2.Obraz kliniczny pacjenta

Pacjent ma 43 lat, płec:mężczyzna, choruje na SM już 4 lata, U pacjenta wystopiłą postać rzutowo-remisyjną SM. Ma ojca który też choruje na stwardnienie rozsiane, mieszka w Polsce razem z ojcem, matki nie zna od urodzenia. Rasa biała, wcześniej palił papierosy(od 2 lat już nie pali). Miał osłabione mięśnie, zaburzenie czucia powirzcownego, trudności w poruszaniu się, zaburzenie koordynacji ruchowej.

MRI(rezonans magnetyczny) wykazało że jest uszkodzenie osłonki mielinowej w mózgu, pomogło to podtwiedzić diagnoze. Po 4 latach czuje się lepiej. Dzięki stosowaniu rehabilitacji, ma poprawe organizmu( jest zwiększona wydolność organizmu do: wykonania ćwiczeń, zwiększona illość powtórzeń). Pacjent ma specjalny program rehabilitacyjny w domu, nazywa się Neuroforma.

Neuroforma to program komputerowy do samodzielnych ćwiczeń ruchowych i poznawczych, tworzony przez ekspertów z dziedziny neurorehabilitacji i neuropsychologii. Program skierowany jest do pacjentów ze schorzeniami i urazami neurologicznymi. W szczególności wspiera rehabilitację pacjentów ze stwardnieniem rozsianym, po przebytym udarze czy urazie mózgu.

Inne choroby autoimmunologiczne: cukrzyca typu drugiego(Typ 2).

3.Proces rehabilitacji

"Podstawą nowoczesnej fizjoterapii powinna być rehabilitacja funkcjonalna, której celem jest poprawienie lub utrzymanie sprawności ruchowej i psychicznej chorego zgodnie z jego bieżącymi oczekiwaniami i potrzebami.¹

Program terapeutyczny chorych na stwardnienie rozsiane powinien być kierunkowany w taki sposób, by obejmował rehabilitację ruchową, poznawczą i społeczną. W procesie planowania procesu należy wziąć pod uwagę charakterystyczne objawy stwardninia rozsianego takie jak np. męczliwość, które mogą ograniczać możliwości fizyczne i psychiczne chorego. 

Wsparciem rehabilitacji w stwardnieniu rozsianym mogą być różne pomoce rehabilitacyjne. Stwardnienie rozsiane należy do chorób, w których warto jest wykonywać ćwiczenia ruchowe i umysłowe, aby dłużej zachować sprawność lub poprawić ogólne funkcjonowanie.

Zestaw ćwiczeń dla danego pacjenta:

• pozycja leżąca na plecach, kończyny dolne zgięte w stawach biodrowych i kolanowych, unoszenie miednicy nad podłoże ze spięciem mięśni pośladkowychutrzymane skurczu przez 5 sekund i rozluźnienie;

• pozycja leżąca j.w., piłka (lub np. poduszka) między stawami kolanowymi i ściskanie piłki przez 5 sekund i rozluźnienie;

• pozycja leżąca j.w., taśma thera-band zawinięta na stopie, oba końce trzymane są w dłoniach, prostowanie kończyny dolnej w stawie kolanowym, przyciąganie w kierunku tułowia do uczucia ciągnięcia pod stawem kolanowym, utrzymanie 5 sekund i rozluźnienie;

• pozycja leżąca na boku, taśma thera-band zawinięta na stopie, a koniec taśmy trzymany w dłoni, maksymalne rozciąganie taśmy poprzez przenoszenie wyprostowanej kończyny górnej jak najdalej nad głowę;

• pozycja klęku obunóż, jedna kończyna górna trzyma kij (wspiera się na nim) oparty o podłoże, wykonanie ruchu wysunięcia przeciwnej nogi (przejście do klęku jednonóż) i powrót do klęku obunóż;

• pozycja klęku obunóż, dłonie oparte o drabinki, przenoszenie pośladków w kierunku podłoża na zmianę na jedną stronę tułowia, wyprost i przeniesienie ciężaru ciała na drugą stronę tułowia, wyprost (pośladki nie muszą dotknąć podłoża, ruch może być minimalny);

• pozycja siedząca naprzeciwko ściany- toczenie piłki po ścianie maksymalnie w górę i powrót do ustawienia piłką przed klatką piersiową;

• pozycja siedząca na dużej piłce rehabilitacyjnej, naprzemienne podnoszenie lewego stawu kolanowego razem z wyprostowaną, prawą kończyną górną kierowaną jak najwyżej nad głowę, utrzymanie równowagi i powrót;

• pozycja stojąca na poduszce sensomotorycznej, dłonie oparte o ścianę (drabinki), głowa wyprostowana, przeniesienie ciężaru ciała i wspięcie na palce, po czym przejście na pięty;

• pozycja stojąca na poduszce sensomotorycznej, dłonie oparte o ścianę (drabinki), głowa wyprostowana, unoszenie na zmianę stóp nad podłoże i utrzymanie równowagi.

Aktywność ruchowa podejmowana systematycznie przez osoby chore na stwardnienie rozsiane, niesie ze sobą ogrom korzyści. Niezwykle istotne jest, żeby prowadzić maksymalnie oszczędzający tryb życia podczas rzutów choroby. Czas remisji choroby należy wykorzystać poddając się wszelkim czynnościom ruchowym, aby jak najlepiej spożytkować czas dobrego samopoczucia. Maksymalna praca podczas remisji pozwoli na lepsze funkcjonowanie oraz opóźnienie wystąpienia powikłań, jakie niesie ze sobą choroba.