Victumque a calamo quoque tuere tamen.

Tactus amore mei facias, non carminis arte,

Magnorum ingeniis cesserit illa vir?m.

Comiter o tum fare, mei si versus amici

Robore crevisset cum meliore die,

Ediderat pietas aliquid felicius ista,

Aptius et iunctos fecerat ire pedes.

Quando obiit, meliusque novi scripsere poetae,

Hos arte egregios, hunc pietate, legam.

XXXIII

Saepe diem vidi, splendens ut mane niteret

Blanditus summis regius ore iugis;

Pascua caelesti viridantia tangeret auro,

Auro caeruleas pingeret amnis aquas.

Qui breve post tempus nimborum obscaena sinebat

Agmina in aetherio turpiter ore vehi;

Mox faciem miseris abdens mortalibus ibat

Occiduum furtim sic maculatus iter.

Haud aliter quodam in frontem mihi mane refulsit

Qui veluti vitae sol erat ipse meae;

Sed miserum, meus esse unam modo perstitit horam,

Abditur in nubis iam regione diu.

Necdum ideo contemnit amor; solemque nigrare

Fas puto mortalem, si nigret ille deus.

XXXIV

Cur faceres tu me placidae dans omina lucis

Tam male munitum vestibus ire foras,

Opprimeret nubes ut euntem obscaena, tuusque

Turpibus in fumis occuleretur honos?

Nec quod ea velles interdum erumpere nube

Purgavit madidas id satis imbre genas;

Non ita; nemo hominum laudat fomenta, receptum

Dedecus intactum quae remanere sinant.

At pudet admissi; sed quae medicamina quaeso

Sunt ea? non explet damna recepta pudor.

Quod pudeat sontes illi fit tenue levamen

Grande iniustitiae qui tolerabit onus.

At flesti; ah, lacrimae pietas est aurea, flesti;

Omniaque his opibus furta piavit amor.

XXXV

Nolis ulterius, nolis, admissa dolere;

Fert rosa nam spinas, claraque lympha lutum.

Defectu et nebulis maculant sol lunaque sese,

Tetraque sub tenero germine pestis erit.

Sic homines peccant, ego certe, exempla legendo

Auctor nequitiae factus et ipse tuae.

Dedecus inque meum tua purgo sequius acta

Ac veniae supra, quem meruere, modum.

Siquid amore in me peccas, ibi causor amorem,

Oppositae partis gratificatus opem.

Lis mihi fit quaedam mecum, nam pectoris irae

Cum pietate in me talia bella gerunt,

Vt nequeam non et tua demum furta tueri,

Furta in me domini dulcis amara mei.

XXXVI

Dividuis, fateor, iam nobis vita terenda est,

Quos individuos attinet unus amor;

Sic probra nota meae, mecum restantia, sortis

Te sine, te nullum participante, feram.

Vnus amor nobis eadem petit, una duobus

Dissociat vitas ira maligna de?m;

Illaque, ut effectus nunquam mutarit amoris,

Tempora deliciis eius habenda negat.

Illicitum posthac te voltu agnoscere ducam,

Ne sceleris triste hoc sit tibi, care, probro;

Neve palam alloquii tu me digneris honore,

Ni tibi vis demptum qui mihi detur honos.

Quod fieri nolis; te sic amplector, ut ipse

Si meus es, curae sit tua fama meae.

XXXVII

Vt iuvene in nato fortissima cernere gaudet

Invalidus senio decrepitusve pater,

Sic ego, fortunae laesus per tela, levamen

Invenio in meritis ac pietate tuis.

Si bona possideas nonnulla vel omnia demum

Ingenii, formae, nobilitatis, opum,

Sive alio te sub titulo laus ulla coronat,

His etiam cunctis noster adhaeret amor.

Nec fuerit pauper claudusve aut nomine nullo,

Cui solidae tantum sufficit umbra rei;

Laudis namque mihi tua copia praebet abunde,

Ac tua, parsve tuae, gloria vita mihi est.

Cuncta tibi rerum precor optima, compos et eius

Optati deciens inde beatus ego.