38. Пытанні нацыянальнай культуры ў смі.

Сучасныя ўмовы існавання нацыянальнай культуры (НК).

Культуролагі сведчаць, што ўзрост нашай культуры каля тысячы гадоў. Адна з самых старажытных культур у свеце. Крызіснасць і пераходнасць. Глабалізацыя - гэта працэс сусветны. Паграджае малым народам стратай нацыянальнай самабытнасці.

1.Постсавецкі перыяд, пераацэнка каштоўнасцей: грамадскія саступілі месца агульнанацыянальным універсальным.

2.Аднаўленне беларускай дзяржаўнасці.

3.Неабходнасць распрацоўкі нацыянальнай ідэялогіі (павага да НК, салідарнасць, патрыятызм). Вакол чаго салідарызацыя? НК, мова, гісторыя, беларускі дом (ідэя), этнічная тэрыторыя, беларускі менталітэт (як рэч - пачаў распрацоўвацца нядаўна). НК (гісторыя, мастацтва, мова) гэта тое, вакол чаго можа аб'ядноўвацца бел. дзяржаўнасць.

Праблема №1. захаванне нац.культуры ва ўмовах глабалізацыі. Захаванне мовы пры білінгвізме (2 дзяржаўныя мовы ў Канстытуцыі: раўнапраўе, парытэтнасць, роўнасць - на самой справе гэтага няма). "Звязда", ЛІМ, "Маладосць". Бел. мова прайшла агітацыйны перыяд, калі усе заклікалі да ўжыцця бел. мовы. Але зараз павінна быць на агітацыя, а аналітыка.

Проблема № 2: выжыванне НК ва умовах рынку, маскульту.

Проблема № 3: Выжыванне мастака ва ўмовах камерцыялізацыі. "Культура", "Звязда" прысвячаюць гэтаму свае старонкі.

Праблема № 4: масавая культура пытаецца замаскіравацца пад сапраўдную культуру, а аналітыкі амаль няма. За мяжой спрабуюць выкарыстоўваць мас-культуру для стварэння нац.міфу.

Традыцыйныя задачы: асвятленне літаратурна-мастакага працэсу. Аператыўна, якасна. Бракуе спецоў, прафесіяналаў на культурнай тэматыцы. Крытычны хлеб няпросты. Літаратурная крытыка, аўтары: Людміла Рублеўская (Беларусь Сегодня), Ірына Шаўлякова (ЛІМ), Наталля Дзянісава (дыскусія, палеміка), Валянцін Акудовіч (недзяржаўны друк), театральная і кінакрытыка. Бондарава ЕфрасІння, Таццяна Арлова, Саенкова, Алесь Марціновіч (аператыўнасць, вялікая прадукцыйнасць), Ганна Кісліцына (куслівы крытык), наўмысна парушае правіла літаратурна-мастацкай крытыкі - змешвае аўтара і героя.

Основные темы:

- государственная идеология;

- территория;

- сохранение традиций (популяризация национальных ценностей, традиций, почему о Беларуси мало знают в мире;

- политическая система;

- ментальность;

- история (сохранение национальных ценностей, архитектуры, литературы, искусства и др.);

- язык (билингвизм).

39. Публицистическая природа литературно-художественной критики

Литературно-художественная критика – вид интеллектуальной деятельности, выраженный через организованный текст, в основе которого лежит анализ художественного произведения или произведений, выполненный человеком с литературным образованием в определенном духовном состоянии без учета личных и политических пристрастий.

Настоящая критика соединяет в себе объективное и субъективное начала. Голос оценивающего то или иное произведение должен быть адекватен этому произведению.

Критика является самопознанием культуры (все, что создано человеком в противовес живой природе). Но одновременно критика – это и самопознание общества. Критическая статья, как правило, рассматривает не только литературное произведение, творчество писателя, но и ту культурно-историческую, общественную ситуацию, с которой оно связано. Это качество литературной критики называется публицистичностью. В большей мере оно свойственно критикам, которые прежде всего ценят в литературе ее общественный и гражданский пафос, социальное содержание. Поэтому на литературу и искусство критики-публицисты во многом смотрят как на средство познания действительности.

Наиболее распространенными критическими жанрами, которые отмечают разные исследователи, являются следующие: литературный портрет статья-трактат, проблемная статья, литературный обзор, рецензия, литературное письмо, критический диалог, пародия, памфлет, литературная параллель. А эти жанры, как известно, обладают публицистичностью.

ЛИТЕРАТУРНАЯ КРИТИКА - область литературного творчества на грани искусства (художественной литературы) и науки о литературе (литературоведения). Занимается истолкованием и оценкой произведений литературы с точки зрения современности (в т. ч. насущных проблем общественной и духовной жизни); оказывает активное влияние на литературный процесс, а также непосредственно на формирование общественного сознания; опирается на теорию и историю литературы, философию, эстетику. Часто носит публицистический, политико-злободневный характер.

Жанры литературной критики: рецензия, критическая статья об отдельном произведении, обзор, проблемная статья, монография о современном литературном процессе.