ПаэзіяА.Куляшова.

Паэт. тв-ць А. К. вельмі разнастайна і шматпланава як у тэматычных, так і ў жанр адн-нах. Аўтар цесна суадносіць ідэйную накіраванасць сваіх вершаў з часам іх напісання, імкн адлюст у іх эпоху. А. К. піша пра людзей маладых і тых, якія пазналі жыццё, яго турбуюць праблемы экалогіі і пытанні вайны і міру. А.К прыйшоў у паэзію вельмі маладым. Яго паэзія пачыналася з юнацкага свету. Пачынаў А. К. з традыц матываў прырода-апiсальнай лiрыкi. У ранняй творчасці А. К. паўстае ч-к з яго штодзеннымi клопатамi i пачуццямi, светлымi юнацкiмi парываннямi. Паэту трэба было навуч пiсаць па-свойму, знайсцi адметную мастац.манеру, выпрац свой погляд на свет, падзеi, людзей. А. К. iмкнууся, каб яго верш быў "востры як штык” i "глыбокi як плуг". Верш "Мая Бесядзь” - паэт асэнсоўвае свае месца у лiт-ры, вызначае свае iдэйна-мастац. прынцыпы, ставiць задачы на будучае, выпрацоўвае адметныя мастац. манеры. Верш "Балада аб 4 заложнiках", у якой расказваецца пра вялiкае гора адважнага партыз. камандзiра Бацькi Мiная. Яго дзяцей, сястру фашысты узялi у якасцi заложнiкаў. Эпiзод суровага франтавога жыцця, поўнага небяспек i вялiкiх ахвяр, узнауляе А. К. у вершы "Пад брацкай магiлай” (1942). Пасля бою воiны хаваюць сваiх баявых таварышаў. У аснове верша «Ліст з палону» (1942) ляжыць гісторыя лесу бел. дзяўчыны, якую ворагі адарвалі ад роднай зямлі, ад дарагіх ёй людзей і асудзілі на здзекі. “Спак-га шчасця не зычу нiкому”- фiлас. абагульненне назiранняў паэта над сэнсам жыцця. У вершы раскрыта важная пазiцыя чалавека-стваральнiка, якi заўседы iмкнецца наперад, у новыя далi. Паэма «Цунамі» была створана ў 1968 г. Сюжэт: гал героі, якім паэт не дае нават імёнаў, пакід-ць свет грам-ва і накіроўв-ца ў свет адзіноты. Хто яны - уцекачы, баязліўцы ці здраднікі? Чаму іх не задавал жыццё людзей? Пытанняў шмат - на іх паэт спрабуе даць адказы.Адчайн. маладыя людзі - ён і яна - кахаюць адно аднаго, яны, поўн жыц энергіі, адважв-ца пусціцца ў марское плаванне на самароб лодцы пад ветразем. Героі шук-ць жыцця і ўцякаюць ад смерці. «Варшаўскі шлях» - лірыка-спавяд маналог, напоўнены роздумам пра жыццё і час, паэзію, сэнс вечнага на зямлі. Паэма прысвечана Алякс Твардоўскаму Варш. шлях- шаша з Варшавы на Маскву, што прах-ць непадалёку ад радзімы Твард-га (Смаленшчыны) і К-ва (Магілёўшчыны). В-з шляху стан-ца ўвасабл-м складан перыпетый часу, вырастае да сімвала нязгаснай памяці і дарогі веч-ці. Паэт «гутарыць аб часе, аб Твар-кім», з захап-нем гав-ць пра яго самаад. жыццё, веліч духу. Твар-кі для А. К.-ідэал паэта, сум-не паэзіі. У паэме «Вар. шлях» А. К. на прыкладзе жыцц. і творч. шляху А. Твар-га адл-ваў атмасферу тагачаснага жыцця і паказаў ролю мастака, паэта ў грамадстве. Драмат. паэма «Хамуціус» прысвечана гераічнай б-бе К. Калін-га за мужыцкую долю. Паэт імкнецца не толькі аднавіць гістар. і легенд.старонкі Айчыны, але і спасцігнуць усе супярэчнасці нашага часу. Ён востра адчувае сваю адказнасць не столькі перад сабой, колькі перад усім грамадствам, яго гісторыяй і будучыняй. Верш цыкл «Маналог» А. К.прысвяціў сваім даўнім рэпрэсір. сябрам Юлію Таўбіну і Змітру Астапенку. У «М.» А. К. лічыць сябе абавязаным перад сябрамі ў захаванні памяці пра іх як людзей, сяброў і паэтаў. Трагічнасць лёсу маладых ахвяр часу ўзмацняецца тым, што невядомы іх магілы – месцы, дзе можна пакласці іх праху, аддаць даніну памяці. Цыкл «М-г» пазначаны горкім, драмат. пафасам. У вершах «М-га» – роздум паэта аб марал. абавязку людзей перад памяццю, аб непераможнай сіле праўды і справ-ці, аб значэнні тв-ці ў жыцці грамацтва, аб адказнасці творцаў перад часам і людзьмі.