисе. Однако при остеомиелите этот симптом сочетается с местными проявлениями воспаления, температурной реакцией, с изменениями периферической крови в виде ускорения СОЭ, лейкоцитоза, нейтрофилеза.

Если нет ядра окостенения эпифиза, то судить о его поражении можно лишь по изменениям в метафизе.

2-кіндік бауының эмбриональды жарығы: бұндай даму ақауы іш қуысы мүшелері бауыр немесе ішек петлясы кіндік қабына кіріп орналасады. Көлеміне байланысты кіші- 5 см ге дейін, орташа- 10 см, үлкен 10см ден үлке эмбрионалды жарықтар болады. 30 роц балаларда эмбрионалды жарық туа п.б.

Босанғаннан кейі алғ сағаттарда кіндік қабы жылтыр , ақшыл түсті болады(блестящиик, позрачные , белесоватого цвета. ) босанғандағы кауіп кіндік қабы жарылып кетсе перитонитті тудырады. Бұндай балаларды тез арада балалар хирургиялық бөлімшесіне ауыстырған жөн. Кіндікті спирт пен обработка жасау керек. Баланы стерильді пеленкага орап кювезга салу керек.

22-билет

1-гемотогенді остеомиелит Атипті остеомиелиттер.

Атипті остеомиелит балаларда кездесетін барлык

остеомиелитердін 4-7,5%-ін қүрайды. (Т.Ж.Сүлтанбаев, 1984 Г.Н.Ақжігітов, 1986; т.б). Атипті остеомиелит бала организмінде иммунобиологиялық қасиеті жоғары болған кезде анықталады сондықтан сүйектегі қабыну ошағы бірден шектеледі. Бұл остеомиелиттін түріне келесі сүйек кабынулары жатады:

-Броди іріндігі -Склероздаушы Гарре остеомиелиті -Альбуминозды Олье остеомиелиті. -Антибиотиктік остеомиелит. Броди іріндігі - сүйекте шектелген іріңді сүйек қуысының болуы. Бұл ірінді қуыстын остеогенді қапшығы болады. Броди іріндігі жедел гематогендік остеомиелиттін 3,1%-ін қүрайды. Ол мектеп жасындағы балаларда (8-12 жас) жиі кездеседі. Броди іріңдігі үлкен жіліншік сүйегінің проксимальды метафизінде, ортан жіліктін дистальды метафизінде, иық сүйегінін проксимальды метафизінде орналасады. Сүйек қабы астындағы кеністікке ірін жиналмайды. Ірінде көбінесе стафилококк аныкталады.

Клиникасы. Ауру біртіндеп басталады, кейде белгілері болмайды. Дене қызуы 37,0-37,5°С, кейде дене қызуы қалыпты болуы мүмкін. Интоксикация жэне токсикоз белгілері анықталмайды. Бала жергілікті, ошақты жердегі ауырсынуға шағымданады. Сүйекті соққан кезде немесе жүргеи уақытта ауырсыну анықталмайды. Ауырсыну түнгі уақытта күшейеді. Суйек ішілік іріндік аймағында біраз ісік анықталуы мүмкін, бірақ гиперемия жэне флюктуация болмайды.

Клиникасы. Кей кезде сүйекте ауырсынү болады, дене қызуы көтеріледі. Баланын закымданған аяқ- қолының көлемі үлғаяды. Сүйекті пальпациялау және перкуссиялау кезінде ауырсыну байқалады, сонымен қатар жергілікті температура көтеріледі. Ауру қабынуға ұшыраған қол-аяғын қозғамайды, Осындай жағдай 1-1.5' айға созылады, одан кейін баланын жағдайы кенеттен нашарлайды. Дене қызуы 38,0°С-39,0°С, токсикоз, аяқ-қолынын ауырсынуы артады.

Сүйектін жалпы шолу рентгенограммасында сүйектін кортикальды бөлігі қалындайды, сүйек қабығы өзгеріссіз, сүйек майы каналы тарылады. Кейде сүйекте секвестрлер анықталады.

2-вентралдық жарықтар көбінесе консервативті және оперативті емнен кейі дамиды. Тыртықтың көлемі үлкейеді іш қуысына операциядан кейін п.б. пайда болу факторлары: операциядан кейінгі жара,

Іш қуысы б. Еттерінің атрофиясы, опер дан соң режимді сақтамау, ауыр жук көтеру, семіздік,

ЖІКТЕЛУІ: көлемі бйынша үлкен емес 8-10 см. Үлкен -10-10 см. Гигантты-15 см. Олар вправимы және невправимы деп бөлінеді. Невправимы көбінесе бала алғаш жүре бастаған кезде, бойы өскенде, іш қуысының қысымы жоғарлағанда,жарық көлемі үлкейеді.

ДИАГНОСТИКА: қарап тексергенде операциядан кейінгі тыртықтың орыны томпайып тұрад, пальпация кезінде ішек петлясы анықталады, ЕМІ: консервативті және хирургиялыұ. Консервативті ем туғаннан басталады олардың іш б. Еттері бос балғандықтан бандаж және массаждар жасау керек. ОПЕРАТИВТІ ЕМ: 2-5 жаста жасау керек.

23-билет

1-созылмалы остеомиелит іріңдң қабыну процестерін ашуда және сүйекте қабыну процестері өтеді яғни алғашқы репарация . рентгенологиялық қарауда қабыршақтанған, склерозданған ірі элементтер анықталады. Сүйек дақтары анық көрінеді. Сүйектің өзіндік склероздушы процесі басталады. Егер бұл процесс4-6 айда аяқталмаса периодты қабыну басталады да сүйек тесіліп, ірің діктер ағады, созылмалыға ауысады,. КЛИИКАСЫ: ұзақ ағымды жіне ремисия түрінде өтеді. Ремиссия кезінде тесі жабылады. Қабыну процесі ұлғайғанда температура жоғарлайды, ауырсыну интоксикация мен қатар жүреді. Тесіктен көп мөлшерде ірің ағады. ДИАГНОСТИКА: қарап тексергенде жұмсақ тіндердің ісінуін анықтауға б. Кейде қалыңдаған, тесіктің орнында бұрынғыдай тыртықтану п.б. пальпация кезінде аздаған ауырсыну, жұмсақ тіндердің атрофиясы не қалыңдауы б. Тері түсі бзғылт, қоректенуі жеткіліксіз. Температура субфебрильді, әсіресе кешке таман, кейде жоғарғы шегіне дейін шарықтайды. Зертттеу: рентгенодиагностика, ол жерде остеопароз аймағын көреміз стеосклерозданған, секвесторлы капсуланың контуры анық. ЕМІ: хирургиялық ем, некроэктомия, аутогенопластика, секвестрлық қуысы ашылады, секветр және іріңдікті тазалау.

2-бассүйек ми жарықтары даму ақауы ауыр ауру ту біткен омыртқа өсуінің жетіспеуінен мидың қатты қабығының томпаюы б. Томпаюдың ішінде ми жұлын сұлын сұйықтығы болады. 1000 на 1 балада болады. Негізі жұлынның дамуы ның ақауы жатыр, омыртқа доғасының бітіспеуінен . көбіне бел 8 көз тұсында кездеседі. Кеуде ойын аймағындада кездеседі. Түрлері.: менингоцеле, менингомиелоцеле, миелоцистоцеле, рахишизис. Менингоцеле-омыртқа доға өспей калады, сол жерден томпйып тұрады, капшык ішінде цереброспиналды сұйықтық б. Менингорадикулоцеле-жарық құрамына жұлын қыртысы кіреді, жұлын өз орнында жатады, неврологиялық статус болмайды,

КЛИНИКАСЫ: омыртқаның ортаңғы сызық бойымен бел аймағында ісік әр түрлі көлемде болады, терімен жабылған, ол жерде түтер және тамырлы дақтар болады, май ткандер көп болады.

ЕМІ радикалды және хирургиялық .

24-билет

1-перитонит Қарынның ішкі жағындағы пердені құрсақтың көк еті дейді. Көк еттің қабынуын перитонит ауруы деп атайды. Перитонит кезінде жергілікті ғана өзгерістер болып қоймай, сонымен бірге бүкіл ағза да қатты өзгеріске ұшырайды. Сол өзгерістердің себебі –ағзаның ірің мен ұлануында. Сол ірің бүкіл қарың –құрсақ қуыстарына жайылып кетсе, басқа аурудың асқыну салдарынан перитонит ауруы пайда болады. Яғни аяқ асты пайда болған апендицит, іріңді холецистит, ішек қабынулары кезінде осы мүшелердегі ірің сыртқа тебеді де жанжаққа жайылып перитониттің пайда болуына жағдай жасайды. Демек перитониттің пайда болуына іш мүшелерінің іріңді қабынуы себепкер, ал кейбір жағдайларда науқас адам перитониттен өліп кетсе оны зеттеу үстінде дәрігер перитониттің ең бірінші себебін іздеп таба алмайды.

КЛИНИКАЛЫҚ СИПАТЫ -Перитонит жағдайы басқа бір аурудың асқыну салдарынан пайда болғандықтан сол алғашқы ауруға жаңа ауру белгілері қосылады да перитонит жағдайына әкеп ұшыратады. Перитонит жағдайына ұшыраған адам шөлдегіш келеді, ішім шыдатпай бара жатыр деп дөңбекшіп, әлсіреп, жүдеп қалады тынысы тарылып ауа жетпегендей сезімде болады.

Көңіл күйі төмендеп біреудің артық сөзі әзіл оспағын да көтере алмайды. Науқас адам баяу сөйлейді. Көздері кіртейіп, ішіне қарай кетіп қалады, беті қуарып, терісі сұрғылт тартып, дем алысы жиілей түседі. Қарын төңірегі қатайып іші кеуіп кетеді. Еріні кезеріп, тілі құрғап, тілдің үсті күрең тартады.

Перитониттің жергілікті басталу белгілеріне қарын еттерінің қатаюы, лоқсу мен құсу, ішінде сұйық заттың пайда болуы жатады.

Диагностикасы: іш тқуысының рентгеноскопиясы, ретгенографиясы.. іш қуысын пункциялау. Лпороцентез. Лапороскопия.