- •ТарҶумаи Қуръон аз Тафсири Мухтасари хатлонӣ
- •Сураи оли имрон1
- •1. Алиф. Лом. Мим.
- •Сураи анфол1
- •Сураи юнус1
- •Сураи ҳуд 1
- •Сураи юсуф1
- •Сураи иброҳим1
- •Сураи ҳиҷр1
- •Сураи исро1
- •Сураи марям1
- •Сураи ҳаҷ1
- •Сураи МӯЪминун1
- •Сураи фурқон1
- •Сураи шуъаро1
- •Сураи қасас1
- •Сураи луқмон1
- •Сураи саҷда1
- •Сураи сод1
- •(Ҷамоъатҳо)
- •Сураи Фуссилат1
- •Сураи Муҳаммад 1
- •Сураи қоф1
- •Сураи саф1
- •Сураи Ҷумъа1
- •Сураи тағобун1
- •Сураи талоқ1
- •Сураи Қалам1
- •Сураи НӯҲ1
- •Сураи Ҷин1
- •Сураи қиёмат1
- •Сураи Инсон1
- •Сураи набаъ1
- •Сураи мутаффифин1
Сураи марям1
Ба номи Худои бахшояндаи меҳрубон!
1. Коф, ҳо, ё, айн, сод.
2. Баёни бахшоиши Парвардигорат бар бандаи худ Закариёст.
3. Он гоҳ, ки Парвардигорашро дар ниҳон нидо дод.
4. Гуфт: «Эй Парвардигори ман, устухони ман суст гашта ва сарам аз пирӣ сафед шудааст ва ҳаргиз дар дуъо ба даргоҳи ту, эй Парвардигори ман, бебаҳра набудаам.
5. Ман пас аз марги хеш аз хешовандонам бимнокам ва занам зоянда нест. Маро аз ҷониби Худ фарзанде ато кун,
6. ки меросбари ман ва меросбари хонадони Яъқуб бошад ва ӯро, эй Парвардигори ман, шоиставу писандида гардон».
7. «Эй Закариё, Мо туро ба писаре ба номи Яҳё мужда медиҳем. Аз ин пеш касеро ҳамноми ӯ насохтаем».
8.Гуфт: «Эй Парвардигори ман, маро аз куҷо писаре бошад, ҳол он ки занам зоянда аст ва ман худ дар пирӣ ба фартутӣ расидаам».
9.Гуфт: «Парвардигорат инчунин гуфтааст: «Ин барои Ман осон аст ва туро, ки пеш аз ин чизе набудаӣ, биёфаридаам»
10Гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ман нишоне бинамой». Гуфт: «Нишонаи ту ин аст, ки се шабу2 се рӯз бо мардум дар ҳоли тандурустӣ (дар ҳоле ки на гунг ҳастиву на кар) сухан натавонӣ гуфт».
11.Аз меҳроб ба миёни қавми худ берун омад ва ба онон эълон кард, ки субҳу шом тасбеҳ гӯед.
12.«Эй Яҳё, китобро (Тавротро) ба қувват (ба қасд ва фаҳми маъонияш ва амал кардан ба ӯ) бигир». Ва дар кӯдакӣ ба ӯ доноӣ (нубуввату фаҳми Таврот) ато кардем.
13.Ва ба ӯ шафқат кардем ва покизааш сохтем ва ӯ парҳезгор буд.
14.Ба падару модар некӣ мекард ва ҷаббору (золим) гарданкаш набуд.
15.Салом бар ӯ, рӯзе, ки зода шуд ва рӯзе, ки мемирад ва рӯзе, ки дигар бор хезонида мешавад!
16.Дар ин китоб Марямро ёд кун, он гоҳ, ки аз хонадони хеш ба маконе рӯ ба сӯи баромадани офтоб яксӯ шуд.
17.Миёни худ ва онон пардае кашид ва Мо Рӯҳи3 Худро наздаш фиристодем ва чун инсоне тамом бар ӯ намудор шуд.
18.Марям гуфт: «Аз ту ба Худои Раҳмон паноҳ мебарам, агар парҳезгор бошӣ».
19.Гуфт: «Ман фиристодаи Парвардигори ту ҳастам, то туро писаре покиза бибахшам».
20.Гуфт: “Аз куҷо маро фарзанде бошад, ҳол он ки ҳеҷ инсоне ба ман даст назадааст ва ман бадкора ҳам набудаам».
21.Гуфт: «Парвардигори ту инчунин гуфтааст: «Ин барои ман осон аст. Мо он писарро барои мардум оятеву бахшоише кунем ва ин корест ҳатмӣ ва поёнёфта».
22.Пас ба ӯ ҳомила шуд ва ӯро бо худ ба маконе дурафтода бурд.
23.Дарди зоидан ӯро ба сӯи танаи дарахти хурмое кашонид. Гуфт: «Эй кош, пеш аз ин мурда будам ва аз ёдҳо фаромӯш шуда будам».
24.Аз зери ӯ (поёни Марям) нидо дод (ҷибрил ё Исо): «Ғамгин мабош, Парвардигорат аз зери пои ту ҷӯи обе равон сохт».
25. Дарахтро биҷунбон, то хурмои тоза бароят фурӯ резад.
26. Пас, эй зан, бихӯру биёшом ва шодмон бош ва агар аз одамиён касеро дидӣ, бигӯй: «Барои Худои раҳмон рӯза назр кардаам ва имрӯз бо ҳеҷ инсоне сухан намегӯям».
27. Кӯдакро бардошт ва назди қавми худ овард. Гуфтанд: «Эй Марям, коре қабеҳ кардаӣ.
28. Эй хоҳари Ҳорун, на падарат марди баде буд ва на модарат зане бадкора».
29. Ба фарзанд ишора кард. Гуфтанд: «Чӣ гуна бо кӯдаке, ки дар гаҳвора аст, сухан бигӯем».
30. (Исо) гуфт: «Ман бандаи Худоям, ба ман китоб дода ва маро паёмбар гардонидааст.
31. Ва ҳар ҷо, ки бошам, маро баракат дода ва то зиндаам, ба намозу закот васият кардааст.
32. Ва низ некӣ кардан ба модарам. Ва маро гарданкашу бадбахт насохтааст.
33. Салом бар ман, рӯзе, ки зода шудам ва рӯзе, ки мемирам ва рӯзе, ки дигар бор зинда карда мешавам!»
34. Ин аст Исо ибни Марям, ба сухани ҳақ, ҳамон ки дар бораи ӯ дар шакку шубҳа буданд.
35. Насазад Худовандро, ки фарзанде баргирад. Пок аст. Чун иродаи коре кунад, мегӯяд: «Мавҷуд шав!» Пас мавҷуд мешавад.
36. Ва Аллоҳ Парвардигори ману Парвардигори шумост, пас ӯро бипарастед, ки роҳи рост ин аст!
37. Гурӯҳҳо бо ҳам ихтилоф карданд, пас вой бар касоне, ки кофир шуданд ба ҳангоми ҳузур дар он рӯзи бузург.
38. Чӣ хуб шунаво бошанд ва чӣ хуб бино бошанд, он рӯз, ки назди Мо меоянд, вале ситамкорон имрӯз дар гумроҳии ошкоре ҳастанд.
39. Ононро аз рӯи пушаймонӣ, ки кор ба поён омада ва онон ҳамчунон дар ҳоли ғафлату беимонӣ ҳастанд, битарсон.
40. Албатта, Мо замин ва ҳар киро бар рӯи он аст, ба мерос мебарем ва ҳама ба назди Мо бозгардонида мешаванд.
41. Ва дар ин китоб Иброҳимро ёд кун, ки ӯ паёмбари ростгӯ буд.
42. Он гоҳ, ки падарашро гуфт: «Эй падар, чаро чизеро, ки на мешунавад ва на мебинад ва на ҳеҷ эҳтиёҷи туро бармеоварад, мепарастӣ?
43. Эй падар, маро донише додаанд, ки ба ту надодаанд. Пас аз ман пайравӣ кун, то туро ба роҳи рост ҳидоят кунам.
44. Эй падар, шайтонро мапараст, зеро шайтон Худои Раҳмонро фармоннабаранда аст.
45. Эй падар, метарсам азобе аз ҷониби Худои Раҳмон ба ту расад ва ту дӯстдори шайтон бошӣ!»
46. Гуфт: «Эй Иброҳим, оё аз худоёни ман безор ҳастӣ? Агар бознаистӣ, албатта, сангсорат мекунам. Акнун замоне дароз аз ман дур бош!»
47. Гуфт: «Салом бар ту бод! Аз Парвардигорам бароят омурзиш хоҳам хост. Зеро ӯ бар ман меҳрубон аст».
48. Аз шумо ва аз он чизҳое, ки ба ҷои Худои барҳақ ибодат мекунед, канора мегирам ва Парвардигорамро ибодат мекунам. Умед аст, ки ба сабаби парастиши Парвардигори худ бадбахт набошам».
49. Чун аз онҳо ва он чӣ ҷуз Худои барҳақ мепарастиданд, канора гирифт, Исҳоқ ва Яъқубро ба ӯ бахшидем ва ҳамаро паёмбарӣ додем,
50. ва раҳмати Хешро ба онҳо арзонӣ доштем ва барояшон забони ростгӯй ва баландмартаба додем.
51. Ва дар ин китоб Мӯсоро ёд кун. ҳаройна вай бандаи мухлис ва фиристодашудаву набӣ буд.
52. Ва ӯро аз ҷониби рости кӯҳи Тӯр нидо додем ва наздикаш сохтем, то бо ӯ роз гӯем.
53.Ва аз раҳмати худ бародараш Ҳоруни паёмбарро ба ӯ бахшидем.
54. Ва дар ин китоб Исмоъилро ёд кун. ӯ дурустқавл ва фиристодашудаву паёмбар буд.
55. Ва хонадони худро ба намозу закот амр мекард ва назди Парвардигораш шоиставу писандида буд.
56. Ва дар ин китоб Идрисро ёд кун. ӯ паёмбаре ростгуфтор буд.
57. ӯро ба маконе баланд фаро бурдем.
58. Инҳо гурӯҳе аз паёмбарон буданд, ки Худо ба онон инъом карда буд, аз фарзандони Одам ва фарзандони онон, ки бо Нӯҳ дар киштӣ шинондем ва фарзандони Иброҳиму Исроил4 ва онҳо, ки ҳидояташон кардем ва баргузидемашон. Ва чун оёти Худои Раҳмон бар онон тиловат шавад, гирён ба саҷда меафтоданд5.
59.Сипас касоне ҷойнишини инҳо шуданд, ки намозро зоеъ гузоштанд (тарк карданд) ва пайрави шаҳавот гардиданд ва ба зудӣ ба Ғай6 хоҳанд афтод,
60. ғайри он кас, ки тавба кард ва имон овард ва корҳое шоиста кард. Инҳо ба биҳишт дохил мешаванд ва ҳеҷ мавриди ситамқарор намегиранд.
61. Биҳиштҳои ҷовид, ки Худои Раҳмон дар ғайб ба бандагони хеш ваъда кардааст ва ваъдаи ӯ фаро хоҳад расид.
62. Дар он ҷо сухани беҳуда намешунаванд ба ҷуз салом. Ва рӯзияшон ҳар субҳу шом омода аст.
63. Ин ҳамон биҳиштест, ки ба бандагонамон, ки парҳезгорӣ кардаанд, ато мекунем.
64. Ва мо ҷуз ба фармони Парвардигори ту фурӯд намеоем7. Он чӣ дар пеши рӯи мо ва пушти сари мо ва миёни ин ду қарор дорад, аз они ӯст. Ва Парвардигори ту фаромӯшкор нест.
4. Номи дигари Яъқуб аст. Исро, дар забони ибронӣ, дӯст ва Ил, Худо аст.
5. Дар ин оят саҷдаи тиловат вуҷуд дорад.
6. Водиест дар ҷаҳаннам.
7. Мурод фариштагон аст.
65. Парвардигори осмонҳову замин ва он чӣ миёни он ду ҳаст. ӯро бипараст ва дар парастиш босабр бош. Оё ҳамноме барои ӯ мешиносӣ?
66. Одамӣ (кофир) мегӯяд: «Оё замоне, ки бимирам, зинда аз гӯр берун оварда хоҳам шуд?»
67. Ва одамӣ (кофир) ба ёд надорад, ки ӯро пеш аз ин офаридаем ва ӯ ҳеҷ чизе набуд?
68. Ба Парвардигорат савганд, онҳоро бо шайтонҳо гирд меоварем, он гоҳ ҳамаро (кофирону шаётинро) дар атрофи ҷаҳаннам ҳозир кунем ва ба зону менишонем.
69. Он гоҳ аз ҳар гурӯҳ касонеро, ки дар баробари Худои Раҳмон бештар саркашӣ кардаанд, ҷудо мекунем.
70. Ва Мо албатта, онҳоеро, ки сазовортар ба дохил шудан дар оташ ва сӯхтан дар он бошанд, беҳтар мешиносем.
71. Ва ҳеҷ як аз шумо нест, ки вориди ҷаҳаннам нашавад ва ин ҳукмест ҳатмӣ аз ҷониби Парвардигори ту.
72. Он гоҳ парҳезгоронро наҷот медиҳем ва ситамкоронро ҳамчунон ба зону нишаста дар он ҷо вомегузорем.
73. Чун оёти равшангари моро бар онон бихонанд, кофирон ба мӯъминон мегӯянд: «Кадом як аз ду фирқаро ҷойгоҳи беҳтар ва маҳфили некӯтар аст?»
74. Пеш аз онҳо чӣ басо мардумеро ба ҳалокат расонидаем, ки аз ҳайси хонаву ҷой ва сурату намуд беҳтар аз онҳо буданд.
75. Бигӯ: «Ҳар кас, ки дар гумроҳӣ бошад, Худои Раҳмон ӯро ба фузунӣ мадад мерасонад (дар дароз кардани мӯҳлат, то ҳуҷҷат шавад бар ӯ бинобар дарозии умр ва имон наёварданаш)», то он гоҳ, он чиро ба ӯ ваъда дода шудааст, бингарад: ё азоб ва ё (вуқӯъи) қиёмат. Он гоҳ хоҳанд донист, ки чӣ касеро ҷойгоҳ бадтару сипоҳ нотавонотар аст.
76. Ва Худо бар роҳнамоии онон, ки ҳидоят ёфтаанд, меафзояд ва назди Парвардигори ту мукофот ва натиҷаи кирдорҳои шоистае, ки боқӣ монданианд, беҳтар аст.
77. Оё он касеро, ки ба оёти Мо кофир буд, дидӣ, ки мегуфт: «Албатта, ба ман молу фарзанд дода хоҳад шуд!»
78. Оё аз ғайб огаҳӣ дошт, ё аз Худои Раҳмон паймон гирифта буд?
79. Чунин нест. Он чӣ мегӯяд, хоҳем навишт ва албатта, бар азобаш хоҳем афзуд.
80. Он чиро, ки мегӯяд, аз ӯ меситонем, то танҳо назди мо биёяд.
81. Ва ба ғайр аз Аллоҳ худоёне ихтиёр карданд, то сабаби иззаташон гарданд.
82. Чунин нест. Ба зудӣ ибодаташонро инкор кунанд ва ба мухолифаташон (бар зидди онҳо) бархезанд.
83. Оё надидаӣ, ки Мо шаётинро ба сӯи кофирон фиристодем, то онҳоро ташвиқ кунанд (ба гуноҳу куфр).
84. Пас ту бар онон шитоб макун, ки Мо рӯзҳояшонро ба диққат мешуморем.
85. Рӯзе, ки парҳезгоронро назди Худои Раҳмон савора (яъне, мавриди эҳтиром) гирд оварем,
86. ва гунаҳкоронро ташнаком ба ҷаҳаннам биронем.
87. Аз шафоъат бенасибанд, магар он кас, ки бо Худои Раҳмон паймоне баста бошад.
88. Гуфтанд: «Худои Раҳмон соҳиби фарзандест».
89. Ҳаройна сухане зишт овардаед.
90. Наздик аст, ки аз ин сухан осмонҳо бишикофанд ва замин шикофта шавад ва кӯҳҳо фурӯ афтанд ва дарҳам резанд,
91. зеро барои Худои Раҳмон фарзанде қоил шудаанд.
92. Худои Раҳмонро сазовор нест, ки соҳиби фарзанде бошад.
93. Ҳеҷ чиз дар осмонҳову замин нест, магар он ки ба бандагӣ сӯи Худои Раҳмон биёяд.
94. ӯ ҳамаро ҳисоб карда ва як-як шумурда аст.
95. Ва ҳамаашон дар рӯзи қиёмат танҳо назди ӯ меоянд.
96. Худои Раҳмон касонеро, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, маҳбуби ҳама гардонад.
97. Ин Қуръонро ба забони ту (ки арабӣ аст) осон кардем, то парҳезгоронро (ба ризо ва неъмати Худованди меҳрубон) мужда диҳӣ ва саркашонро (ки душмани ҳақ ва тарафдори ботил ҳастанд, аз нохушнудӣ ва азоби дардноки Худованд) битарсонӣ.
98. Ва чӣ бисёр мардумеро пеш аз онҳо (ки бо ту, эй Паёмбар, инод ва душманӣ доранд бар асари куфр ва гуноҳонашон) ҳалок кардаем. Оё ҳеҷ як аз онҳоро меёбӣ ё ҳатто андак овозе аз онҳо мешунавӣ8?
20
Сураи ТОҲО1
(То, Ҳо)
Ба номи Худои бахшояндаи меҳрубон!
1.То, Ҳо.
2.Қуръонро бар ту нозил накардаем, ки дар ранҷ афтӣ.
3.Танҳо ҳӯшдорест барои касе, кӣ метарсад.
4.Аз ҷониби касе, ки замину осмонҳои баландро офарида, нозил шудааст.
5.Худои Раҳмон бар Арш истиво дорад2.
6.Аз они ӯст он чи дар осмонҳову замин ва миёни онҳост ва он чӣ дар зери замин аст.
7.Ва агар сухани баланд гӯӣ, ӯ ба рози ниҳон ва ниҳонтар огоҳ аст.
8.Аллоҳ, он ки ҳеҷ худое барҳақ ҷуз ӯ нест, номҳои хуб аз они ӯст.
9.Оё хабари Мӯсо ба ту расидааст?
10.Чун оташе дид ва ба хонаводаи худ гуфт: «Ин ҷо бошед, ки ман аз дур оташе мебинам, шояд бароятон шӯълаеро биёварам ё дар рӯшноии он роҳе биёбам».
11.Чун назди оташ омад, нидо дода шуд: «Эй Мӯсо!
12.Ман Парвардигори ту ҳастам. Пойафзоратро берун кун, ки инак, дар водии муқаддаси Туво3 ҳастӣ.
1.Номи сура аз аввалин ояти он гирифта шудааст ва яке аз номҳои шарифи Паёмбар аст. Хитоб бо Паёмбар аст, ки дар ибодат хештанро ба машаққат меафканд. Ин сура дар Макка нозил шуда ва яксаду сиву панҷ оят дорад.
2. Барои фаҳмидани шарҳи маънои “Истиво” нигаред ба сураи Юнус ояти 3-юм.
3.Номи водиест. Номи дигараш Водии Эмин ё арзи муқаддас аст.
13.Ва ман туро интихоб кардам (ба пайғамбарӣ). Пас ба он чӣ ваҳй мешавад, гӯш дор.
14.ҳаройна, Худои якто Ман ҳастам. Ҳеҷ Худое барҳақ ҷуз ман нест. Пас маро бипараст ва то Маро ёд кунӣ, намоз бигзор.
15. Албатта, қиёмат омаданӣ аст. Мехоҳам замони онро пинҳон дорам, то ҳар кас дар муқобили коре, ки кардааст, ҷазо бубинад.
16. Он кас, ки ба он (вуқӯъи қиёмат) имон надорад ва пайрави ҳавои хеш аст, туро аз он (имони ба қиёмат) рӯйгардон накунад, то ба ҳалокат афтӣ.
17. Эй Мӯсо, он чист ба дасти ростат?
18. Гуфт: «Ин асои ман аст. Бар он такя мекунам ва барои гӯсфандонам бо он барг мерезонам. Ва маро бо (асо) он корҳои дигар аст».
19. Гуфт: «Эй Мӯсо, онро бияфкан».
20. Бияфкандаш. Ногаҳон море шуд, ки мехазид.
21. Гуфт: «Бигираш ва матарс. Бори дигар онро ба сурати нахустинаш бозмегардонем.
22. Дасти хеш дар бағал кун, бе ҳеҷ айбе сафед берун ояд. Ин ҳам мӯъҷизаест дигар,
23. то оятҳои бузургтари худро ба ту бинамоёнем.
24. назди Фиръавн бирав, ки саркашӣ кардааст».
25. Гуфт: «Эй Парвардигори ман, синаи маро барои ман кушода гардон.
26. Ва кори маро осон кун.
27. Ва гиреҳ аз забони ман бикушой,
28. то гуфтори маро бифаҳманд.
29. Ва ёваре аз хонадони ман барои ман қарор деҳ,
30. Бародарам Ҳорунро.
31. Ба сабаби ӯ нотавонии маро бипӯшон.
32. Ва дар кори ман шарикаш гардон,
33. То Туро фаровон ситоиш кунем.
34. Ва Туро фаровон ёд кунем,
35. ки албатта, Ту бар ҳоли мо огоҳ ҳастӣ».
36. Гуфт: «Эй Мӯсо, ҳар чӣ хостӣ, ба ту дода шуд.
37. Ва Мо бори дигар ба ту миннат ниҳодем (неъмати фаровон додем).
38.Он гоҳ, ки бар модарат он чиро, ки ваҳй шуданӣ буд, ваҳй кардем,
39.ки ӯро дар сандуқе бияфкан, сандуқро ба дарё афкан, то дарё ба соҳилаш андозад ва яке аз душманони Ман ва душманони ӯ сандуқро баргирад. Муҳаббати хеш бар ту арзонӣ доштам, то зери назари Ман парвариш ёбӣ.
40.(Ба ёд ор) он гоҳ, ки хоҳарат мерафт ва мегуфт: «Мехоҳед шуморо ба касе, ки нигаҳдорияш кунад, роҳ бинамоям?» Мо туро назди модарат бозгардонидем, то чашмонаш равшан гардад ва ғам нахӯрад. Ва ту якеро бикуштӣ ва Мо аз ғам озодат кардем ва борҳо туро биёзмудем. Ва соле чанд миёни мардуми Мадян зистӣ. Ва акнун, эй Мӯсо, дар ин ҳангом, ки тақдир карда будем, омадаӣ.
41.Туро барои Худ баргузидем.
42.Ту ва бародарат оёти Маро бибаред ва дар рисолати Ман сустӣ макунед!
43.Ба сӯи Фиръавн биравед, ки ӯ аз ҳад гузаштааст.
44.Бо ӯ ба нармӣ сухан гӯед, шояд панд гирад ё битарсад».
45.Гуфтанд: «Эй Парвардигори мо, бим дорем, ки бар мо зулму ситам кунад ё дар саркашӣ аз ҳад бигузаронад».
46.Гуфт: «Матарсед. Ман бо шумо ҳастам. Мешунаваму мебинам.
47.Пас, назди ӯ раведу гӯед: «Мо расулони Парвардигори туем. Бани Исроилро бо мо бифирист ва озорашон мадеҳ. Мо нишонае аз Парвардигорат бароят овардаем. Ва салом бар он кас, ки аз пайи ҳидоят қадам ниҳад.
48.Ҳаройна, ба мо ваҳй шудааст, ки азоб барои он касест, ки ростро дурӯғ шуморад ва аз он рӯй бартобад».
49.Гуфт: «Эй Мӯсо, Парвардигори шумо кист?»
50.Гуфт: «Парвардигори мо ҳамон касест, ки офариниши (сурату шакли) ҳар чизеро арзонӣ дошта, сипас ҳидояташ кардааст».
51.Гуфт: «Ҳоли қавмҳое, ки аз ин пеш мезистанд, чист?»
52.Гуфт: «Илми он дар китобест назди Парвардигори ман, Парвардигори ман на хато мекунад ва на фаромӯш».
53.Касест, ки заминро оромгоҳи шумо сохт ва бароятон дар он (замин) роҳҳое падид овард ва аз осмон борон фиристод, то бо он анвоъе гуногун аз наботот бирӯёнем.
54.Бихӯред ва чорпоёнатонро бичаронед. Дар ин барои хирадмандон ибратҳост!
55.Шуморо аз замин офаридем ва ба он бозмегардонем ва бори дигар аз он берун меоварем.
56.Албатта ҳамаи оёти Худоро ба ӯ (Фиръавн) нишон додем, вале дурӯғ баровард ва саркашӣ кард.
57.Гуфт: «Эй Мӯсо, оё назди мо омадаӣ, то бо сеҳрат моро аз сарзаминамон ҷудо кунӣ?
58.Мо низ дар баробари ту ҷодуе чун ҷодуи ту меоварем. Байни мову худ ваъдагоҳе дар замини ҳамвор бигузор, ки на мо ваъдаро хилоф кунем ва на ту».
59.Гуфт: « Ваъдагоҳи шумо рӯзи зинат (рӯзи иди бузурге, ки бахшида ба наҳри Нил аст ва мардум худро дар он меоростаанд) аст ва ҳамаи мардум ба он ҳангом, ки офтоб баланд гардад, гирд оянд.
60.Фиръавн баргашт ва ёрони ҳилагари хешро гирд овард ва боз омад.
61.Мӯсо гуфташон (ҷодугаронро): «Вой бар шумо, бар Худо дурӯғ мабандед, ки ҳамаи шуморо ба азобе ҳалок кунад ва ҳар ки дурӯғ бандад, навмед шавад».
62.Пас ба якдигар дар кори худ ба машварат пардохтанд. Ва пинҳон розҳо гуфтанд.
63.Гуфтанд: «Ин ду ҷодугароне ҳастанд, ки мехоҳанд ба ҷодуи хеш шуморо аз сарзаминатон биронанд ва дини бартари шуморо маҳв кунанд.
64.Шумо тадбирҳои худ гирд оваред ва дар як саф биёед. Касе, ки имрӯз пирӯз шавад, растагорӣ ёбад».
65.Гуфтанд: «Эй Мӯсо, оё ту меафканӣ ё мо нахуст бияфканем?»
66.Гуфт: «Шумо бияфканед». Ногаҳон аз ҷодуе, ки карданд, чунон дар назараш омад, ки он бандҳо ва асоҳо ба ҳар сӯ медаванд.
67.Мӯсо хештанро тарсон ёфт.
68.Гуфтем: «Матарс, ки ту бартар ҳастӣ.
69.Он чӣ дар дасти рост дорӣ, бияфкан, то ҳар чиро, ки сохтаанд, фурӯ барад. Онон ҳилаи ҷодувон сохтаанд ва ҷодугар ҳеҷ гоҳ пирӯз намешавад».
70.Соҳирон ба саҷда водор шуданд. Гуфтанд: «Ба Парвардигори Ҳоруну Мӯсо имон овардем».
71.Фиръавн гуфт: «Оё пеш аз он, ки шуморо рухсат диҳам, ба ӯ имон овардед? ӯ бузурги шумост, ки ба шумо ҷодугарӣ омӯхтааст. Дастҳову поҳотонро аз чапу рост мебурам ва бар танаи дарахти хурмо ба доратон меовезам, то бидонед, ки азоби кадом як аз мо сахттару пояндатар аст».
72.Гуфтанд: «Савганд ба он зоте, ки моро офаридааст, ки туро бар он нишонаҳои равшан, ки дидаем, тарҷеҳ намедиҳем (беҳтар намешуморем), ба ҳар чӣ хоҳӣ, ҳукм кун, ки ривоҷи ҳукми ту дар зиндагии инҷаҳонист.
73.Инак ба Парвардигори хеш имон овардем, то аз хатоҳои мо ва он ҷодугарӣ, ки моро ба он водоштӣ, даргузарад, ки Худо беҳтару пойдортар аст.
74.Албатта, ҳар кас, ки гунаҳкор назди Парвардигораш биёяд, ҷаҳаннам ҷойгоҳи ӯст, ки дар он ҷо на мемирад ва на зинда мешавад.
75.Ва онон, ки бо имон назди ӯ (Парвардигор) оянд ва корҳои шоиста кунанд, соҳиби дараҷоте баланд бошанд.
76.(Барои онҳост) биҳиштҳои ҷовидон, ки дар он наҳрҳо равон аст ва абадӣ дар он ҷо бошанд. Ва ин аст подоши покон.
77.Ба Мӯсо ваҳй кардем, ки бандагони Моро шабҳангом берун бибар ва барояшон (бо мӯъҷиза) дар баҳр гузаргоҳе хушк биҷӯй ва матарс, ки бар ту даст ёбанд ва тарс ба дил роҳ мадеҳ!
78.Фиръавн бо лашкарҳояш аз паяшон равон шуд. Ва баҳр чунон, ки бояд, ононро дар худ фурӯ гирифт.
79.Фиръавн қавмашро гумроҳ кард, на раҳнамоӣ.
80.«Эй банӣ Исроил, шуморо аз душманатон раҳонидем ва бо шумо дар ҷониби рости кӯҳи Тур ваъда ниҳодем ва бароятон манна (ширинӣ) ва салво (бедона) нозил кардем.
81.Аз чизҳои покиза, ки шуморо рӯзӣ додаем, бихӯред ва аз ҳад магузаронедаш, то мабодо хашми Ман ба шумо расад, ки ҳар кас, ки хашми Ман ба ӯ бирасад, дар оташ афтад.
82.Ҳар кас, ки тавба кунад ва имон оварад ва кори шоиста кунад ва ба роҳи ҳидоят равад, ҳаройна, Ман тавба пазирам.
83.Эй Мӯсо, чӣ чиз туро водошт, то бар қавмат пешӣ гирӣ?»
84.Гуфт: «Онҳо ҳамонҳоянд, ки аз пайи ман равонанд. Эй Парвардигори ман, ман ба сӯи Ту шитофтам, то хушнуд гардӣ».
85.Гуфт: «Мо қавми туро пас аз ту озмоиш кардем ва Сомирӣ гумроҳашон сохт».
86.Мӯсо хашмгин ва пурандӯҳ назди қавмаш бозгашту гуфт: «Эй қавми ман, оё Парвардигоратон шуморо ваъдаҳои некӯ надода буд? Оё дер кардани ман ба дароз кашид ё хостед, ки хашми Парвардигоратон ба шумо фурӯд ояд, ки ваъдаи маро хилоф кардед?»
87.Гуфтанд: «Мо ба ихтиёри хеш ваъдаи ту хилоф накардем. Аз зару зевари он қавм бардоштем. Онҳоро дар оташ андохтем. Ва Сомирӣ низ андохт.
88.Ва барояшон пайкараи гӯсолае, ки садои говонро дошт, бисохт ва гуфтанд: «Ин Худои шумо ва Худои Мӯсост. Ва Мӯсо фаромӯш кардааст».
89.Оё намедонанд, ки ҳеҷ посухе ба суханашон намедиҳад ва ҳеҷ суду зиёне барояшон надорад?
90.Ҳорун низ пеш аз ин ба онҳо гуфта буд: «Эй қавми ман, шуморо ба ин гӯсола озмудаанд. Парвардигори шумо Худои Раҳмон аст. Аз паи ман биёед ва фармонбардори ман бошед!»
91.Гуфтанд: «Мо ҳамвора ба парастиши ӯ менишинем, то Мӯсо ба назди мо бозгардад».
92.Гуфт: «Эй Ҳорун, ҳангоме ки дидӣ гумроҳ мешаванд, чи туро боздошт?
93.Чаро аз пайи ман наомадӣ? Оё ту низ аз фармони ман сарпечӣ карда будӣ?»
94.Гуфт: «Эй писари модарам, чанг бар ришу сари ман маяндоз. Ман тарсидам, ки бигӯӣ: «Ту миёни бани Исроил ҷудоӣ афкандӣ ва гуфтори маро риъоят накардӣ».
95.Гуфт: «Ва ту, эй Сомирӣ, ин чӣ коре буд, ки кардӣ?»
96.Гуфт: «Ман чизе дидам, ки онҳо намедиданд. Муште аз хоке, ки нақши пои расул (Ҷабраил) бар он буд, баргирифтам ва дар он қолаб афкандам ва нафси ман ин корро дар чашми ман биёрост».
97.Гуфт: «Бирав, дар зиндагии ин дунё чунон шавӣ, ки пайваста бигӯӣ: «Ба ман наздик машав». Ва низ туро ваъдаест, ки аз он раҳо нашавӣ ва инак, ба худоят, ки пайваста ибодаташ мекардӣ, бингар, ки месӯзонемаш ва ба дарё меафшонемаш.
98.Ҷуз ин нест, ки худои шумо Аллоҳ аст, ки ҳеҷ худое барҳақ ҷуз ӯ нест ва илмаш ҳама чизро дар бар гирифтааст».
99.Инчунин хабарҳои гузаштаро барои ту ҳикоят мекунем. Ва ба ту аз ҷониби Худ Қуръонро ато кардем.
100. Ҳар кас, ки аз он рӯй бартобад, рӯзи қиёмат бори гуноҳ бар дӯш мекашад.
101. Дар он кор ҳамвора бимонад. Ва бори рӯзи қиёмат барояшон бори бадест!
102. Рӯзе, ки дар сур дамида шавад ва гунаҳкоронро дар он рӯз кабудчашм гирд оварем.
103. Оҳиста бо ҳам сухан мегӯянд, ки даҳ рӯз беш дар дунё наистодаед.
104. Мо бар гуфтори онон огоҳтарем, он гоҳ ки некӯравиштарини онҳо мегӯяд: « Ҷуз як рӯз наистодаед»,
105. Туро аз кӯҳҳо мепурсанд. Бигӯ: «Парвардигори ман ҳамаро пароканда месозад.
106. ва онҳоро ба замини ҳамвор бадал мекунад;
107. дар он ҳеҷ каҷиву пастиву баландӣ намебинӣ».
108. Дар он рӯз аз пайи он доъӣ (Исрофил), ки ҳеҷ каҷиро дар ӯ роҳ нест, равон гарданд. Ва садоҳо дар баробари Худои Раҳмон паст мешаванд ва аз ҳеҷ кас ҷуз садои пое нахоҳӣ шунид.
109. Дар он рӯз шафоъат суд надиҳад, магар онро, ки Худои Раҳмон иҷозат диҳад ва суханашро биписандад.
110. Ҳар чиро дар пеши рӯи онҳост ва ҳар чиро дар пушти сарашон аст, медонад ва илми онон ӯро дарбар нагирад.
111. Ва чеҳраҳо дар баробари Худои зиндаи поянда мутеъ мешавад ва ҳар кӣ бори куфр бар дӯш мекашад, навмед мегардад.
112. Ва ҳар кас, ки корҳои шоиста кунад ва мӯъмин бошад, набояд аз ҳеҷ ситаме ва шикасте битарсад.
113. Инчунин онро Қуръоне арабӣ нозил кардем ва дар он (ба шеваҳои) гуногун ҳӯшдор додем, шояд битарсанд ё панде тоза гиранд.
114. Пас бартар аст Худои барҳақ, он подшоҳи ростин! Ва пеш аз он ки ваҳй ба поён расад, дар хондани Қуръон шитоб макун. Ва бигӯ: «Эй Парвардигори ман, ба илми ман бияфзой».
115. Ва мо пеш аз ин бо Одам паймон бастем, вале фаромӯш кард ва босабраш наёфтем.
116. Ва он гоҳ, ки ба фариштагон гуфтем: «Одамро саҷда кунед». Ҳама ғайри Иблис, ки сарпечӣ кард, саҷда карданд.
117. Гуфтем: «Эй Одам, ин душмани ту ва ҳамсари туст, шуморо аз биҳишт берун накунад, ки бадбахт шавӣ,
118. ки албатта, ту дар биҳишт на гурусна мешавӣ ва на бараҳна мемонӣ
119. ва на ташна мешавӣ ва на дучори тобиши офтоб».
120. Шайтон васвасааш карду гуфт: «Эй Одам, оё туро ба дарахти ҷовидонӣ ва мулки заволнопазир роҳ бинамоям?»
121. Аз он дарахт хӯрданд ва шармгоҳашон дар назарашон падидор шуд. Ва ҳамчунон барги дарахтони биҳишт бар онҳо мечаспониданд. Одам ба Парвардигори хеш осӣ шуд ва роҳ гум кард.
122. Сипас Парвардигораш ӯро баргузид ва тавбаашро бипазируфт ва ҳидояташ кард.
123. Гуфт: «Ҳамагӣ аз он ҷо поин равед, душманони якдигар! Агар аз ҷониби Ман шуморо роҳнамоӣ омад, ҳар кас аз он роҳнамоии ман пайравӣ кунад, на гумроҳ мешавад ва на тирабахт.
124. Ва ҳар кас, ки аз ёди Ман рӯй гардонад, зиндагиаш танг шавад ва дар рӯзи қиёмат нобино зиндааш созем».
125. Гӯяд: « Эй Парвардигори ман, чаро маро нобино зинда кардӣ ва ҳол он ки ман бино будам?»
126. Гӯяд: «Ҳамчунон ки ту оёти Моро фаромӯш мекардӣ, имрӯз худ фаромӯш гаштаӣ.
127. Инчунин исрофкорон ва касонеро, ки ба оёти Парвардигорашон имон намеоваранд, ҷазо медиҳем. Албатта, азоби охират сахттару пойдортар аст!
128. Оё он ҳама мардуме, ки пеш аз ин дар масокини инҳо роҳ мерафтанд ва Мо ҳамаро ҳалок кардем, сабаби ҳидояташон нашуд? Инҳо нишонаҳоест барои хирадмандон!
129. Агар на сухане буд, ки Парвардигорат пеш аз ин гуфта ва замонро муъайян карда буд, азобашон дар ин ҷаҳон ҳатмӣ мебуд.
130. Барои он чӣ мегӯянд, бо сабр бош ва Парвардигоратро пеш аз тулӯъи хуршед ва пеш аз ғуруби он ба покӣ ва ҳамд ёд кун. Ва дар соати шаб ва аввалу охири рӯз тасбеҳ гӯй. Шояд хушнуд гардӣ.
131. Агар занону мардоне аз онҳоро (кофиронро) аз як зиндагии хуш баҳраманд сохтаем, ту ба онҳо манигар. Ин барои он аст, ки имтиҳонашон кунем. Ризқи Парвардигорат беҳтару пойдортар аст!
132. Касони худро ба намоз фармон деҳ ва худ дар он кор пойфишорӣ кун. Аз ту рӯзӣ намехоҳем. Мо ба ту рӯзӣ медиҳем. Ва оқибати хайр аз они парҳезгорон аст.
133. Ва гуфтанд: «Чаро мӯъҷизае аз Парвардигораш барои мо намеоварад?» Оё далелҳои равшане, ки дар саҳифаҳои пешин омада, ба онҳо нарасидааст?
134. Агар пеш аз омадани паёмбаре азобашон мекардем, мегуфтанд: «Эй Парвардигори мо, чаро расуле бар мо нафиристодӣ, то пеш аз он ки ба хориву расвоӣ афтем, аз оёти ту пайравӣ мекардем?»
135. Бигӯ: «Ҳама мунтазиранд, шумо низ мунтазир бимонед. Ба зудӣ хоҳед донист, онҳо, ки ба роҳи рост мераванд ва онҳо, ки ҳидоят ёфтаанд, чӣ касоне ҳастанд».
21
Сураи АНБИЁ1
(Паёмбарон)
Ба номи Худои бахшояндаи меҳрубон!
1. Рӯзи ҳисоби мардум наздик шуд ва онон ҳамчунон ба ғафлат рӯй гардонанд.
2.Аз сӯи Парвардигорашон барояшон ҳеҷ панди тозае наёмад, ҷуз он ки онро ба шӯхӣ мешунаванд ва ба бозӣ мегиранд.
3.Дилҳояшон ғофил шудааст. Ва он ситамкорон сар гӯши якдигар ниҳоданду пинҳонӣ гуфтанд: «Оё ин мард ҷуз ин аст, ки инсоне монанди шумост? Оё бо он ки ба чашми худ мебинед, ҳамчунон аз паи ҷоду меравед?»
4.Гуфт: «Парвардигори ман аз ҳар сухане дар осмону замин огоҳ аст ва ӯ шунавову доност».
5.Гуфтанд: «На, хобҳои парешон аст ё дурӯғест, ки мебандад ё шоирест. Пас барои мо аз он гуна, ки ба паёмбарони пешин дода шуда буд, мӯъҷизае биёварад».
6.Пеш аз онҳо мардуми шаҳреро, ки ҳалок кардем, имон наёварда буданд. Оё инҳо имон меоваранд?
7.Мо пеш аз ту ба пайғамбарӣ нафиристодем, магар мардонеро, ки ба онҳо ваҳй мекардем ва агар худ намедонед, аз аҳли зикр (мӯъминон ва олимони аҳли китоб) бипурсед.
8.Онҳоро ҷасадҳое накардем, ки ба таъом мӯҳтоҷ набошанд ва умри ҷовидон ҳам надоштанд.
9.Сипас ҳар ваъдае, ки ба онҳо кардем, баровардем ва онҳову ҳар касро, ки хостем, раҳонидем ва аз ҳад гузарандагонро ҳалок кардем.
10.Китобе бар шумо нозил кардаем, ки дар он панди шумост. Оё ба ақл дарнамеёбед?
1.Аз он ҷиҳат, ки дар ин сура сухан аз паёмбарон рафтааст, сурату-л-анбиё (Паёмбарон) ном гирифтааст. Ин сура дар Макка нозил шуда ва яксаду дувоздаҳ оят дорад.
11.Ва чӣ бисёр ситамкор мардумеро, ки ҳалок кардем ва ба ҷояшон мардуме дигар биёфаридем.
12.Чун азоби моро ҳис мекарданд, ба ногоҳ аз он ҷо мегурехтанд.
13.Магурезед! Ба (зиндагонии) нозу ишрат ва хонаҳои хеш (ва ба он фахр мекардед) бозгардед, то бозхост шавед!
14.Гуфтанд: «Вой бар мо, мо ситамкор будем!»
15.Ва ҳамеша суханашон ин буд, то ҳамаро чун киштаи даравида ва оташи хомӯшгашта гардонидем.
16.Мо ин осмону замин ва он чиро миёни он ду ҳаст, барои шӯхӣ ва бозӣ наофаридаем.
17.Агар хостори бозича мебудем, Худ онро меофаридем.
18.Балки ҳақро бар сари ботил мезанем, то онро дар ҳам кӯбад ва ботил нобудшаванда аст. Ва вой бар шумо аз он чӣ ба Худо нисбат медиҳед.
19.Аз они ӯст, ҳар кӣ дар осмонҳову замин аст. Ва онон, ки дар назди ӯ ҳастанд, аз ибодаташ ба такаббур сар наметобанд ва хаста намешаванд.
20.Шабу рӯз, бе он ки сустие дар онон падид ояд, тасбеҳ мегӯянд.
21.Оё дар замин худоёне интихоб кардаед, ки мурдагонро аз гӯр бармеангезанд?
22.Агар дар замину осмон худоёне ҷуз Аллоҳи барҳақ мебуд, ҳар ду (замину осмон) табоҳ мешуданд. Пас Аллоҳ, Парвардигори Арш аз ҳар чӣ ба васфаш мегӯянд, пок аст.
23.ӯ дар баробари ҳеҷ як аз корҳое, ки мекунанд, бозхост намешавад, вале мардум бозхост мешаванд.
24.Оё ба ҷуз ӯ (Худои барҳақ) худоёнеро интихоб кардаед? Бигӯ: «Ҳуҷҷати хеш биёваред. Дар ин китоб сухани касонест, ки бо ман ҳастанд ва сухани касоне, ки пеш аз ман будаанд», На, бештаринашон чизе аз ҳақ намедонанд, пас, аз он рӯй мегардонанд.
25.Мо пеш аз ту ҳеҷ паёмбаре нафиристодем, ҷуз он ки ба ӯ ваҳй кардем, ки ҷуз Ман худое барҳақ нест. Пас, Маро бипарастед.
26.Ва гуфтанд, ки Худои Раҳмон фарзанд ихтиёр кардааст. Пок аст ӯ. Балки онон (фариштагон) бандагоне гиромӣ ҳастанд2.
27.Дар сухан бар ӯ пешӣ намегиранд ва ба фармони ӯ кор мекунанд.
28.Медонад ҳар чӣ дар баробари онҳост ва ҳар чӣ пушти сари онҳост. Ва онон ҷуз касонеро, ки Худо аз онҳо хушнуд аст (ва иҷозаи шафоъатро додааст), шафоъат намекунанд ва аз бими ӯ ларзонанд.
29.Ҳар кас аз онҳо, ки бигӯяд: «Ман ғайри ӯ (Худои барҳақ) худоям», ҷазои чунин касеро ҷаҳаннам медиҳад ва золимонро чунин ҷазо медиҳем.
30.Оё кофирон намедонанд, ки осмонҳову замин баста буданд, Мо онҳоро кушудем3 ва ҳар чизи зиндаеро аз об падид овардем? Чаро имон намеоваранд?
31.Ва бар замин кӯҳҳо биёфаридем, то (замин қарор гирад ва) онҳоро наларзонад. Ва дар он (куҳҳо) роҳҳои фарох сохтем, бошад, ки роҳи хеш биёбанд.
32.Ва осмонро сақфе нигоҳдошташуда кардем ва боз ҳам аз ибратҳои он рӯй мегардонанд.
33.ӯст, ки шабу рӯз ва офтобу моҳро, ки ҳар як дар фалаке шиноваранд, биёфарид.
34.Мо пеш аз ту ҳеҷ башареро ҷовидон насохтаем. Чӣ сон агар ту низ бимирӣ, онҳо ҷовидон бимонанд?
35.Ҳар кас таъми маргро мечашад. Ва шуморо ба хайру (осудагӣ) шар (сахтӣ) меозмоем. Ва ҳама ба назди Мо бозмегардед.
36.Кофирон чун туро бубинанд, бешак масхараат хоҳанд кард, ки оё ин ҳамон мардест, ки аз худоёнатон ба бадӣ ёд мекунад? Ва инҳо худ ёди Худои Раҳмонро мункиранд.
37.Одамӣ, шитобкор офаридашудааст. Оёти худро ба шумо нишон хоҳам дод, шитоб макунед.
38.Мегӯянд: «Агар рост мегӯед, пас он ваъда куҷост?»
39.Кофирон он гоҳ, ки натавонанд оташро аз чеҳраву пушти хеш боздоранд ва касе ба ёриашон барнахезад, хоҳанд донист.
40.Аммо (қиёмат) ногаҳон биёяд ва ҳайронашон созад ва аз ӯҳдаи бозгардонидани он барнаёянд ва мӯҳлаташон дода намешаванд.
41.Паёмбаронеро, ки пеш аз ту буданд, низ ба масхара гирифта буданд, вале азобе, ки масхарааш мекарданд, бар сари масхаракунандагон фурӯд омад.
42.Бигӯ: «Кист, он ки шуморо шабу рӯз аз қаҳри Худои Раҳмон ҳифз мекунад?» Бо ин ҳама аз ёд кардани Парвардигорашон рӯйгардонӣ мекунанд.
43.Ё он ки худоёне доранд, ки ба ҷои мо ононро аз ҳодисаҳо нигоҳ медоранд? На, он худоён ёрии хештан натавонанд ва на дар баробари мо паноҳида шаванд.
44.Балки мо онҳо ва падаронашонро баҳраманд кардем, то умрашон ба дарозо кашид. Оё намебинанд, ки қасди ин сарзамин мекунем ва аз атрофи он мекоҳем? Оё боз ҳам онҳо пирӯзанд?
45.Бигӯ: «Ман шуморо бо ваҳй бим медиҳам», вале каронро чун бим диҳанд, намешунаванд.
46.Ва агар андаке аз азоби Парвардигорат ба онҳо бирасад, хоҳанд гуфт: «Вой бар мо, ки ситамкор будаем!»
47.Барои рӯзи қиёмат тарозуҳои адлро омода мекунем ва ба ҳеҷ кас чизе (камтарин) ситам намешавад. Агар чи амале ба вазни як хардал ҳам бошад, ба ҳисобаш меоварем, ки мо ҳисобро басандаем!
48.Ба Мӯсо ва Ҳорун китобе додем, ки ҳаққу ботилро аз якдигар ҷудо мекунад ва равшаниву панд аст барои парҳезгорон.
49.Онон, ки аз Худои хеш дар ниҳон метарсанд ва аз рӯзи қиёмат ҳаросноканд.
50.Ин Қуръони муборак аст. ки нозил кардаем. Оё мункири он ҳастед?
51.Пеш аз ин ба Иброҳим нерӯи шинохташро ато кардем ва ба ӯ огоҳ будем.
52.Он гоҳ, ки ба падараш ва қавмаш гуфт: «Ин суратҳо, ки ба парастиши онҳо дил ниҳодаед, чистанд?»
53.Гуфтанд: «Падаронамонро дидем, ки онҳоро мепарастиданд».
54.Гуфт: «Албатта, шумо ва падаронатон дар гумроҳии ошкоро будаед».
55.Гуфтанд: «Барои мо сухани ҳаққе овардаӣ ё моро ба бозӣ гирифтаӣ?»
56.Гуфт: «На, Парвардигори шумо, Парвардигори осмонҳову замин аст. Он, ки онҳоро биёфаридааст. Ва ман бар ин сухан, ки мегӯям, гувоҳӣ медиҳам.
57.Ва ба Худо савганд, ки чун шумо биравед, чораи ин бутонатонро хоҳам кард».
58.Онҳоро пора –пора кард. Магар бузургтаринашонро, шояд, бар он руҷӯъ кунанд.
59.Гуфтанд: «Чӣ кас ба худоёни мо чунин кардааст? Албатта, ӯ аз ситамкорон аст!»
60.Гуфтанд: «Шунидаем, ки ҷавоне ба номи Иброҳим (мухолифати) аз онҳо сухан мегуфтааст».
61.Гуфтанд: «ӯро ба назди мардум биёваред, то шаҳодат диҳанд».
62.Гуфтанд: «Эй Иброҳим, оё ту бо худоёни мо чунин кардаӣ?»
63.Гуфт: «Балки бузургтаринашон чунин кардааст. Агар сухан мегӯянд, аз онҳо бипурсед».
64.Бо худашон гуфтугӯ карданд ва гуфтанд: «Шумо худ ситамкор ҳастед».
65.Он гоҳ ба ҳайрат сар фурӯ доштанд ва гуфтанд: «Ту худ медонӣ, ки инҳо сухан намегӯянд».
66.Гуфт: «Оё ғайри Аллоҳ чизеро мепарастед, ки шуморо на суд мерасонад, на зиён.
67.Безорам аз шумо ва аз он чизҳое, ки аз ғайри Аллоҳ мепарастед. Оё ба ақл дарнамеёбед?
68.Гуфтанд: «Агар мехоҳед коре бикунед, бисӯзонедаш ва худоёни худро нусрат диҳед».
69.Гуфтем: «Эй оташ, бар Иброҳим сард ва саломат бош!»
70.Мехостанд барои ӯ (Иброҳим) макре бияндешанд, вале мо зиёнкорашон гардонидем.
71.ӯ ва Лутро раҳонидаем ва ба сарзамине, ки онро баракати ҷаҳониён қарор додаем, бурдем.
72.Ва ба ӯ Исҳоқ ва фарзандзодае чун Яъқубро бахшидем. Ва ҳамаро аз шоистагон гардонидем.
73.Ва ҳамаро пешвоёне сохтем, ки ба амри Мо ҳидоят мекарданд. Ва анҷом додани корҳои нек ва барпой доштани намоз ва додани закотро ба онҳо ваҳй кардем ва ҳама парастандаи Мо буданд.
74.Ва ба Лут ҳукму илм додем ва аз он ободӣ ва шаҳре, ки мардумаш корҳои палид мекарданд, наҷоташ бахшидем. ҳаройна, онҳо мардуме баду фосиқ буданд!
75.ӯро дар раҳмати хеш дохил кардем, ки бе шак, ӯ аз шоистагон буд.
76.Ва Нӯҳро (ёд кун), ки пеш аз он Моро нидо дод ва Мо ба ӯ посух додем ва ӯву хонадонашро аз ранҷи бузург раҳонидем.
77.Ва ӯро бар мардуме, ки оёти Моро дурӯғ мебароварданд, пирӯзӣ додем. Онон мардуми бад буданд ва Мо ҳамаро ғарқ сохтем.
78.Ва Довуду Сулаймонро (ёд кун), он гоҳ ки дар бораи киштзоре доварӣ карданд, ки гӯсфандони он қавм шабона дар он ҷо мечариданд. Ва Мо шоҳиди доварии онҳо будем.
79.Ва ин шеваи довариро ба Сулаймон омӯхтем ва ҳар якеро ҳукму илм додем ва кӯҳҳоро мутеъи Довуд гардонидем, ки онҳо ва паррандагон бо ӯ тасбеҳ мегуфтанд ва ин ҳамаро Мо кардем.
80.Ва ба ӯ омӯхтем, то бароятон зиреҳ бисозад. То шуморо ба ҳангоми ҷангиданатон ҳифз кунад. Оё сипосгузорӣ мекунед?
81.Ва тундбодро фармонбардори Сулаймон кардем, ки ба амри ӯ дар он сарзамин, ки баракаташ дода будем, ҳаракат мекард. Ва мо ба ҳар чизе огоҳем.
82.Ва гурӯҳе аз шайтонҳо (девон) барояш дар баҳр шиноварӣ мекарданд ва ҷуз он ба корҳои дигар машғул буданд ва Мо ҳофизи онҳо будем.
83.Ва Айюбро (ёд кун), он гоҳ, ки Парвардигорашро нидо дод: «Ба ман беморӣ ва ранҷ расидааст ва Ту меҳрубонтарини меҳрубононӣ».
84.Дуъояшро иҷобат кардем. Ва озор аз ӯ дур кардем ва хонадонашро ва монанди онҳоро бо онҳо ба ӯ бозгардонидем. Ва ин раҳмате буд аз ҷониби Мо, то худопарастон ҳамеша ба ёд дошта бошанд.
85.Ва Исмоил ва Идрис ва Зулкифлро (ёд кун), ки ҳама аз собирон буданд.
86.Ононро сазовори бахшоиши хеш гардонидем ва ҳама аз шоистагон буданд.
87. Ва Зуннунро4 (ёд кун) он гоҳ, ки хашмнок бирафт ва пиндошт, ки ҳаргиз бар ӯ танг намегирем. Ва дар торикӣ нидо дод: «Ҳеҷ худое барҳақ ҷуз Ту нест. Ту пок ҳастӣ ва ман аз ситамкорон ҳастам».
88.Дуъояшро мустаҷоб кардем ва ӯро аз андӯҳ раҳонидем ва мӯъминонро инчунин мераҳонем.
89.Ва Закариёро (ёд кун), он гоҳ ки Парвардигорашро нидо дод: «Эй Парвардигори ман, маро танҳо магузор. Ва Ту беҳтарини ворисонӣ!»
90.Дуъояшро мустаҷоб кардем ва ба ӯ Яҳёро бахшидем ва занашро барояш шоиста гардонидем. Инҳо дар корҳои нек шитоб мекарданд ва ба биму умед Моро мехонданд ва дар баробари Мо фурӯтан буданд.
91.Ва он занро (ёд кун), ки шармгоҳи худро нигоҳ дошт ва Мо аз рӯҳи Худ дар ӯ дамидем, ӯ ва фарзандашро барои ҷаҳониён ибрате гардонидем.
92.Ин миллати шумост, миллати ягона. Ва Ман Парвардигори шумоям, Маро бипарастед!
93.Ва дар дини хеш фирқа-фирқа шуданд. Ҳама ба назди Мо бозмегарданд!
94.Ҳар кас, ки коре шоиста кунад ва имон оварда бошад, кӯшиши ӯро носипосӣ нест ва Мо аъмолашонро менависем.
95.Ва ободӣ ва шаҳреро, ки ба ҳалокат расонидаем (мардумашро), муҳол аст, ки бозгашт дошта бошанд5.
96.То он гоҳ, ки Яъҷуҷу Маъҷуҷ кушуда шаванд ва онон аз баландиҳо ба шитоб фароянд.
97.Ва он ваъдаи ростин наздик гардад ва чашмони кофирон ҳамчунон хира монад: «Вой бар мо, дар ҳақиқат мо аз ин ҳол ғофил будем. Балки ситамкор будем!»
98. Шумо ва он чизҳое, ки ғайри Аллоҳ мепарастидед, ҳезумҳои ҷаҳаннамед. Шумо ба ҷаҳаннам хоҳед рафт!
99.Агар инҳо худоён мебуданд, ба ҷаҳаннам намерафтанд ва ҳол он ки ҳама дар ҷаҳаннам ҷовидонанд.
100. Онон (бутпарастон) дар ҷаҳаннам фарёд мекашанд ва ҳол он ки онҳо дар он ҷо ҳеҷ намешунаванд (фарёди якдигарашонро).
101. Касоне, ки пеш аз ин муқаррар кардаем, ки ба онҳо некӯӣ кунем, аз ҷаҳаннам барканоранд.
5. Яъне ба ин дунё бозгаште надоранд, набозгашти миъодӣ.
102. Инҳо садои дӯзахро намешунаванд ва дар биҳишт, ки ҳар чӣ хоҳад, муҳайёст, ҷовидонаанд.
103. Он ваҳшати бузург ғамгинашон накунад ва фариштагон ба дидорашон оянд, ки ин ҳамон рӯзест, ки ба шумо ваъда дода буданд.
104. Рӯзе, ки осмонро чун тӯморе навишта дар ҳам печонем. Ва чунон ки нахустин бор биёфаридем, офариниш аз сар гирем. Ин ваъдаест, ки бароварданаш бар ӯҳдаи Мост ва Мо чунон хоҳем кард.
105. Ва пас аз Таврот, мо дар Забур, навиштаем, ки ин заминро бандагони солеҳи Ман6 ба мерос хоҳанд бурд.
106. Ва дар ин китоб таблиғест барои мардуми худопараст!
107. Ва нафиристодем туро ҷуз он, ки ба мардуми ҷаҳон раҳмате арзонӣ дорем.
108. Бигӯ: «Ба ман ваҳй шуда, ки Худои шумо Худоест якто, оё ба он гардан мениҳед?»
109. Пас агар рӯй гардониданд, бигӯ: «Шуморо хабар додам, то ҳама дар огоҳӣ яксон бошед. Ва ман намедонам, он чӣ шуморо ваъда кардаанд, наздик аст ё дур.
110. ӯст, ки медонад ҳар суханеро, ки ба овози баланд гӯед ё дар дил пинҳон доред.
111. Ва намедонам шояд ин озмоише барои шумо ва баҳрамандӣ, то ба ҳангоми марг бошад».
112. Гуфт: «Эй Парвардигори ман, ба ҳақ доварӣ кун. Ва Парвардигори мо бахшоянда аст ва бо вуҷуди он чӣ мегӯед, ҳама аз ӯ ёрӣ меҷӯянд».
6. Яъне, дар охирзамон паёмбаре мабъус шавад ва уммати ӯ бар замин ғолиб шавад.
22
