21. Узроставыя асаблівасці псіхічнага раз-ця ў падлеткавым узросце.

Падлеткавы ўзрост – п-д антагінэзу ад 10/11-15 г., які адпавядае пачатку пераходу ад дзяцінства да юнацтва. Сац. сітуацыя раз-ця: 1) у падлетка з’я-ца ўстойлівае імкненне да незалежнасці, да самастойнага жыцця; 2) блізкія людзі (перш за ўсё бацькі і інш. дарослыя) ставяцца да падлетка як да дзіцяці. Новаўтварэнне – упершыню ўзнікшая на дадзеным узроставым этапе якасць ці ўласцівасць асобы, якая вызначае ўвесь ход развіцця асобы на гэіым этапе.Новаўтварэнні: пачуццё даросласці і развіццё самасвядомасці, абстрактнае мысленне, развіццё фантазіі, самаацэнка, сацыяльная сталасць, інтэлектуальная сталасць (вучэбная дзейнасць будзе ажыццяўляцца станоўча, калі ёсць задаволенаць у зносінах і самасцвярджэнні)

ВВД – інтымна-асобасныя зносіны, пазнанне адносін. Адбываецца развіццё асобаснай сферы.ВВД- дзейнасць, у якой фарміруюцца новыя віды дзейнасці і адбываюцца асобасныя змяненні. З’яўляецца асноўнай у дадзены перыяд развіцця. Як і ў дарослых зносіны падлеткаў адбываюцца ў розных сістэмах у сістэме “я і ты”, “я і іншыя людзі” і у сістэме “я і грамадства”. Аднак, вядучымі з гэтых сістэм ёсць зносіны ў сістэме “Я і ты”. Зносіны падлеткаў і ўзнікаючыя між імі ўзаемаадносіны характарызуюцца пэўнымі асаблівасцямі такімі як: выбіральнасцю;эмацыйным кампанентам,даверлівасцю;імкненнем праявіць сябе і дапамагчы аўтарытэту;падлеткавым максімалізмам; барацьбой за лідарства…

22. Узроставыя асаблівасці псіхічнага развіцця ў раннім юнацтве.

Ранні юнацкі ўзрост – п-д антагенезу 15-17г. (старэйшы школьны ўзрост).Сац. сітуацыя раз-ця: 1)юнак знаходзіцца на парозе ўступлення ў самастойнае жыццё; 2) існуе залежнасць ад дарослых і, перш за ўсё ад бацькоў і ў г. плане юнак яшчэ дзіця. 3)у асобе актуалізуюцца патрэбнасці, звязаныя з тым, якім быць і кім быць (з-чы самавызначэння). ВВД- дзейнасць, у якой фарміруюцца новыя віды дзейнасці і адбываюцца асобасныя змяненні. З’яўляецца асноўнай у дадзены перыяд развіцця. ВВД – вучэбна-прафісійная дз-сць –у ходзе якой акрамя засваення ведаў вырашаюцца з-чы прафарыентацыі і прафісійнага самавыз-ня. Новаўтварэнне – упершыню ўзнікшая на дадзеным узроставым этапе якасць ці ўласцівасць асобы, якая вызначае ўвесь ход развіцця асобы на гэіым этапе. Новаўтварэнні: 1)светапогляд (Юн-ва хар-ца завяршан. фар-ня светапогляду; 2)сіс-ма каштоўнасных арыенціраў і сац. установак. 3) цэнтральнае новаўт-не: прафесійнае і асабовае самавызнач-не,Агульна-эмацыйная, інтэлектуальная і грамадска-сацыяльная сталасць, з’яўленне гетэрасексуальнай цікавасці да супрацьлеглага полу, засваенне мужчынскай-жаночай ролі, амацыйная незалежнасць ад бацькоў. Юнакі і дз-ты здольны сістэматызаваць і абагульняць свае веды пра сябе, імкнуцца разабрацца ў сваіх Ψ-ых асаблівасцях, пачуццях, учынках, унутраных перажыванняў, прычынах сваіх паводзін, прыняцце свайго Я-вобраза.

23.

24. Псіхалагічныя асновы тэорыі навучання.

Нав-не – планамернае, мэтанакіраванае і арганізаванае ўздзеянне на ч-ка з мэтай раз-ця асобы. Асноўныя накірункі сучаснага нав-ня: 1) традыцыйнае нав-не (асн.задача – перадача вучням пэўных ведаў у гатовым выглядзе і праверка ступені іх засваення без алтэрнатыўных метадаў, арыентацыя на сярэдняга вучня. Н.Ф.Талызіна – першая дала паняцце); 2) развіваючае нав-не (развіццё ідзе разам з навучаннем); 3) праблемнае нав-не (разлічана не столькі на засваенне гатовых вун, паняццяў, колькі на непасрэднае разв. мыслення навучэнцаў у працэсе рашэння імі разнастайных праблем.Распрацаваў Занкоў.4) праграміраванае нав-не (нав-не ідзе па модулям, порцыям інф-цыі. Калі дзіця засвайвае г. блок інфарм, пераходзіць да наступнага, калі не – вяртаецца назад і нанава вывучае)біхевіалізм- Скінер. 5) дыферэнцыяльнае нав-не (нав-не, дзяцей у строгай адпаведнасці з іх узроставымі асаблівасцямі і індывідуальнасцямі, інтарэсамі, схільнасцямі і здольнасцямі. ДН патрабуе значнай тэарэтычнай і метадычнай забяспечанасці. 2 формы арган-цыі ДН: а) знешняе - з фармальным падзелам вучняў на групы, класы: гуманітарн., матэмат… б) унутранае ДН – індывід. падыход да кожнага вучня ў класе.

25. Вучэбная дзейнасць, яе структура. Матывацыя вучэбн.дзейнасці. вун?

Навучанне – сумесная вуч. дз-сць нас-ка і вучня, у ходзе якой арганізавана і планамерна адбываецца перадача раз-цё здольнасцяў. Вучэнне – дз-ні самога вучня, накіраваныя на набыццё вун. Навучэнне – працэс і вынік вучэння, набыццё ч-кам вун як у ходзе спецыяльна арганізаванай вуч. дз-ці, так і пад уздзеяннем стыхійных фактараў. Кампаненты вуч. дз-сці: 1)матывацыя; 2)вучэбная задача; 3) вучэбныя дз-ні; 4)кантроль; 5)ацэнка. (1)Матывацыя вуч. дз-ці – сукупнасць матываў, якія стымулююць вучня да мэтанакіраванага і сістэмнага засваення вун.

Класіфікацыя матываў вучэння: (Мацюхіна) 1)вучэбна-пазнавальныя матывы: а)звязаныя са зместам вучэння –матывацыя зместам (памкненне ведаць новыя факты, авалодаць ведамі, спосабамі дз-няў; вялікае зн-не мае вынік); б)звязаныя з самім працэсам вучэння – матывацыя працэсам (вуч. захапляе сам працэс вучэння, а не яго вынікі). 2)матывы звязаныя з тым, што ляжаць па-за вуч. дз-цю: а)шырокае сацыялізацыя. (разумення мэты ведаў д/будучага, жаданне падрыхтавацца да будучай працы і г.д.) і самаўдасканалення (усведамленне неабходнасці далейшага раз-ця асобы ў выніку вучэння); б)вузкаасабістыя: (імкненне атрымаць адабрэнне з боку н-каў, бацькоў, аднакласнікаў, атрымаць добрыя адзнакі); (жаданне быць у ліку першых, быць лепшым, заняць годнае месца сярод сяброў); в)адмоўныя – матывацыя пазбягання непрыемнасцяў (памкненне пазбегнуць непрыемнасцяў, як. м. узнікнуць з боку настаўнікаў, бацькоў, аднакласнікаў, калі ён не будзе добра вучыцца). У працэсе пазнавальнай дз-ці матывацыя вучэння м. змяніцца: вядучыя матывы стануць другараднымі, і наадварот. Віды вучэбнах дз-няў: 1)у залежнасці ад суаднясення з псіхічнай дз-сцю: а)разумовыя; б)перцэптыўныя; в)мнемічныя (запамінанне); 2)у залежн. ад хар-ру дз-няў: а)рэпрадуктыўныя; б)прадуктыўныя.