Добавил:
Upload Опубликованный материал нарушает ваши авторские права? Сообщите нам.
Вуз: Предмет: Файл:
Conferencia%204.doc
Скачиваний:
5
Добавлен:
14.09.2019
Размер:
90 Кб
Скачать
☆

Los tiempos latinos en la voz activa

Tiempos perfectivos

Tiempos imperfectivos

MODUS INDICATIVUS

Perfectum Indicativi Activi

Plusquamperfectum Indicativi Activi

Futurum Secundum Indicativi Activi

Praesens Indicativi Activi

Imperfectum Indicativi Activi

Futurum Primum Indicativi Activi

CONJUNCTIVUS

Perfectum Conjunctivi Activi

Plusquamperfectum Conjunctivi Activi

Praesens Conjunctivi Activi

Imperfectum Conjunctivi Activi

IMPERATIVUS

Praesens

Futurum

Éste es el sistema de los tiempos latinos, el cual sufrió, sin embargo, cambios sustanciales, que analizaremos más abajo.

El esquema de formación de cualquier forma verbal es el siguiente: el tema correspondiente + el morfema temporal (en caso que lo haya) + las desinencias personales.

Formación de las formas temporales imperfectivas

Conjugación

El tema de infecto

Sufijos

Praesens

Imperfectum

Futurum I

Ind.

Conj.

Ind.

Conj.

Ind.

I

II

III

IV

laudā-

docē-

mittě-

capĭ-

audī-

-

-

-

-

-

-ē-

-ā-

-ā-

-ā-

-ā-

-bā-

-bā-

-ēbā-

-ēbā-

-ēbā-

-rē-

-rē-

-rē-

-rē-

-rē-

-b-

-b-

-ē- (1ªp.

-ē- sg.:

-ē- -ā )

Praesens Conj.: laudem, doceam, mittam, capiam, audiam

Imperfectum Ind.: laudabam, docebam, mittēbam, capiēbam, audiēbam

Imperfectum Conj.: laudārem, docērem, mittěrem, capěrem, audīrem

Futurum I: laudābo, docēbo, mittam (mittes, mittet…), capiam (capies, capiet…), audiam (audies…)

Formación de las formas temporales perfectivas

Conjugación

El tema de perfecto

Sufijos

Perfectum

Plusquamperf.

Futurum II

Ind.

Conj.

Ind.

Conj.

Ind.

I

II

III

IV

laudav-

docu-

mis-

cep-

audiv-

-

-

-

-

-

-ěrĭ-

-ěrĭ-

-ěrĭ-

-ěrĭ-

-ěrĭ-

-ěrā-

-ěrā-

-ěrā-

-ěrā-

-ěrā-

-issē-

-issē-

-issē-

-issē-

-issē-

-ěrĭ-

-ěrĭ-

-ěrĭ- (1ªp.

-ěrĭ- sg.:

-ěrĭ- -ěr-)

Perfectum Conj.: laudavěrim, docuěrim, misěrim, cepěrim, audivěrim

Plusquamperfectum Ind.: laudavěram, docuěram, misěram, cepěram, audivěram

Plusquamperf. Conj.: laudavissem, docuissem, misissem, cepissem, audivissem

Futurum II: laudavěro (laudavěris…), docuěro (docuěris…), misěro (misěris…), cepěro (cepěris…), audivěro (audivěris…)

En el latín vulgar el sistema temporal verbal se conservó bien, pero cabe destacar ciertos fenómenos recientes para aquel entonces, que en adelante han desempeñado un papel trascedental en la evolución de este sistema así como en la formación de nuevos tiempos.

  1. Aparece la perífrasis (construcción descriptiva) “infinitivo + la forma personal del verbo habēre en presente o imperfecto”: laudare habeo, laudare habebam.

Esta perífrasis tenía un especial significado modal de obligación: “Quod estis fui et quod sum essere habetis” (“Lo que es Usted yo lo fui, pero lo que soy yo debe ser Usted (Usted ha de ser)”). “Ipsam ergo vallem nos traversare habebāmus” (“Pues, habíamos de atravesar este valle”). “Habeo tibi pollicēri” (Cicero) = “He de prometerte”. “Nihil habeo ad te scribere” (Cicero).

En vista de que cualquier obligación está vinculada con el momento futuro – lo que se debe realizar todavía queda en pie – en adelante se va evidenciando una nueva interpretación de este giro simple y la posterior transformación del mismo en la forma futura. De resultas del proceso de gramaticalización dicha perífrasis se ha revestido de nuevo contenido y en la lengua romance primitiva ha reemplazado las formas latinas con el significado futuro formando el actual futuro imperfecto y el actual potencial imperfecto. La forma futura sintética daras (en vez de dabis) fue registrada por primera vez en el s.VII: dare habes – dare has – daras.

  1. Aparece también la perífrasis “participio pasado pasivo + las formas personales de habere en presente, imperfecto y perfecto de indicativo y conjuntivo: litteram scriptam habeo (tengo escrita la carta), cutellum comparatum habes (tienes comprado el cuchillo).

Esta perífrasis transmitía la idea del resultado de una acción acabada anterior en forma de posesión. El que apareciera en el latín vulgar este giro importa aún más, teniendo en cuenta que en adelante servirá de tema a formar nuevos tiempos análiticos de las lenguas neolatinas: Pretérito Perfecto (Compuesto), Pluscuamperfecto, Futuro Perfecto, Pretérito Anterior que: a) reemplazarán ciertas formas sintéticas latinas (Pluscuamperfecto, Futurum Secundum); b) enriquecerán el sistema de tiempos verbales con nuevas formas que el latín no tenía (Pretérito Perfecto, Pretérito Anterior); c) se creará la nueva categoría de anterioridad (todas las formas compuestas).

VII. El latín tenía las siguientes formas no personales del verbo:

  1. 6 formas de infinitivo: infinitivus praesentis activi, infinitivus praesentis passivi, infinitivus perfecti activi, infinitivus perfecti passivi, infinitivus futuri activi, infinitivus futuri passivi.

  2. Participios: a) participium perfecti passivi; tiene características morfológicas de adjetivos de I y II declinaciones. Se forma con el tema de supino agregándosele las terminaciones del adjetivo –us, -a, -um: laudātus,a,um; doctus,a,um; missus,a,um (посланный); b) participium praesentis activi; según sus características morfológicas corresponde a los adjetivos de III declinación de una terminación. Se formaba con el tema de infecto + los sufijos –nt- (I,II conjugaciones) y –ent- (III,IV); la forma del nominativo terminaba en –ns (debido a que t ante s se asimila): Nom. laudans (хвалящий; хваля), Gen. laudantis; Nom. docens (обучающий; обучая), Gen. docentis; Nom. audiens (слушающий; слушая), Gen. audientis; c) participium futuri activi que se formaba con el tema de supino + el sufijo –ūr- + -us,-a,-um: laudutūrus (намеревающийся хвалить), doctūrus (намеревающийся обучать).

  3. Supinum, que es sustantivo pos(t)verbal de IV declinación. Se usaba sólo en dos formas: supino I – en el acc.sg. (terminaba en –um), supino II – en el abl.sg. (en –u). El supino I se empleaba con los verbos de movimiento, a menudo con preposiciones, para indicar el objetivo, podía tener complemento directo: Galli legātos ad Caesărem mittunt rogatum auxilium (Галлы отправляют к Цезарю послов (чтобы) просить помощи (=с просьбой о помощи). El supino II se empleaba como complemento con algunos adjetivos: difficĭle dictu est (трудно сказать).

  4. Gerundium es sustantivo posverbal de II declinación que designa la acción como un proceso. Se formaba con el tema de infecto + los sufijos –nd- (I,II) y -end- (III,IV) + las desinencias casuales de II declinación. No se usaba en el nominativo, ni en el vocativo; gen.: laudandi, audiendi. Suele traducirse al ruso con los sustantivos en –ние, -тие, aunque cuando no haya sustantivo posverbal correspondiente se traducirá con otro sustantivo: ars amandi = искусство любви, modus vivendi = образ жизни, verbos dicendi.

  5. Gerundīvum es un adjetivo posverbal especial de I-II declinación. Se forma con el tema de infecto + los sufijos –nd- (I,II) y –end- (III,IV) + las terminaciones –us,-a,-um. Tenía los siguientes significados: a) equivalía al participio presente pasivo ruso: laudandus «восхваляемый»; b) expresaba la obligación en la voz pasiva (en el latín tardío se utiliza como participio futuro pasivo): laudanda «та, которую нужно похвалить; достойная похвалы».

En general se puede decir que en el latín vulgar todos los subsistemas del sistema verbal (tiempos, voces, modos, etc.) han sufrido simplificaciones. Eso fue lo que pasó también con las formas no personales del verbo. Así, desaparecieron los infinitivos pasados y futuros, se reduce el empleo del supino, se pierde el participio futuro y el gerundivo. El gerundio que antes se declinaba ha quedado la forma única en –ndum, -endum con el significado de complemento circunstancial de modo.

Соседние файлы в предмете [НЕСОРТИРОВАННОЕ]