1. Korupcja na prywatnych przejściach

Na pewno wszyscy znają anegdotę “Wezmę do dzierżawy kawałek granicy, metr na metr”⁴⁸. Jednak dla międzynarodowych autoprzewoźników przez długi czas był on rzeczywistością. Teraz ciężko w to uwierzyć, ale w ciągu 5 lat na ukraińskich granicach załatwienia ładunków wykonywało się w prywatnych terminalach, rozmieszczonych przed punktami przepustek przez granicę państwową, a urząd celny znajdował się nie w własnych pomieszczeniach, a dzierżawił place u prywaciarzy. Naturalnie, wyścig do takich terminali był obowiązkowy i płatny - z każdej ciężarówki ściągali po $ 20 . Każdego roku na takiej operacji prywaciarze tylko na punkcie przepustki Dorohuck-Jahodyn zarabiali kilka milionów dolarów. Ale główny problem w tym, że właściciele terminalu dyktowali celnikom swoje umowy pod groźbą wyprowadzki.. W 2008 (z początkiem kryzysu) wyścig na terminal zrobiły jako nieobowiązkowy (teraz załatwiają bezpośrednio na przygranicznym przejściu), ale jest zagrożenie, że wkrótce mogą wrócić do byłego schematu.

Ile kosztują przejazdy pojazdów:

Nawet jeśli przewoźnik wiezie absolutnie “czysty” ładunek z idealnie załatwionymi dokumentami, na granicy zawsze znajdą coś do czego można się przyczepić, żeby otrzymać pieniądzę. Warto odnotować, że w krajach UE podobnych problemów nie ma z prostego powodu - na granicach prowadzi się tylko przepustki samochodów ciężarowych, a przeróżne procedury z załatwienia ładunku i jego kontroli wytwarzają się na wewnętrznych (a nie przygranicznych) terminalach. W naszym kraju wszystko odbywa się z odwrotną precyzją: załatwienie ładunków odbywa się na granicy, gdzie przedstawiciele wszelkich kontrolujących narządów proszą o pieniądze “za przejazd”. Sumy poborów, na pierwszy rzut oka, nieduże, jednak, podsumowaniem kierowców tirów za rok każda ciężarówka faktycznie zasila dodatkowymi przychodami w wysokości 3-4 tys. euro. Jeśli uwzględnimy, że na Ukrainie w międzynarodowych marszrutach pracuje blisko 25 tys. maszyn, wychodzą 75-100 milionów europejskich pieniędzy. Tak, według kierowców współpracownicy SMAP ( służby międzynarodowych auto przewozów) biorą symboliczne 30-40 hrn⁴⁹. i po “dwudziestce” biorą współpracownicy fitosanitarnego, radiologicznego, weterynaryjnego narządów kontroli. No i, naturalnie, 80 hrn. trzeba oddać celnikom i pogranicznikom. A jeśli z dokumentami nie wszystko idealnie, należy przedstawić wiele więcej pieniędzy. Na przykład, jeśli nie ma się dodatkowego certyfikatu na produkcję, na to przymkną oczy za $ 50, a międzynarodowymi pozwoleniami na deficytowe kierunki, na granicy często frymarczą spod poły (od $ 50 do 300 w zależności od deficytowej kierunku). Warto odnotować, że taki system poborów złożyła się na granicach jeszcze z 1990 lat i pracuje nie tylko na ukraińskich punktach przepustki, ale i przygranicznych innych krajów byłego ZSRR. Tak, według danych Międzynarodowego związku automobilowego transportu, właśnie totalna korupcja w punktach przepustek przeszkadza rozwojowi transportowych korytarzy i odbudowy historycznej Jedwabnej drogi - europejscy przewoźnicy boja się jeździć w SNG.