Крем Азазелло

Луна в вечернем чистом небе висела полная, видная сквозь ветви клена. Липы и акации разрисовали землю в саду сложным узором пятен. Трехстворчатое окно в фонаре, открытое, но задернутое шторой светилось бешеным электрическим светом. В спальне Маргариты Николаевны горели все огни и освещали полный беспорядок в комнате. На кровати на одеяле лежали сорочки, чулки и белье, скомканное же белье валялось просто на полу рядом с раздавленной в волнении коробкой папирос. Туфли стояли на ночном столике рядом с недопитой чашкой кофе и пепельницей, в которой дымил окурок, на спинке стула висело черное вечернее платье. В комнате пахло духами, кроме того, в нее доносился откуда-то запах раскаленного утюга.

Маргарита Николаевна сидела перед трюмо в одном купальном халате, наброшенном на голое тело, и в замшевых черных туфлях. Золотой браслет с часиками лежал перед Маргаритой Николаевной рядом с коробочкой, полученной от Азазелло, и Маргарита не сводила глаз с циферблата. Временами ей начинало казаться, что часы сломались и стрелки не движутся. Но они двигались, хотя и очень медленно, как будто прилипая, и наконец длинная стрелка упала на двадцать девятую минуту десятого. Сердце Маргариты страшно стукнуло, так что она не смогла даже сразу взяться за коробочку. Справившись с собою, Маргарита открыла ее и увидела в коробочке жирный желтоватый крем. Ей показалось, что он пахнет болотной тиной. Кончиком пальца Маргарита выложила небольшой мазочек крема на ладонь, причем сильнее запахло болотными травами и лесом, и затем ладонью начала втирать крем в лоб и щеки. Крем легко мазался и, как показалось Маргарите, тут же испарялся. Сделав несколько втираний. Маргарита глянула в зеркало и уронила коробочку прямо на стекло часов, от чего оно покрылось трещинами. Маргарита закрыла глаза, потом глянула еще раз и буйно расхохоталась.

Ощипанные по краям в ниточку пинцетом брови сгустились и черными ровными дугами легли над зазеленевшими глазами. Тонкая вертикальная морщинка, перерезавшая переносицу, появившаяся тогда, в октябре, когда пропал мастер, бесследно пропала. Исчезли и желтенькие тени у висков, и две чуть заметные сеточки у наружных углов глаз. Кожа щек налилась ровным розовым цветом, лоб стал бел и чист, а парикмахерская завивка волос развилась.

На тридцатилетнюю Маргариту из зеркала глядела от природы кудрявая черноволосая женщина лет двадцати, безудержно хохочущая, скалящая зубы.

Нахохотавшись, Маргарита выскочила из халата одним прыжком и широко зачерпнула легкий жирный крем и сильными мазками начала втирать его в кожу тела. Оно сейчас же порозовело и загорелось. Затем мгновенно, как будто из мозга выхватили иголку, утих висок, нывший весь вечер после свидания в Александровском саду, мускулы рук и ног окрепли, а затем тело Маргариты потеряло вес.

Она подпрыгнула и повисла в воздухе невысоко над ковром, потом ее медленно потянуло вниз, и она опустилась.

- Ай да крем! Ай да крем! — закричала Маргарита, бросаясь в кресло.

Втирания изменили ее не только внешне. Теперь в ней во всей, в каждой частице тела, вскипала радость, которую она ощутила, как пузырьки, колющие все ее тело. Маргарита ощутила себя свободной от всего. Кроме того, она поняла со всею ясностью, что именно случилось то, о чем еще утром говорило предчувствие, и что она покидает особняк и прежнюю свою жизнь навсегда. Но от этой прежней жизни все же откололась одна мысль о том, что нужно исполнить только один последний долг перед началом чего-то нового, необыкновенного, тянущего ее наверх, в воздух. И она, как была нагая, из спальни, то и дело взлетая на воздух, перебежала в кабинет мужа и, осветив его, кинулась к письменному столу. На вырванном из блокнота листе она без помарок быстро и крупно карандашом написала записку:

«Прости меня и как можно скорее забудь. Я тебя покидаю навек. Не ищи меня, это бесполезно, Я стала ведьмой от горя и бедствий, поразивших меня. Мне пора. Прощай. Маргарита».

С совершенно облегченной душой Маргарита прилетела в спальню, и следом за нею туда же вбежала Наташа, нагруженная вещами. И тотчас все эти вещи, деревянные плечики с платьем, кружевные платки, синие шелковые туфли на распялках и поясок – все это посыпалось на пол, и Наташа всплеснула освободившимися руками.

- Что, хороша? — громко крикнула охрипшим голосом Маргарита Николаевна.

- Как же это? — шептала Наташа, пятясь, — как вы это делаете, Маргарита Николаевна?

- Это крем! Крем, крем, — ответила Маргарита, указывая на сверкающую золотую коробку и поворачиваясь перед зеркалом.

Наташа, забыв про валяющееся на полу мятое платье, подбежала к трюмо и жадными, загоревшимися глазами уставилась на остаток мази. Губы се что-то шептали. Она опять повернулась к Маргарите и проговорила с каким-то благоговением:

- Кожа-то! Кожа, а? Маргарита Николаевна, ведь ваша кожа светится. — Но тут она опомнилась, подбежала к платью, подняла и стала отряхивать его.

- Бросьте! Бросьте! — кричала ей Маргарита, — к черту его, все бросьте! Впрочем, нет, берите его себе на память. Говорю, берите на память. Все забирайте, что есть в комнате.

Как будто ополоумев, неподвижная Наташа некоторое время смотрела на Маргариту, потом повисла у нее на шее, целуя и крича:

- Атласная! Светится! Атласная! А брови-то, брови!

- Берите все тряпки, берите духи и волоките к себе в сундук, прячьте. — кричала Маргарита, — но драгоценностей не берите, а то вас в краже обвинят.

Наташа сгребла в узел, что ей попало под руку, платья, туфли, чулки и белье, и побежала вон из спальни.

В это время откуда-то с другой стороны переулка, из открытого окна, вырвался и полетел громовой виртуозный вальс и послышалось пыхтение подъехавшей к воротам машины.

- Сейчас позвонит Азазелло! — воскликнула Маргарита, слушая сыплющийся в переулке вальс, - он позвонит! А иностранец безопасен. Да, теперь я понимаю, что он безопасен!

Машина зашумела, удаляясь от ворот. Стукнула калитка, и на плитках дорожки послышались шаги.

«Это Николай Иванович, по шагам узнаю, - - подумала Маргарита, - - надо будет сделать на прощание что-то очень смешное и интересное».

Маргарита рванула штору в сторону и села на подоконник боком, охватив колено руками. Лунный свет лизнул ее с правого бока. Маргарита подняла голову к луне и сделала задумчивое и поэтическое лицо. Шаги стукнули еще раза два и затем внезапно стихли. Еще полюбовавшись на луну, вздохнув для приличия, Маргарита повернула голову в сад и действительно увидела Николая Ивановича, проживающего в нижнем этаже этого самого особняка. Луна ярко заливала Николая Ивановича. Он сидел на скамейке, и по всему было видно, что он опустился на нее внезапно. Пенсне на его лице как-то перекосилось, а свой портфель он сжимал в руках.

- А, здравствуйте, Николай Иванович. — грустным голосом сказала Маргарита, — добрый вечер! Вы из заседания?

Николай Иванович ничего не ответил и а это.

- А я, — продолжала Маргарита, побольше высовываясь в сад, — сижу одна, как видите, скучаю, гляжу на луну и слушаю вальс.

Левою рукою Маргарита провела по виску, поправляя прядь волос, потом сказала сердито:

- Это невежливо, Николай Иванович! Все-таки я дама, в конце концов! Ведь это хамство не отвечать, когда с вами разговаривают!

Николай Иванович, видный в луне до последней пуговки на серой жилетке, до последнего волоска в светлой бородке клинышком, вдруг усмехнулся дикой усмешкой, поднялся со скамейки и, очевидно, не помня себя от смущения, вместо того чтобы снять шляпу, махнул портфелем в сторону и ноги согнул, как будто собирался пуститься вприсядку.

- Ах, какой вы скучный тип, Николай Иванович, — продолжала Маргарита, — вообще вы все мне надоели, что я выразить вам этого не могу, и так я счастлива, что с вами расстаюсь! Ну вас к чертовой матери!

В это время за спиною Маргариты в спальне грянул телефон. Маргарита сорвалась с подоконника и, забыв про Николая Ивановича, схватила трубку.

- Говорит Азазелло, — сказали в трубке.

- Милый, милый Азазелло! — вскричала Маргарита.

- Пора! Вылетайте, — заговорил Азазелло в трубку, и по тону его было слышно, что ему приятен искренний, радостный порыв Маргариты, когда будете пролетать над воротами, крикните: «Невидима!» Потом полетайте над городом, чтобы попривыкнуть, и затем на юг, вон из города, и прямо на реку. Вас ждут!

Маргарита повесила трубку, и тут в соседней комнате что-то деревянное заковыляло и стало биться в дверь. Маргарита распахнула ее, и половая щетка, щетиной вверх, танцуя, влетела в спальню. Концом своим она выбивала дробь на полу, лягалась и рвалась в окно. Маргарита взвизгнула от восторга и вскочила на щетку верхом. Тут только у наездницы мелькнула мысль о том, что она в этой суматохе забыла одеться. Она галопом подскочила к кровати и схватила первое попавшееся, какую-то голубую сорочку. Взмахнув ею, как штандартом, она вылетела в окно. И вальс над садом ударил сильнее.

С окошка Маргарита скользнула вниз и увидела Николая Ивановича на скамейке. Тот как бы застыл на ней и в полном ошеломлении прислушивался к крикам и грохоту, доносящимся из освещенной спальни верхних жильцов.

- Прощайте, Николай Иванович! - закричала Маргарита, приплясывая перед Николаем Ивановичем.

Тот охнул и пополз по скамейке, перебирая по ней руками и сбив наземь свой портфель.

- Прощайте навсегда! Я улетаю, — кричала Маргарита, заглушая вальс. Тут она сообразила, что рубашка ей ни к чему не нужна, и, зловеще захохотав, накрыла ею голову Николая Ивановича. Ослепленный Николай Иванович грохнулся со скамейки на кирпичи дорожки.

Маргарита обернулась, чтобы последний раз глянуть на особняк, где так долго она мучилась, и увидела в пылающем огне искаженное от изумления лицо Наташи.

- Прощай, Наташа! - прокричала Маргарита и вздернула щетку, — невидима, невидима, — еще громче крикнула она и между ветвями клена, хлестнувшими ее по лицу, перелетев ворота, вылетела в переулок. И вслед ей полетел совершенно обезумевший вальс.

М.Булгаков «Мастер и Маргарита»

Варіант перекладу № 1

Κρεμ Αζαζέλλο

Το φεγγάρι στο βραδυνό καθαρό ουρανό κρεμούσε πανσέληνο, ειδωμένο μέσα από τα κλαδιά του σφεντάμιου. Οι φλαμουριές και οι ακακίες γέμισαν με ζωγραφιές την γη στον κήπο με σύνθετα σχέδια της κηλίδας. Τρίπτυχο τρίφυλλο παράθυρο στο φανάρι, ανοιχτό, άλλα με την τραβηγμένη κουρτίνα, έλαμπε με τρελό ηλεκτρικό φως. Στο υπνοδωμάτιο της Μαργαρίτας Νικολάεβνα ήταν αναμμένα όλα τα φώτα και φώτιζαν την τρομερή αταξία στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι στην κουβέρτα ήταν μπλούζες, κάλτσες και εσώρουχα, τσαλακωμένα εσώρουχα ήταν σκορπισμένα απλά στο πάτωμα, δίπλα σε πατημένα από ανησυχία πακέτο με τσιγάρα. Οι γόβες ήταν στο τραπεζάκι δίπλα στο μισοτελειωμένο φλιτζάνι καφέ και το τασάκι, στο οποίο κάπνιζε το αποτσίγαρο, στη ράχη της καρέκλας κρεμιόταν το μαύρο βραδινό φόρεμα. Το δωμάτιο μύριζε από τα αρώματα, επιπλέον εκεί έφτανε από κάπου η μυρωδιά του πυρακτωμένου σίδερου.

Η Μαργαρίτα Νικολάεβνα καθόταν μπροστά από τον καθρέφτη μ’ ένα μπουρνούζι, ριγμένο στο γυμνό σώμα, και με μαύρες γόβες από το καστόρι. Χρυσό βραχιόλι με το ρολόι ήταν μπροστά από την Μαργαρίτα Νικολάεβνα και δίπλα από το κουτί, το οποίο πήρε από τον Αζαζέλλο, και η Μαργαρίτα δεν ξεκολλούσε το βλέμμα της από την πλάκα του ρολογιού. Πότε-πότε της άρχιζε να φαίνονταν, ότι το ρολόι χαλάστηκε και οι ωροδείκτες δεν κουνιούνται. Αλλά αυτές κουνιούνταν, αν και πολύ σιγά, σάμπως κολλώντας, και επί τέλος μακρύς λεπτοδείκτης έπεσε στο εικοστό ένατο λεπτό παρά δέκα. Η καρδιά της Μαργαρίτας φοβερά χτύπησε, έτσι δυνατά, ότι δεν μπόρεσε αμέσως να πάρει το κουτί. Έβγαλε πέρα με δική της, η Μαργαρίτα την άνοιξε και είδε στο κουτί λιπαρή κιτρινωπή κρέμα. Της φάνηκε, ότι η κρέμα μυρίζει σαν ελώδο βόρβορο. Με την άκρα του δάκτίλου η Μαργαρίτα αράδιασε μικρή πινελιά της κρέμας στη παλάμη και πιο δυνατά μύραζε το χορτάρι του βόρβορου και τον δάσο, και μετά με την παλάμη άρχιζε να τρίβει το κρέμα στο μέτωπο και στα μάγουλα. Η κρέμα ελαφρά άλειφε και όπως φάνηκε στην Μαργαρίτα, πολύ γρήγορα. Όταν έκανε μερικές εντριβές, η Μαργαρίτα κοίταξε στον καθρέφτη και έριξε το κουτί ακριβώς πάνω στο γυαλί του ρολογιού, και αυτό σκεπάστηκε με τις χαραμάδες. Η Μαργαρίτα έκλισε τα μάτια, μετά κοίταξε ακόμα μια φορά και άρχισε εφοδρά να βάζει τα γέλοια.

Βγαλμένα με την λαβίδα στα χείλη σαν κλωστίτσα τα φρύδια συμπυκνώθηκαν και με μαύρα ίσια τόξα ξάπλωσαν πάνω από τα πράσινα μάτια. Λεπτή κάθετη ρυτίδα, κόβοντας την ρίζα της μύτης, εμφανιζόμενη τότε, τον Οκτώβριο, όταν χάθηκε ο μάστορας, είναι εξαφανισθείς. Εξαφανίστηκαν και κίτρινες ρυτίδες κοντά τους χροτάφους, και δύο μόλις φαίνονται μικρό δίχτυ στις εξωτερικές γωνιές των ματιών. Το δέρμα των μάγουλων γέμισε κανονικά με ροζ χρώμα, το μέτωπο έγινε άσπρο και καθαρό, και το κουρείο κατσάρωμα των μαλλιών εκτυλίχθηκαν.

Στην τριαντάχρονη Μαργαρίτα από τον καθρέφτη κοίταζε απ' την φύση σίγουρα μαυρομάλλη γυναίκα κατά τις είκοσι χρονών, ακράτητα χαχανίζοντας, δείχνοντας τα δόντια.

Χαχανίζοντας, η Μαργαρίτα πήδηξε από την ρόμπα με ένα πήδημα και πλατειά πήρε ελαφριά λιπαρή κρέμα και με δυνατές πινελιές άρχισε να το τρίβει στο δέρμα. Το σώμα της αμέσως απόκτησε ρόδινο χρώμα και άναψε. Μετά σε μια στιγμή, σάμπως από τον μυελός άρπαξαν το βελόνι, σωπαίνησε ο κρόταφος, πονώντας όλο το βράδυ μετά το ραντεβού στον Αλέξανδρο κήπο, οι μυς των χεριών και των ποδιών έγιναν γεροί, και μετά το σώμα τ ης Μαργαρίτας έχασε το βάρος της.

Αυτή αναπήδησε και έμεινε εκκρεμή στον αέρα όχι πολύ μακριά πάνω από ένα χαλί, και μετά κάτι την τράβηξε κάτω και την κατέβασε.

- Τι κρέμα! Τι κρέμα! - φώναξε η Μαργαρίτα, ρίχνοντας στην πολυθρόνα.

Τράβισμα την άλλαξε όχι μόνο εξωτερικά. Τώρα σ' αυτήν όλη, σε κάθε μέρος το σώμα της, έβραζε χαρά, που ένοιωσε, σαν φουσκαλίδες, που τσιμπούσαν όλο το σώμα της. Η Μαργαρίτα ένοιωσε ότι είναι ελεύθερη, ελεύθερη από όλα. Εκτός από, κατάλαβε με όλη διαύγεια, ότι τακτικά έγινε αυτό, για αυτό ακόμα το πρωί έλεγε το προαίσθημα, και ότι αυτή αφήνει την μονοκατοικία και την προηγούμενη ζωή της για πάντα. Αλλά από την προηγούμενη ζωή ξεκάρθησε μια σκέψη για αυτό, ότι πρέπει να εκτελέσει μόνο ένα τελευταίο καθήκον μπροστά την αρχή κάτι νέο, εξαιρετικό, που τραβούσε στον αέρα. Και αυτή όπως ήταν γυμνή, από την κρεβατοκάμαρα, έτσι και πετώντας στον αέρα, πέρασε τρέχοντας στο γραφείο του άντρα και φωτίζοντας, ρίχτηκε στο γραφείο. Στο κοβωμένο από το σημειωματάριο ένα φύλλο χωρίς διορθώσεις, γρήγορα και με μεγάλα γράμματα έγραψε με το μολύβι ένα σημείωμα:

«Συγχώρεσε με και όσο το δυνατό γρηγορότερα ξέχασέ με. Σ’ αφήνω για πάντα. Μην με ψάχνεις, είναι ανώφελο. Έγινα μάγισσα από την λύπη και από τα δυστυχία, που με βρήκαν, πρέπει να φύγω. Αντίο. Μαργαρίτα».

Με απόλυτη ανακουφισμένη ψυχή η Μαργαρίτα πέταξε στην κρεβατοκάμαρα, και καταπόδι εκεί μπήκε η Ναταλία, φορτωμένη με τα ρούχα. Και σ' αυτή τη στιγμή όλα αυτά τα ρούχα, ξύλινα κρεμαστάρια με το φόρεμα, δαντελλωτά σάλια, μπλε μεταξωτές γόβες με καλαπόδια και ζωνάρι - όλα αυτά έπεσαν στο πάτωμα και η Νατάσα χτύπησε με τα ελευθέρα χέρια της.

- Τι καλή! - δυνατά φώναξε με την βραχνή φωνή η Μαργαρίτα Νικολάεβνα.

- Πως έγινε έτσι; Ψιθύριζε η Νατάσα, υποχωρώντας - πως έτσι κάνετε Μαργαρίτα Νικολάεβνα;

- Αυτή είναι η κρέμα! Κρέμα, κρέμα - απάντησε η Μαργαρίτα, δείχνοντας στο αστραφτερό χρυσό κουτί και γυρίζοντας μπροστά τον καθρέφτη.

Η Νατάσα ξεχνώντας για τα σερνόμενα στο πάτωμα το ζουλωμένο φόρεμα, έτρεξε στον καθρέφτη τουαλέτας και έτρωγε με τα μάτια της κάρφωσε στην υπόλοιπη κρέμα. Τα χείλη της κάτι ψιθύριζαν. Αυτή πάλι γύρισε στην Μαργαρίτα και είπε με σεβασμό:

- Δέρμα! Τι δέρμα! Μαγαρίτα Νικολάεβνα, μα το δέρμα σας λάμπει! - Και σ' αυτή την στιγμή συναιρέθηκε, έτρεξε στο φόρεμα, το πήρε και άρχισε να το τινάζει.

- Αφήστε το! Αφήστε! - της φώναζε η Μαργαρίτα, - στο διάβολο το! Όλα ρίξτε! Εξάλλου, όχι, πάρτε το για το ενθύμιο. Λέω, πάρτε για το έθιμο. Όλα πάρτε, τι είναι στο δωμάτιο. Σαν έχασε το λογικό της, ακίνητη Νατάσα για λίγο καιρό κοίταζε στην Μαργαρίτα, και μετά κρεμάστηκε στο λαιμό της, φιλώντας και φωνάζοντας:

- Ατλαζωτή! Φωτίζεται! Ατλαζωτή! Α, φρύδια, φρύδια! - Πάρτε όλα το ρούχα, πάρτε τα αρώματα και σέρτε στο σεντούκι σας, κρύψτε, - φώναζε η Μαργαρίτα, - αλλά μην πάρετε τα κοσμήματα, γιατί θα σας κατηγορήσουν στο κλέψιμο.

Η Νατάσα μάζεψε όλα αυτά που ήταν στον κόμπο δίπλα της, τα φορέματα, οι γόβες, οι κάλτσες και τα ρούχα, και βγήκε από το υπνοδωμάτιο.

Σ' αυτή την στιγμή από κάποιο μέρος της παρόδου, από το ανοικτό παράθυρο, ξέφυγε και πέρασε βροντερό αριστοτεχνικό βαλς και ακούστηκε μόχθιμα το φθασμένο στις πύλες του αυτοκινήτου.

- Τώρα θα τηλεφωνήσει ο Αζαζέλλο! - φώναζε η Μαργαρίτα, ακούγοντας ριγμένα στην πάροδο βαλς, - αυτός θα τηλεφωνήσει! Αλλά ο ξένος είναι ακίνδυνος. Ναί, τώρα καταλαβαίνω, ότι είναι ακίνδυνος.

Το αυτοκίνητο έκανε θόρυβο, απομακρύνοντας από τις πύλες. Χτύπησε

- Και εγώ, - εξακολουθούσε η Μαργαρίτα, και μεγαλύτερα παρατήρησε στον κήπο. - Κάθομαι μόνη μου, πως βλέπετε, πλήττω, βλέπω στο φεγγάρι και ακούω το βαλς.

Το αριστερό χέρι η Μαργαρίτα εφάρμοσε στον κρόταφο της, σιάχνοντας την τούφα των μαλλιών, μετά είπε θυμωμένα:

- Δεν είναι ευγενά, Νικολάι Ιβάνοβιτς! Κι όμως εγώ είμαι κυρία, στο τέλος τέλος! Μα είναι αναίδεια να μην απαντάτε όταν μιλούν με σας.

Ο Νικολάι Ιβάνοβιτς, ειδομένος στο φεγγάρι ως το τελευταίο κουμπί στο γκρίζο γιλέκο, ως την τελευταία τρίχα στο φωτεινό γενάκι σαν η σφήνα, ξαφνικά γέλασε με το άγριο χαμόγελο, σηκώθηκε από το πάγκο, και προφανώς δεν θυμόταν εσένα από την σύγχυση, αντί να βγάλει το καπέλο, κούνησε με τον χαρτοφύλακα στην πλευρά, και λύγισε τα πόδια, σάμπως άρχισε να καθίσει σταυροπόδι.

- Αχ, τι πληκτικός τύπος είσαστε, Νικολάι Ιβάνοβιτς, άρχιζε η Μαργαρίτα, - γενικά εσείς όλοι μου βαρεθήκατε πολύ, ότι δεν μπορώ να το εκφράσω, και είμαι τόσο ευτυχισμένη, ότι αποχωρίζομαι με σας! Στο διάβολο σας!

Σ' αυτή την στιγμή πίσω από την ράχη της Μαργαρίτας στο υπνοδωμάτιο βρόντησε το τηλέφωνο. Η Μαργαρίτα ξεπήδησε από την βάση, και ξεχάστηκε για τον Νικολάι Ιβάνοωιτς, έπιασε το ακουστικό.

- Λέει Αζαζέλλο, - είπαν στο ακουστικό.

- Αγαπητέ, αγαπητέ Αζαζέλλο! - φώναξε η Μαργαρίτα.

- Έφτασε η ώρα να πετάτε! - είπε ο Αζαζέλλο στο ακουστικό, και στον ύφο του ακουγόταν, ότι του άρεσε ευχάριστη και ειλικρινής έξαρση της Μαργαρίτας, όταν θα πετάτε πάνω από την εξώπορτα, θα φωνάξτε: «Είμαι αόρατη!» μετά πετάτε πάνω από την πόλη, για να συνηθίζετε, και μετά προς το νότο, φύγε από την πόλη, και προς το ποτάμι. Σας περιμένουν!

Η Μαργαρίτα έβαλε το ακουστικό και σ’αυτήν τη στιγμή στο γειτονικό δωμάτιο κάτι ξύλινο χώλιασε και άρχισε να χτυπάει την πόρτα. Η Μαργαρίτα την άνοιξε και η βούρτσα για τα πάτωμα, με την σκληρή τρίχα πάνω, χορεύοντας, πέταξε στο υπνοδωμάτιο. Με την άκρη, αυτή έσπασε τα σκάγια το πάτωμα, και επιθυμούσε στο παράθυρο. Η Μαργαρίτα ξεφώνισα από τον ενθουσιασμό και πήδηξε πάνω στην βούρτσα. Μόνο τότε στην αμαζόνα τρεμόσβησε μια σκέψη για αυτό, ότι σ' αυτή την αναταραχή ξέχασε να φορεθεί. Καλπάζοντας πήδηξε στο κρεβάτι και έπιασε πρώτο πράγμα ποιο είδε, κάποια μπλε μπλούζα. Κουνώντας με αυτήν την μπλούζα, σαν με την σημαία, πήδηξε στο παράθυρο. Και το βαλς πάνω από τον κήπο χτύπησε πιο δυνατά.

Από το παράθυρο η Μαργαρίτα γλίστρησε κάτω και είδε τον Νικολάι Ιβάνοβιτς στον πάγκο. Αυτός σάμπως έμεινε κατάπληκτος σ' αυτό και στην μεγάλη κατάπληξη αφού γκαζόμουν στις φωνές και στον πάταγο, ακούγοντας από φωτισμένο υπνοδωμάτιο των επάνω νοικατόρων.

• Αντίο, Νικολάι Ιβάνοβιτς! - φώναξε η Μαργαρίτα, χορεύοντας μπροστά του.

Αυτός στέναξε και σύρθηκε πάνω στον πάγκο, δοκιμάζοντας σ' αυτό με τα χέρια

και έριξε τον χαρτοφύλακα του στη γη.

- Αντίο για πάντα! Φεύγω - φώναζε η Μαργαρίτα πνίγοντας την φωνή του βαλς.

Ξαφνικά σκέφτηκε ότι δεν θέλει καθόλου την μπλούζα, και βλοσυρά χαχάνιζε, σκέπασε με αυτήν το κεφάλι του Νικολάι Ιβάνοβιτς. Τυφλωμένος ο Νικολάι Ιβάνοβιτς έπεσε από τον πάγκο στην πλινθοδομή.

Η Μαργαρίτα γύρισε πίσω, για να κοιτάξει την μονοκατοικία για τελευταία φορά, που τόσο πολλή ώρα βασανιζόταν, και είδε στην καιγόμενη φωτιά το διαστρεβλωμένο από την έκπληξη το πρόσωπο της Νατάσας.

- Αντίο, Νατάσα! - φώναξε η Μαργαρίτα και τράβηξε την βούρτσα για το πάτωμα,

- Αόρατη, αόρατη, - πιο δυνατά φώναξε και μεταξύ τα κλαδιά του σφενταμιού, που της χτύπησαν στο πρόσωπο, πέταξε από την εξώπορτα, πετάχτηκε στην πάροδο. Και όταν απομακρύνθηκε, πέταξε τελείως παράφορο βαλς.

Варіант перекладу № 2

Η κρέμα του Αζαζέλλου

Η σελίνι στον βραδινό καθαρό ουρανό κρεμούσε γεμάτη ιδωμένη μέσα από τα κλαδιά του σφενταμιού.

Τα φλαμουριά και οι ακακίες ζωγράφισαν την γη στον κήπο με το δύσκολο σχέδιο τους λεκέδες. Το τρίπτυχο παράθυρο στο φανάρι, ανοιχτό, άλλα ανοιχτό με την κουρτίνα, φωτιζόταν με το παράφορο ηλεκτρικό φώς. Στο υπνοδωμάτιο της Μαργαρίτας Νικολάεβνας κλαιγόταν όλα τα φως και φώτιζαν την γεμάτη αταξία στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι πανό στην κουβέρτα βρίσκονταν τα πουκάμισα, οι κάλτσες, ασπρόρουχα κυλιόταν απλά στο πάτωμα δίπλα στο κουτί του σιγαρέτου. Τα παπούτσια βρισκόταν στο νυχτερινό τραπεζάκι δίπλα στο ένα φλιτζάνι καφέ και την σταχτοθήκη στην οποία ντουμάνιαζε η γόπα, στην ράχη της καρέκλας κρεμούσε μαύρο βραδινό φόρεμα. Στο δωμάτιο μοσχοβολούσε με τα αρώματα, εκτός απ’αυτό, στο αυτό ακούστηκε από κάποιος μέρος η οσμή του πυρακτωμένου σίδερου.

Η Μαργαρίτα Νικολάεβνα κάθισε μπροστά στον καθρέφτη στο ένα λουτρικό, ρίχνοντας στο γυμνό σώμα, και στα καστόρια μαύρα παπούτσια. Το χρυσό βραχιόλι με το ρολόι ήταν μπροστά Μαργαρίτα Νικολάεβνα δίπλα στο κουτί παίρνοντας από το Αζαζέλλο, και Μαργαρίτα τηρούσε τα μάτια της από την πλάκα του ρολογιού. Κάποτε της άρχιζε να φαίνεται πως το ρολόι χάλασε και οι δείχτες δεν κινιόνταν, τελικά μάκρος δείχτης γρεμιθηκε στο είκοσι ένατο λεπτό του δέκατου. Η κάρδια της Μαργαρίτας τρομερά χτύπησε ότι αυτή δεν μπόρεσε να κρατήσει αμέσως για το κουτάκι. Αντεπερξερχόταν, Μαργαρίτα το άνοιξε και είδε στο κουτάκι το λυπαρή κίτρινη κρέμα. Της φαινόταν πως αυτό μυρίζει βαλτώδη ύλη. Με τον τέλος του δαχτιλίου Μαργαρίτα έβαλε δεν μεγάλη πινελιά του κρεματού στην παλάμη, δυνατότερα μύρισαν τα βαλτώδα χορτάρια και το δάσος και μετά άρχισε να τρίβει την κρέμα στο μέτωπο και στις μάγουλες με το παλάμη. Η κρέμα ελαφρά αλειβόταν και πως Μαργαρίτας φαίνονταν αμέσως εξατμιζόταν.

Κάνοντας μερικές εντριβές, Μαργαρίτα κοίταξε στον καθρέφτη και της πέφτει από τα χέρια το κουτί ίσια στο γυαλί του ρολογιού, γ' αυτό το σκεπαζόταν με τις χαραμάδες. Η Μαργαρίτα έκλεισα τα μάτια της, μετά κοίταξε ξανά και χαχάνισε δρμητικα.

Κάθετη ρυτίδα, κόβοντας την ριδα, παρουσιάστηκε το Οκτώβριο, όταν ο χανόταν

μάστορας, χανόταν χωρίς ν' αφήσει. Χάνονταν τα κίτρινα μηνιγκια κοντά στους ναούς και δυο λίγο φανερά δίχτυ κοντά στα εξωτερικά γωνία των ματιών. Το δέρμα των μάγουλων απόχτησε ροζ χρώμα, το μέτωπο έγινε άσπρο και καθαρό. Στην τριαντάρα Μαργαρίτα από τον καθρέφτη κοίταζε από φύση σγουρομάλλη, μαυρομάλλη γυναίκα των είκοσι χρονών , σφοδρά χαχανισμένη, δείχνοντας τα δόντια.

Χαχανίζοντας, Μαργαρίτα έτρεξε από την μπλούζα με το ένα πήδημα και φαρδιά έβαλε ελαφρύ λιπαρή κρέμα και με δυνατές πινελιές άρχισε να τρίβει την στο δέρμα του ασώματου. Αυτό αμέσως απόκτησε ρόδινο χρώμα και φώτισε . Μετά στιγμιαίως, σαν από το μυαλό της βγήκαν την βελόνα, ησύχασε ο ναός, πονώντας όλο το βραδύ μετά από την ημερομηνία στον Αλεξανδροβσκ κήπο, μυς των χεριών και των ποδιών ανάβρασαν, υστέρα έχασε τον βαρο.

Αυτή πήδηξε και κρέμασε στον αέρα δεν ψηλά πάνω από το χαλί, μετά της τράβηξε κάτω, και αυτή κατέβηκε.

- Τι κρέμα! Τι κρέμα!- φώναξε Μαργαρίτα, ρίχνοντας στην πολυθρόνα.

Οι εντριβές άλλαξαν της δεν απέξω Τώρα, στην όλη την, στο κάθε μόριο του σωματου, έβρασε η χαρά, που αυτή αισθάνθηκε πως το φούσκες, τσιμπώντας όλο το σώμα της. Μαργαρίτα αισθάνθηκε ελαφρά, ελαφρά από όλο. Κατάλαβε φανερό ότι ακριβώς έπαθε για αυτό το πρωί που έλεγε η προαίρεση , και ότι αφήνει το αρχοντικό και την προηγουμένη ζωή της για πάντα. Αλλά από την προηγουμένη ζωή αποσπάσθηκε ένα νόημα ότι πρέπει να κάνει τελευταίο καθήκον μπροστά την αρχή κάτι νέο, ασυνηθο, τραβώντας πάνω, στον αέρα. Και αυτή, πως ήταν γυμνή, από την κρεβατοκάμαρα, πετώντας στον αέρα, έτρεξε στο δωμάτιο του άντρου της και, φωτίζοντάς το, ρίχνονταν στο γραφείο. Στην κολλά αυτή χωρίς των σημειωματάριων γοργά και με μεγάλα γράμματα έγραψε την σημείωση:

«Συγχωρείστε με και συντομότερα ξεχάστε. Εγώ σου αφήνω για πάντα. Μην με

ψάχνεις, αυτό είναι ανώφελα. Έγινα την μάγισσα από την θλίψη και τα δυστυχήματα, με χτυπήθηκαν. Είναι ο καιρός. Αντίο. Μαργαρίτα.»

Με τνη ανακουφιζόμενη ψυχή Μαργαρίτα πέταξε στην κρεβατοκάμαρα και μετά

Η Νατάσσα έτρεξε, φορτωμένη με τα ρούχα. Και στην στιγμή όλα τα ρούχα, δαντελλωτά μαντίλια, μπλε μεταξωτά παπούτσια και το ζωναρικι - όλα τα σκορπίζονταν στο πάτωμα, και η Νατάσα σύμπλεξε τα ελαφρά χέρια.

- Είμαι καλή! - δυνατά φώναξε με την βραχνή φωνή Μαργαρίτα Νικολάεβνα.

- Πως έγινε αυτό - ψιθύριζε η Νατάσα, όπως θοχωρωντας, πως κάνετε αυτό, Μαργαρίτα Νικολάεβνα

-Αυτό είναι η κρέμα. Η κρεμα. κρεμα. - απάντησε Μαργαρίτα δείχνοντας στο λαμπρό χρυσό κουτάκι και στρέφεται μπροστά καθρέφτης.

Η Νατάσα, ξεχνώντας για το φόρεμα στο πάτωμα, πρόστρεξε στον καθρέφτη και Κάρφωσε με το άπληστο βλέμμα στο υπόλοιπο του μαζιου. Τα χείλια της ψιθύριζαν κάτι. Αυτή ξανασκρεφτηκε στην Μαργαρίτα και είπε

- Το δέρμα, το δέρμα! Μαργαρίτα Νικολάεβνα, το δέρμα σας φωτίζεται. Εδώ αυτή κατάλαβε, έτρεξε στο φόρεμα, το ύψωσε και άρχισε να τινάζει.

- Αφήστε, αφήστε!- φώναζε της Μαργαρίτα - στο διάβολο, όλα.

- Αφήστε! Εξάλλου, όχι, το σου πάρτε για ενθύμιο, λέω - πάρτε για ενθύμιο.

Όλα πάρτε ότι υπάρχουν στο δωμάτιο.

Ακίνητη Νατάσσα μερικές ώρες κοίταζε στην Μαργαρίτα, μετά σφιχταγκάλιασε

στο λαιμό της, φιλώντας και φωνάζοντας:

- Βελούδινο! Φωτίζεται! Βελούδινο! Και τι φρύδια!

-Πάρτε όλα τα ρούχα, πάρτε το άρωμα και σερτε στο κιβώτιο σου. Αλλά μην

πάρτε τα κοσμήματα, γιατί θα σας καταγγέλλουν στην κλοπή.

Η Νατάσα στοίβαξε στον κόμπο ότι έτυχε στα χέρια, τα φορέματα, τα παπούτσια, οι κάλτσες, ασπρόρουχα και έτρεξε από την κρεβατοκάμαρα. Από κάποιος μέρος στην άλλη πλευρά της Βελούδινου, από ανοιχτό παράθυρο, ξέφυγε και πέταξε βροντημένο αριστοτεχνικό βαλς και ακούστηκε η βοή του πλησιαζόμενου αυτοκινήτου στα αυλόπορτα.

-Τώρα: θα τηλεφώνησε το Αζαζέλλο! - ανάκραξε Μαργαρίτα, ακούγοντας το βαλς στην Βελούδινο. - Αυτός θα τηλεφωνήσει. Ο ξένος είναι ασφαλής. Ναι, τώρα καταλαβαίνω ότι αυτός είναι ασφαλής!

Το αυτοκίνητο βόγκησε, αφήνοντας από των αυλ πόρτων. Χτύπησε η εξώπορτα και στα πλακάκια του μικρού δρόμου ακούστηκαν τα ρήματα .

- Αυτό είναι Νικολαϊ Ιβάνοβιτς, γνωρίζω από τα ρήματα, - νόμισε η Μαργαρίτα -

πρέπει να κάνω για τον αποχαιρετισμό κάτι κωμικό και ενδιαφέρον.

Μαργαρίτα πέταξε την κουρτίνα στην πλευρά και κάθισε στο περβάζι, κρατιόταν το γόνατο με τα χέρια. Το φεγγαριασμένο φως γλύφε την από το δεξιό μέρος. Η Μαργαρίτα σήκωσε το κεφάλι της στο φεγγάρι και έκανε σκεπτικό ποιητικό πρόσωπο. Τα ρήματα χτύπησαν άλλες δυο φορές και μετά ξαφνικά σταμάτησαν. Ακόμα καμαρώνοντας, εισπνέοντας για την ευπρέπεια, στράφηκε στον κήπο και πραγματικά είδε τον Νικολαϊ Ιβάνοβιτς, κατοικώντας στο ισόγειο του μέγαρο. Το φεγγάρι πλημμύρισε με φως τον Νικολαϊ Ιβανοβιτς. Αυτός καθόταν στον πάγκο και αυτός κατέβηκε σ'αυτό ξαφνικά. Το πενσνέ στο πρόσωπο του συσπάστηκε, και το δικό του χαρτοφυλάκιο αυτός έφεγγε στα χέρια του.

- Για σας, Καλησπέρα!- είπε Μαργαρίτα με την λυπημένη φωνή

- Καλησπέρα! Εσείς είστε από την συνεδρίαση;

Νικολαϊ Ιβανοβιτς απάντησε τίποτε.

-Κι εγώ - συνέχιζε η Μαργαρίτα δυνατά τερασκυβοντας από το παράθυρο στον

Κήπο, - κάθομαι μονή μου, σαν βλέπετε, βαριέμαι, βλέπω στο φεγγάρι και ακούω το βαλς.

Με την αριστερό χέρι έγγιζε στον ναό, σιάχνοντας την τουφάτων μαλλιών, ύστερα είπε θυμωμένος:

-Αυτό είναι αφόρητα, Νικολαϊ Ιβανοβιτς! Είμαι κυρία, τελικά! Αυτό είναι η χοντρικό ποια να μην απαντάτε, όταν με σας μιλούσαν.

Ο Νικολαϊ Ιβανοβιτς, ιδωμένος στο φεγγάρι για το τελικό κουμπί στο γιλέκο, το τελικό μαλλί, ξαφνικά γέλασε κοροϊδευτικά, σήκωσε από το σκαμνί κούνησε με το χαρτοφυλάκιο στην πλευρά και έκαμψε ποδιά του, σαν ετοιμαζόταν να τρέξει μισοβυθισμένος.

- Τι είστε βαρετός τύπος, Νικολαϊ Ιβανοβιτς. - συνέχιζε η Μαργαρίτα, εσείς όλα βαρεθήκαν και εγώ δεν μπορώ να το εκφράσω και είμαι ευτυχή ότι αποχωρίζομαι με σας. Στο διάβολο σας.

Πίσω από την ράχη της Μαργαρίτας στην κρεβατοκάμαρα κουδούνισε το τηλέφωνο, η Μαργαρίτα ξέχασε για τον Νικολαϊ Ιβανοβιτς. Πήρε το ακουστικό, και με το να του ακούστηκε ότι του ευχαριστεί ειλικρινή, ευτυχή έξαρση της Μαργαρίτας - όταν θα πετάτε πάνω από αυλόπορτα, φωνάξτε: «Αόρατη », μετά πετάτε πάνω από την πόλη για να πάρετε συνηθειο, ύστερα στον νότος από την πόλη στο ποτάμι. Σας περιμένουν!

Η Μαργαρίτα έβαλε το ακουστικό και εδώ στο γειτονικό δωμάτιο κάτι ξύλινο χάλασε και άρχισε να χτυπάει στην πόρτα. Η Μαργαρίτα της άνοιξε διάπλατα και βούρτσα με την σκληρή τρίχα ψηλά, χορεύοντας, πέταξε στην κρεβατοκάμαρα. Αυτή λακτιζόταν και επιζητούσε στο παράθυρο. Η Μαργαρίτα τσιρίσι από τον ενθουσιασμό και πήδηξε για την βούρτσα από πάνω. Μόνο εδώ στην αμαζόνα πέρασε η ιδέα ότι σ' αυτήν αναταραχή ξέχασε να ντυθεί. Αυτή καλπάζοντας πήδηξε για το κρεβάτι και άρπαξε κάποιο μπλε πουκάμισο. Αυτή πέταξε στο παράθυρο. Το βαλς πάνω από τον κήπο χτύπησε δυνατότερα.

Από το παράθυρο η Μαργαρίτα γλίστρησε κάτω και είδε τον Νικολαϊ Ιβάνοβιτς στο σκαμί. Εκείνος με την γεμάτη κατάπληκτη αφουγκραζόταν για τις και την φασαρία, ακούστηκαν από φωτισμένη κρεβατοκάμαρα τους ψήλους νοικατορες.

-Αντίο, Νικολαϊ Ιβάνοβιτς! - φώναξε Μαργαρίτα, χορεύοντας μπροστά Νικολαϊ

Ιβάνοβιτς.

Εκείνος βογγαψε και σύρθηκε στο σκαμί, δοκιμάζοντας στο αυτό με τα χέρια και ρίχνοντας κάτω το χαρτοφυλάκιο του.

- Αντίο για πάντα! Εγώ φεύγω - φώναζε η Νικολαϊ Ιβάνοβιτς πνίγοντας το βαλς. Εδώ αυτή κατάλαβε ότι δεν χρειάζεται στο πουκάμισο. Χαχάνισε βλοσυρά, με το σκέπασε το κεφάλι του. Ο τυφλωμένος Νικολαϊ Ιβάνοβιτς γκρεμίστηκε από το σκαμί στα τούβλα του του δρόμου. Μαργαρίτα στράφηκε για να τελευταία φορά κοιτάζει στο μέγαρο που τόσο πολύ καιρό τυραννιόταν και είδε στην φωτιά το παραμορφωμένο από την έκπληξη πρόσωπο της Νατάσσας.

-Αντίο, Νατάσα! - φώναξε Μαργαρίτα « Αόρατη, αόρατη» - δυνατότερα φώναξε μέσα τα κλαδιά του σφενταμιού, που της χτύπησαν στο πρόσωπο, πέταξε από την αυλόπορτα, πέταξε στο σοκάκι. Πίσω από την πέταξε τρελό βαλς.

Варіант перекладу № 3

Η κρέμα του Αζαζέλλο

Μες απ’τα κλαδιά του σφενταμιού φαινόταν η πανσέληνος που κρεμάστηκε στο βραδινό καθαρό ουρανό. Η φλαμουριά και η ακακία ζωγράφισαν το έδαφος της αυλής με πολύπλοκα στίγματα σχεδίων. Το φαναράκι με τρίφυλλο παράθυρο, ανοιχτό μα κλειστό με κουρτινάκι, έλαμπε με παράφορο ηλεκτρικό φως. Στην κρεβατοκάμαρα της Μαργαρίτας Νικολάεβνας ήταν αναμμένα όλα τα φώτα και φώτιζαν την πλήρη ακαταστασία του δωματίου. Στο κρεβάτι πάνω στην κουβέρτα ήταν πεταμένα τα νυχτικά της. οι καλτσοδέτες και τα εσώρουχα, στο πάτωμα δίπλα στην πατημένη από το άγχος ταμπακιέρα με τσιγάρα ήταν σκορπισμένα τα τσαλακωμένα της ρούχα. Τα γοβάκια στεκόταν στο χαμηλό τραπεζάκι πλάι στο μισοάδειο φλιτζανάκι με καφέ και ένα σταχτοδοχείο απ' το οποίο έβγαινε ο καπνός του αποτσίγαρου, στην ραχούλια της καρέκλας κρεμνιόταν ένα μαύρο βραδινό φόρεμα. Το δωμάτιο ευωδίασε με αρώματα, εκτός αυτού, από κάπου εκεί ερχόταν και η μυρωδιά του καμένου σίδερου.

Η Μαργαρίτα Νικολάεβνα καθόταν μπροστά στον καθρέφτη τουαλέτας μόνο με τη ρόμπα που της σκέπαζε το γυμνό της κορμί και φορώντας μαύρα καστόρινα γοβάκια. Το ρολόι με χρυσό βραχιολάκι βρισκόταν μπροστά της, δίπλα στό κουτάκι, το οποίο πήρε από τον Αζαζέλλο, η Μαργαρίτα δεν έπαιρνε τα μάτια της από την πλάκα του ρολογιού. Ώρα με την ώρα της φαινότανε πως το ρολόι χάλασε και οι δείκτες δεν προχωρούν. Αλλά παρόλο που κουνιόντουσαν πολύ αργά λες και να έχουν κολλήσει, προχωρούσαν και επιτέλους < ο μεγάλος δείκτης έπεσε στις εννέα και είκοσι εννέα>. Η καρδιά της Μαργαρίτας χτύπησε φοβερά, τόσο που εκείνη δεν κατάφερε αμέσως να πιάσει το κουτάκι. Όταν ξεπέρασε το φόβο την, η Μαργαρίτα το άνοιξε και είδε μέσα μιά παχύρευστη με κίτρινη απόχρωση κρέμα. Της φάνηκε ότι η κρέμα μύριζε ελώδη ίλυ. Με άκρη του δαχτύλου της πήρε μικρή ποσότητα της κρέμας και την έβαλε στη παλάμη της, στο μεταξύ η μυρωδιά που ήρθε της θύμισε ελώδη φυτά του δάσους και έγινε πιο έντονη. Ύστερα με μιά μανία με τη παλάμη της άρχισε να τη βάζει στο μέτωπο και στα μάγουλα. Η κρέμα απλωνόταν εύκολα και όπως της φάνηκε ότι αμέσως εξαφανιζόταν. 'Όταν έκανε μερικές εντριβές, η Μαργαρίτα κοιτάχτηκε στον καθρέφτη και της έπεσε το κουτάκι ακριβώς πάνω στο τσάμι του ρολογιού, από τι, το τσάμι ράγισε. Η Μαργαρίτα έκλεισε τα μάτια της μετά ξανακοίταξε στον καθρέφτη και ξέσπασε στα γέλια.

Τα φρύδια βγαλμένα στις άκρες με τσιμπιδάκι σε λεπτή γραμμή μαζεύτηκαν σε ίσια μαύρα γαϊτανοφρύδα και έπεσαν πάνω σε καταπράσινα μάτια της. Η λεπτή κάθετη ρυτίδα που έκοβε στα δύο τη ρίζα της μύτης, η οποία εμφανίστηκε τότε, τον Οκτώβρη, όταν εξαφανίστηκε ο Μαίτρ, χάθηκε χωρίς να αφήσει καμιά ίχνη. Φύγανε και κιτρινίλες στα μηνίγκια και οι δύο λεπτές διχτυδοτές γραμμές στο εξωτερικό μέρος των ματιών. Το δέρμα των μάγουλων της γέμισε με λείο ροζ χρώμα, το μέτωπο έγινε κάτασπρο και καθαρό, και το περμανάντ του κομμωτηρίου έχασε τη μορφή του.

Από τον καθρέφτη στην τριαντάχρονη γυναίκα κοιτούσε μιά σγουρομάλλα από τη φύση της, μια κοπέλα με μαύρα μαλλιά που δεν ξεπερνούσε τα είκοσι, γελούσε ασταμάτητα και φαινότουσαν τα δόντια της.

Όταν χώρτασε τον γέλιο, η Μαργαρίτα με μιά απλή κίνηση πετάχτηκε από τη ρόμπα της, πήρε μπόλικη παχύρευστη κρέμα και με έντονες κινήσεις άρχισε να την απλώνει σ' όλο της το σώμα. Εκείνο την ίδια στιγμή ρόδισε και άρχισε να λάμπει. Αμέσως μετά, λες και από το μυαλό της έβγαλαν μιά βελόνα, σταμάτησε ο πόνος στον κρόταφο, που την ταλαιπωρούσε όλο το βράδυ μετά από τη συνάντηση που είχε στον Αλεξάνδροβσκι κήπο, ένιωσε ότι δυνάμωσαν οι μύς στα χέρια και στα πόδια της και ύστερα το σώμα της έγινε ανάλαφρο.

Η Μαργαρίτα Νηκολάεβνα πετάχτηκε και έμεινε στον αέρα λίγο πιο ψηλά από το χαλί, μετά κάτι την τράβηξε προς τα κάτω και έτσι βρέθηκε στον πάτωμα.

- Πό, Πό τι ωραία κρέμα!- ξεφώνισε η Μαργαρίτα, πέφτοντας στην πολυθρόνα.

Η λίγη κρέμα που έβαλε δεν την άλλαξε μόνο εξωτερικά. Τώρα σ' όλο της το σώμα, σε κάθε μέρος του κορμιού της ξεχείληζε με χαρά και ανατρίχιασε ολόκληρη. Η Μαργαρίτα ένιωσε τον εαυτό της ελεύθερο, ήταν ελεύθερο απ' όλα. Εκτός αυτού, πεντακάθαρα καταλάβαινε πως έγινε ακριβώς αυτό, για πιό πράγμα ακόμα το πρωί της έλεγε το προέσθημά της, ότι αφήνει το αρχοντικό της και την προηγουμένη της ζωή για πάντα. Μα απ' αυτή τη παλιά ζωή τελικά της ξέφυγε μιά σκέψη σχετικά με ότι πρέπει να εκτελέσει το τελευταίο της καθήκον πριν αρχίσει κάτι καινούργιο, ασυνήθιστο, που την τραβούσε εκεί ψηλά, στον αέρα. Και εκείνη όπως ήταν γυμνή, απ' τη κρεβατοκάμαρα, συνεχώς ανεβαίνοντας στον αέρα, διάσχισε τρέχοντας την απόσταση του διαδρόμου και μπήκε στο γραφείο του άντρα της, άναψε τα φώτα και όρμισε στο τραπέζι. Σε κομμένο φύλλο απ' το σημειωματάριο χωρίς διορθώσεις και με μεγάλα γράμματα έγραψε ένα σημείωμα:

«Συγχώρησε με και ξέχνα με όσο πιο γρήγορα μπορείς. Σ' αφήνω για πάντα. Μη με ψάχνεις είναι μάταιο. Από τον καημό και τη δυστυχία που με βρήκε έγινα μάγισσα. Ήρθε η ώρα. Αντίο. Η Μαργαρίτα».

Με εντελώς άλλο αέρα η Μαργαρίτα γύρισε στην κρεβατοκάμαρα που στο κατόπι από πίσω της μπήκε η Νατάσα, φορτωμένη με τα ρούχα. Εκείνη τη στιγμή, όλ' αυτά τα ρούχα, ξύλινη κρεμάστρα με φόρεμα, δαντελλωτά μαντίλια, μπλε μεταξωτά γοβάκια με καλαπόδι και ζωνούλα - όλ' αυτά σκορπίστηκαν στο πάτωμα και η Νατάσα έκπληκτη χτύπησε πλέον με άδια χέρια.

-Πώς με βλέπεις, καλή είμαι; - φώναξε δυνατά με βραχνιασμένη φωνή η Μαργαρίτα Νηκολάεβνα.

-Πώς γίνεται αυτό; ψιθύριζε υποχωρώντας η Νατάσα, -πώς το κάνετε αυτό, κυρία μου;

-Είναι η κρέμα, ακούτε η κρέμα, -απάντησε η Μαργαρίτα, δείχνοντας στο λαμπερό χρυσαφένιο βαζάκι, γυρνώντας μπροστά στον καθρέφτη.

Η Νατάσα ξέχασε για το πεταμένο και τσαλακωμένο φόρεμα στο πάτωμα και έτρεξε στον καθρέφτη τουαλέτας και με διψασμένα, έτοιμη να τη φάει με τα μάτια της κοιτούσε την κρέμα. Κάτι ψιθύριζαν τα χείλια της. Η Νατάσα ξαναγύρισε στη Μαργαρίτα και της μίλησε με μιά ευλάβεια:

-Πό Πό δέρμα! Για δες; Κυρία μου το δέρμα σας λάμπει, -μα αμέσως συνήλθε και έτρεξε προς το φόρεμα, το έπιασε και άρχισε να το τινάζει. -Αφήστε το! Αφήστε το! -την φώναζε η Μαργαρίτα, -να πάει στο Διάβολο, παρατήστε τα όλα! Εξάλλου... όχι, πάρτε να τα χαρείτε. Σας λέω, πάρτε για να με θυμάστε. Πάρτε τα όλα ότι υπάρχει στο δωμάτιο.

Ακίνητη, λες και έχει τρελαθεί, η Νατάσα κάμποση ώρα στεκόταν και κοιτούσε τη Μαργαρίτα μετά κρεμάστηκε στον λαιμό της, φιλώντας της και φωνάζοντας.

-Βελούδο! Λάμπει! Σκέτο βελούδο! Πό Πό και τί φρύδια!

-Πάρτε όλα τα ρούχα, όλα το αρώματα πηγαίνετε τα στο σεντούκι σας, κρύψτε τα, φώναζε η Μαργαρίτα, -μόνο τα κοσμήματα αφήστε για να μη σας βγάλουν κλέφτρα και κατηγορηθείτε.

Η Νατάσα έδεσε σε κόμπο ότι βρήκε πρόχειρο, τα φορέματα, τα γοβάκια, τις καλτσοδέτες και τα εσώρουχα και τρέχοντας βγήκε άπ'τη κρεβατοκάμαρα. Εκείνη την ώρα ξαφνικά απ'την άλλη πλευρά τις παρόδου, απ'το ανοιχτό παράθυρο, ξέφυγε και πέρασε βροντερός, αριστοτεχνικός βαλς και ακούστηκε ενοχλητικός ήχος του αυτοκινήτου που μόλις έφτασε στην εξώπορτα.

-Τώρα θα τηλεφωνήσει ο Αζαζέλλο! - ξεφώνισε η Μαργαρίτα, ακούγοντας το βαλς που σκορπίστηκε στην πάροδο, - αυτός θα τηλεφωνήσει! Και ο ξένος είναι ακίνδυνος. Ναι, τώρα το καταλαβαίνω αυτό, ότι είναι ακίνδυνος!

Το αμάξι πήρε μπρος απομακρύνοντας από την είσοδο. Χτύπησε το πορτάκι και ακούστηκαν τα βήματα στο δρόμο που ήταν φτιαγμένο από πλακάκι.

«Είναι ο Νικολάη Ιβάνοβιτς , το καταλαβαίνω απ'το περπάτημα του, σκέφτηκε η Μαργαρίτα, - στον αποχαιρετισμό πρέπει να κάνω κάτι πολύ αστείο και ενδιαφέρων».

Η Μαργαρίτα τράβηξε την κουρτίνα σε μιά πλευρά και κάθησε πλάγι στην άκρη του παραθύρου, αγκαλιάζοντας το γόνατο με τα χέρια της. Το φως του φεγγαριού την άγγιξε στα δεξιά. Η Μαργαρίτα σήκωσε το κεφάλι προς την πανσέληνο και έκανε σκεφτικό και ποιητικό πρόσωπο. Τα βήματα ακούστηκαν άλλες δύο τρεις φορές και σταμάτησαν. Ξανακοίταξε το φεγγάρι, για να δείξει καλή αγωγή, αναστέναξε, η Μαργαρίτα γύρισε το κεφάλι και όντως είδε τον Νικολάι Ιβάνοβιτς, που έμεινε στο ίδιο αρχοντικό στο κάτω όροφο. Κάθισε στο παγκάκι, και φαινόταν πως, είχε κατέβει απρόοπτα. Το πενσνέ στο πρόσωπο του στραβώθηκε, και στα χέρια του είχε σφίξει τον χαρτοφύλακα του.

- Α, χαίρεται, Νικολάη Ιβάνοβιτς. - με θλιμμένη φωνή του είπε η Μαργαρίτα, -καλησπέρα! Από τη συνεδρίαση έρχεστε;

Ο Νικολάη Ιβάνοβιτς δεν της έδωσε καμία απάντηση.

- Εγώ, - συνέχιζε η Μαργαρίτα, σκύβοντας πιο πολύ προς τα έξω, - κάθομαι μόνη μου όπως βλέπετε, βαριέμαι, κοιτάζω το φεγγάρι και ακούω το βαλς. Με αριστερό χέρι έπιασε την περιοχή του κροτάφου και μάζεψε την τούφα των μαλλιών της, ύστερα είπε θυμωμένα:

- Είναι μεγάλη αγένεια, Νικολάη Ιβάνοβιτς! Στο κάτω κάτω είμαι μιά κυρία! Τι τρόπος είναι αυτός να μην απαντάτε όταν σας μιλάνε!

Ο Νικολάη Ιβάνοβιτς στο φως του φεγγαριού φαινόταν ολόκληρος από το κουμπάκι στη ζακέτα του, ως την τελευταία τρυχούλια στα άσπρα του μούσια, ξαφνικά χαμογέλασε ειρωνικά, σηκώθηκε από τον πάγκο είναι ξεκάθαρο πως ξέχασε και ότι ήθελε να κάνει απ'τη ντροπή του,αντί να σηκώσει το καπέλο, έκανεμια παράκσενη κίνηση προς τα δεξιά και λύγισε τα πόδια, λες και πήρε πόζα για να ξεκινήση το χορό.

- Αχ πόσο βαρετός τύπος που είστε, Νικολάη Ιβάνοβιτς,- συνέχιζε η Μαργαρίτα,- γενικός έχω βαρεθεί απ' όλους σας, δεν μπορώ καν να σας το περιγράψω πόσο πολύ, είμαι τόσο μα τόσο ευτυχισμένη που σας αφήνω για πάντα! Στο Διάβολο όλους σας!

Εκείνη τη στιγμή πίσω από την πλάτη της χτύπησε το τηλέφωνο. Η Μαργαρίτα πετάχτηκε απ'το παράθυρο και έπιασε το ακουστικό, ξεχνώντας τον Νικολάη Ιβάνοβιτς.

- Ομιλεί ο Αζαζέλλο,- είπαν στο ακουστικό.

- Αγαπητέ, αγαπητέ Αζαζέλλο.¹- ξεφώναξε η Μαργαρίτα.

- Ήρθε η ώρα! Πετάξτε- είπε ο Αζαζέλλο στο ακουστικό και απ' τη φωνή του ακούστηκε πως του άρεσε η ειλικρινή και χαρούμενη διάθεση της Μαργαρίτας, όταν θα περάσετε πάνω απ' τη πύλη, φωνάξτε: «Αόρατη!»

Μετά να κάνετε λίγους γύρους πάνω απ' τη πόλη για να συνηθίσετε και ύστερα πετάξτε προς το Νότο, έξω απ' τη πόλη ευθεία στο ποτάμι. Σας περιμένουν!

Μαργαρίτα έκλεισε το τηλέφωνο και ξαφνικά στο διπλανό δωμάτιο κάτι ξύλινο άρχισε να κουτσουλάει και να χτυπιέται στην πόρτα. Η Μαργαρίτα την άνοιξε και είδε μιά αναποδογυρισμένη σκούπα που πρασέβαλε στην κρεβατοκάμαρα χορεύοντας. Με το ξύλο η σκούπα χτυπούσε διάφορους ρυθμούς στο πάτωμα, κλωτσούσε και προσπαθούσε να φύγει από το παράθυρο. Η Μαργαρίτα ούρλιασε απ' τον ενθουσιασμό και ανέβηκε πάνω στην ιπτάμενη σκούπα. Μόλις τώρα απ' το μυαλό της ιππεύτριας πέρασε μιά σκέψη ότι με τη βιασύνη, ξεχάστηκε να ντυθεί. Με ένα κίνημα βρέθηκε στο κρεβάτι απ'το οποίο έπιασε ότι είδε μπροστά της ένα γαλάζιο νυχτικό δηλαδή. Το κούνησε το νυχτικού λες και ήταν σημαία και πετάχτηκε απ' το παράθυρο. Και το βαλς στον κήπο ξεφώνισε πιο δυνατά.

Απ' το παραθυράκι της Μαργαρίτας γλίστρησε προς το κάτω και είδε τον Νικολάη Ιβάνοβιτς στο παγκάκι. Εκείνος λες και να κόλλησε πάνω του, έμεινε κατάπληκτος να ακούει τις φωνές και τους θορύβους που ερχόταν απ' τη φωτισμένη κρεβατοκάμαρα των επάνω κατοίκων,

- Αντίο Νικολάη Ιβάνοβιτς! -φώναξε η Μαργαρίτα, χορεύοντας μπροστά του. Εκείνος αναστέναξε και σύρθηκε πάνω στο παγκάκι κρατώντας απ' τη άκρη και πετώντας κάτω τον χαρτοφύλακα. Αντίο για πάντα! Πετάω,- φώναζε η Μαργαρίτα, ξεκουφαίνοντας το βαλς. Τώρα σκέφτηκε πως δε χρειάζεται πλέον τα ρούχα και γελώντας γρουσούζικα φόρεσε το νυχτικό στο κεφάλι του Νικολάη Ιβάνοβιτς. Τυφλωμένος ο Νικολάη Ιβάνοβιτς έπεσε κάτω απ' το παγκάκι στα τούβλα του δρόμου. Μαργαρίτα γύρισε να δει για την τελευταία φορά το αρχοντικό που ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ, και πρόσεξε στην έντονη φλόγα παραμορφωμένο πρόσωπο της Νατάσας.

- Αντίο, Νατάσα! - είπε η Μαργαρίτα και χτυπώντας την ιπτάμενη σκούπα της, φώναξε ,- αόρατη αόρατη,- ακόμα πιο δυνατά όταν πετούσε μες' από τις κλαδιά σφενταμιού, που της χτύπησαν στο πρόσωπο, όταν προσπέταξε τη πύλη, πέταξε στην πάροδο. Και για συντροφιά την ακολούθησε ένα εντελώς ξετρελαμένο βαλς.

Απόσπασμα του Μπουλγάκοφ «Μαιτρ και η Μαργαρίτα»

Варіант перекладу № 4

Στο βραδινό καθαρό ουρανό κρεμάστηκε πανσέληνος, ειδώθηκε μέσα από κλαδιά του σφενταμιού. Λύπες και ακακίες ζωγράφισαν τη γη στον κήπο με περίπλοκο σχέδιο των στιγμών. Τρίπτυχο παράθυρο στο φανάρι, ανοιχτό αλλά κλιστό με στόρια, έλαμπε με παράφορο ηλεκτρικό φως. Στο υπνοδωμάτιο της Μαργαρίτας Νικολάεβνας έκλαιγαν όλα τα φωτάκια και φώτιζαν αταξία στο δωμάτιο. Στο κρεβάτι πάνω την κουβέρτα πλάγιασαν πουκάμισα, κάλτσες και ασπρόρουχα, ξαπλωμένα ασπρόρουχα πλάγιασαν απλά στο πάτωμα κοντά κουτί των σιγαρέτων. Παπούτσια στάθηκαν κοντά φλιτζάνιτου καφέ και σταχτοθήκη, όπου κάπνισε η γόπα, στην ράχη της καρέκλας κρεμάστηκε μαύρο βραδυνό φόρεμα. Στο δωμάτιο μύρισαν τα αρώματα εκτός μύρισε πυρακτώμερο σίδερο. Μαργαρίτα νικολάεβνα κάθισε μπροστά καθρέφτης τουαλέτας στο μόνο λουτρικό πάνω γυμνό σώμα και στα μαύρα παπούτσια από καστόρι. Χρυσό βραχιόλι με ρολόι πλάγιασε μπροστά μαργαρίτα Νικολάεβνα κοντά κουτί που έδωσε Αζαζέλλο και μαργαρίτα δεν ξέκλησε το βλέμμα από την πλάκα του ρολογιού. Κάποτε την φάνηκε ότι ρολόι χάλασαν και δύχτες δεν κουνήθηκαν. Αλλά αυτές κουνήθηκαν, αν και πολύ αργασανκωλώντας και εντελώς μακρύς δείχτης έδειξε οχτώ και είκοσι εννιά. Η καρδιά της Μαργαρίτας χτύπησε φοβερά ακόμα αμέσως δε μπόρεσε να πάρει κουτί. Μετά έβγαλε πέρα Μαργαρίτα το άνοιξε και είδε στο κουτί λιπαρή κιτρινωπή κρέμα. Την φάνηκε ότι αυτή μύρισε με ελόβιο βορβό. Με την άκρη του δακτυλίου Μαργαρίτα αράδιασε την μικρή πινελιά της κρέμας στην παλάμη και μύρισε με ελόβια βότανα και το δάσος δυνατότερα και μετά με την παλάμη άρχισε να έντριψε την κρέμα στο μέτωπο και στα μάγουλα. Κρέμα εντρίφτηκε εύκολα και ως φάνηκε την Μαργαρίτα εξαμιάστηκε αμέσως. Έντριψε μερικές φορές Μαργαρίτα είδε στην καθρέφτη και έριχνε κάτω ακριβώς στο γυαλί του ρολογιού από πού αυτό σκεπάστηκε με ρώγμες. Μαργαρίτα έκλεινε τα μάτια, είδε μια φορά ακόμα και γέλασε. Βλεγμένα φρύδια ξάπλωσαν πάνω πράσινα μάτια ως μαύρα ίσα τόξα. Λεπτή καθετή ρυτίδα, που έκοψε την ρίζα της μύτης, που παρουσίασε όταν το Οκτώβριο όταν Μαίτρ εχάστηκε, εχάστηκε χωρίς ίχνη. Εχάστηκαν και κιτρινώπες σκιές στα μηνίγκα και δυο μόλις φανερά πλέματα κοντά τις εξωτερικές γωνιές των ματιών. Το δέρμα των μαγούλων γέμισε με ίσο ροζ χρώμα, το μέτωπο έγινε καθαρό και άσπρο, το περμανάντ ξετελέχτηκε. Στην σαραντάχρονη Μαργαρίτα είδε από τον καθρέφτη από την φύση σγουρομάλλια μαυρομαλλιά γυναίκα είκοσι χρονών που γέλασε σφορδά. Μετά γέλασε, Μαργαρίτα πήδηξε από το λουτρικό με ένα πήδημα και φαρδιά έβαλε ελαφρή λιπαρή κρέμα και άρχισε να έντριψε την κρέμα στο δέρμα του σώματος. Μετά στιγμαία έπαψε μηνίγκη που πόνεσε όλο το βράδι μετά συνάντηση στον κήπο του Αλέξανδρο, και σώμα έχασε το βάρος. Αυτή πήδηξε και κρεμάστηκε στο αέρα, μετά την τράβηξε κάτω αργά και αυτή κατέβηκε. – Τι κρέμα! Τι κρέμα! – φώναξε Μαργαρίτα και κάθισε στην πολυθρόνα. Εντριβένς την άλλαξαν όχι μόνο εξωτερικά. Τώρα σε κάθε μέλος του σώματος της αρπάχτηκε χαρά που αυτή ένιωσε σαν φούσκες που σούβλησαν όλο το σώμα. Μαργαρίτα ένιωσε εαυτή ελεύθερη, ελεύθερη από όλα. Εκτός αυτό αυτή κατάλαβε σαφώς ότι αυτό είπε προαίσθημα – έγινε και αυτή αφήνει μέγαρο και περασμένη ζωή για πάντα. Αλλά από την περασμένη ζωή ξέκοψε μια ιδέα ότι πρέπει να εκτειλέσει μόνο τελικά χρέο πριν αρχή του νέου, εξαιρτικό που την τράβηξε πάνω στον αέρα. Και αυτή γυμνή πετώντας στο γραφείο του άντρα, το φώτισε, έριξε στο γραφείο. Στο βγαλμένο από το μπλόκ φύλλο αυτή έγραψε χωρίς λάθη γοργά και χοντρά με μολύβι την σημείωμα: «Πρέπι να με συγχωρήσεις και να με ξεχάσεις. Μην με ψάξε, αυτό είναι ανώφελο. Έγινα την μάγισσα από τους πόνους και τις δυστυχίες. Είναι καιρός. Χαίρε. μαργαρίτα». Με ολότελα ελαφρή ψυχήΜαργαρίτα πέταξε στο υπνοδωμάτιο. Αμέσως και καταπόδι εκεί έτρεξε Νατάσα με τα πράγματα. Αμέσως όλα αυτά τα πράγματα, ξύλινες κρεμάστρες με φόρεμα δαντελλωτές μαντίλες, μπλε μεταξωτά παπούτσια στις γορακιές με καλαπόδια και ζώνη – όλα αυτά έπεσαν στο πάτωμα και Νατάσα χτύπησε με ελεύθερα χέρια.

• Τι όμορφη; – φώναξε δυνατά με βραχνό φωνή Μαργαρίτα Νικολάεβνα.

• Τι είναι αυτό; - ψυθίριζε Νατάσα, κάνοντας πισωνιάς, - Πως εσείς κάνατε αυτό, Μαργαρίτα Νικολάεβνα;

• Αυτό είναι κρέμα! Κρέμα! Κρέμα! – απάντησε Μαργαρίτα, δείχνοντας αλμυρό χρυσό κουτί και γυρίζοντας μπροστά στον καθρέφτη. Νατάσα ξέχασε για το φόρεμα στο πάτωμα, έτρεξε στην καθρέφτη τουαλέτες και με μάτια της έφαγε υπόλυπο της κρέμας. Τα χείλια της ψιθύρισαν κάτι. Αυτή ξανά γύρισε στην Μαργαρίτα και είπε με τον σεβασμό –

• Το δέρμα! Το δέρμα, Μαργαρίτα Νικολάεβνα, το δέρμα σας λάμπει.

Αλλά αυτή ήρθε στα λόγια της και έτρεξε στο φόρεμα, το σήκωσε, άρχισε να το τινάσει.

• Αφήστε! Αφήστε! – την φώναξε Μαργαρίτα Νικολάεβνα, - στο διάβολο το, όλα αφήστε! Άλλωστε, όχι, το φέρτε για ενθύμιο. Λέω, φέρτε για ενθύμιο. Φέρτε όλα, που είναι στο δωμάτιο.

Αν και τρελή ακίνητη Νατάσα λίγο καιρό έβλεπε την Μαργαρίτα, μετά κρεμάστηκε στο λαιμό της, φιλώντας και φωνάζοντας. – Βελούδινη! Λάμπει! Βελούδινη! Τι φρύδια! – φέρτε όλα τα ρούχα, τα αρώματα, κρύψτε στο κιβώτιο, αλλά μην φέρετε τα διαμαντικά – σας τότε θα κατηγορήσουν στο κλέψιμο. – φώναξε Μαργαρίτα.

Νατάσα σκίλισε στο κόμπο φορέματα, κάλτσες, και ασπρόρουχα και έτρεξε έξω από το υπνοδωμάτιο. Τότε από το ανοιχτό παράθυρο, από άλλη πλευρή της πάρδου, ξέφυξε και πέταξε βροντερό αριστοτεχνικό βαλς και ακούστηκε θόρυβος του αυτοκινήτου, που ήρθε στην πύλη.

• Τώρα θα τηλεφωνήσει Αζαζέλλο! – φώναξε μαργαρίτα, ακούγοντας δυηχό βαλς, - αυτός θα τηλεφωνήσει. Και ξένος είναι ασφαλής! Τώρα καταλαβαίνω, ότι αυτός είναι ασφαλής!’

Αυτοκίνητο έκανε θόρυβο και απομακρύνθηκε. Το πορτάκι χτύπησε, στις πλάκες του μονοπατιού ακούστηκαν τα βήματα. Αυτός είναι Νικολάι Ιβάνοβιτς, μαθαίνω για τα βήματα, - σκέφτηκε Μαργαρίτα - πρέπει να κα΄νω κάτι αστείο και ενδιαφέρον για το αποχαιρετισμό.

Μαργαρίτα παρμέρισε στο στοπ και κάθισε στο περβάζι πλάγια, έπιασε γόνατο με τα χέρια, το φως της Σελίνας έγλυψε δεξιό πλαγιό της. Μαργαρίτα κατέβηκε την κε΄φαλη πάνω και έκανε σκεφτηκό ποιητικό πρόσωπο. Τα βήματα χτύπησαν δυο φορές και ξαφνικά ησύχασαν. Σε λίγο καιρό Μαργαρίτα γύρισε την κεφάλη και πραγματικά είδε τον Νικολάι ιβάνοβιτς, που έζουσε στο κάτω πάτωμα αυτού του μεγάρου. Η Σελήνη φώτινε πλημμύρισε τον Νικολάι Ιβάνοβιτς. Αυτός κάθισε στο πάγκο και ήταν καθαρά ότι αυτός κάθισε ξαφνικά. Το πενσνέ στο πρόσωπο του συσπάστηκε, αυτός έσφιξε με τα χέρια το σακί του.

• Καλησπέρα! Από την συνεδρίαση; Νικολάι Ιβάνοβιτς δεν απάντησε τίποτε.

• Και εγώ, - διάρκεσε Μαργαρίτα, πιο πολύ σκύβοντας στον κήπο, - κάθομαι μόνη, όπως βλέπετε, αισθάνομαι πλήξη, κοιτάζω στην Σελήνη, ακούω το βαλς.

Μαργαρίτα έσιαξε την τούφα με αριστερό χέρι, μετά είπε θυμωμένα. – Αυτό είναι αγενώς. Νικολάι Ιβάνοβιτς, είμαι η ντάμα, εντελώς! Αυτό είναι αναίδεια! Νικολάι Ιβάνοβιτς ειδώθηκε ολότελα, γέλασε ξαφνικά, σήκωσε από τον πάγκο και προφανώς ήταν έξαλλος από την σύγχυση, πτέργυσε με χαρτοφύλακα, λύγιασε τα πόδια αν και άρχισε να χορέψει.

• Τι άνιαιρε τύπο είστε νικολάι ιβάνοβιτς! – διάρκεσε Μαργαρίτα, μου εσείς βαρέθηκε τηλέφωνο. Μαργαρίτα ξέφυγε από το περβάζι, ξέχασε για τον Νικολάι ιβάνοβιτς και πήρε ακουστηκό.

• - Είμαι Αζαζέλλο, - είπαν στο ακουστικό.

• Αγαπητέ Αζαζέλλο! - φώναξε Μαργαρίτα

• Είναι η ώρα να πετάξτε, - του άρεσε η χαρούμενη έκπληξη της Μαργαρίτας, - τότε θα πετάξτε πάνω από τη πύλη, φωνάξετε «Αόρατη». Μετά πετάξτε πάνω την π΄λοη να συνηθίστε, ύστερα στο νότο έξω από την πόλη, ακριβώς στο ποτάμι.

Μαργαρίτα κρέμασε το ακουστικό και στο γειτονικό δωμάτιο κάτι χόλιασε ξυλάκια και άρχισε να χτυπήσει στην πόρτα. Μαργαρίτα την άνοιξε και βούρτσα χορεύοντας πέταξε στο υπνοδωμάτιο.

Завдання № 19

ΑΓΡΙΟΒΙΟΛΕΤΤΑ

Μικρή βιολέττα ριζωμένη

Σ' ένα παντέρημο βουνό

Δίχως δροσιά και χάρη μένει

Σά χορταράκι ταπεινό.

Μά όταν στης νύχτας τήν αγκάλη

Τ' άλλα άνθη γερνούνε δειλά.

Ξυπνάει αυτή γεμάτη κάλλη

Κι αρχίζει νά μοσκοβολα.

Έτσι κι' ό πόνος ό δικός μου

Από τον ήλιο, από τό φώς,

Από τα μάτια όλου του κόσμου

Μένει στά στήθη μου κρυφός.

Και μόνο, μόνο σα νυχτώση,

Ξυπνώντας μέσα στην καρδιά

Σκορπά για σένα αγάπη τόση

Όσ' ή βιολετιά μυρωδιά.

ДИКАЯ ФИАЛКА

Маленькая фиалка резная

В одиноких забытых горах

Без счастья, дождя проживает

Как будто простая трава.

Но, когда в час объятий темной ночи

Цветы другие кроятся ко сну,

Она одна не может спать

И начинает благоухать.

Так точно боль моя людская

Бежит от солнечных лучей,

И остается запертая

В груди, на тысячи ключей.

Но ночь падет на город только,

Как бьется сердце мое в агонии

И источает любви столько,

Сколько фиалка благовоний.

Завдання № 20

ΔΥΟ ΑΣΤΕΡΙΑ

Όλα τα άστρα τ' ουρανού άμα ρθή το βράδυ,

Τότε φέγγουν, λάμπουνε μέσα στό σκοτάδι,

Κι άμα Ιδούν τό λιόφωτο στης αυγής τα κάλλη.

Τότε φεύγουν, χάνονται —όλα σβυούνται πάλι.

Δυο αστέρια μοναχά ήλιο δέ φοβούνται,

Μέρα νύχτα λάμπουνε και ποτέ δέ σβυοΰνται.

Σε δυό μάτια καστανά μένουν θρονιασμένα·

Τάστειλ ό Θεός στή γή για να καϊν' έμενα.

Две звезды

Все звёзды на небе виднеются вечером

Тогда исчезают, во тьме сияя

И как только солнечный свет на заре увидят

Тогда исчезают, теряются и снова угасают

Две звезды одинокие солнца не боятся

И днём и ночью светят и никогда не угасают

И в карих глазах остаются,

Которые послал Господь на землю, чтобы меня спалить

Завдання № 21

ΤΟ ΠΟΥΛΙ

Στην παραπάνω γειτονιά εκεί αγαπώ μια κόρη.

Μηδέ ποτέ της 'μίλησα, μηδέ ποτέ τής τώπα.

Μηδέ την ειδ' από κοντά νά.τής το μαρτυρήσω.

Τάλλα κορίτσια βγαίνουνε 'ς τήν πόρτα τοΰ σπιτιού τους

Κ' εκείνη βγαίνει μοναχά ψηλά 'ς τό παραθύρι

Το παραθύρ' είνε 'ψηλό καΐ δεν 'μπορώ ν' ανέβω.

Νάθελα γενόμουν πουλί, νά γενόμουν αηδόνι,

Νά πάω 'ς τό παραθύρι της νά γλυκοτραγουδήσω:

—Έγώ είμ’ ένα μικρό πουλί κ' ένα μικρό άηδονάκι,

Πού τραγουδά ολημερίς τραγούδια πονεμένα,

Γιατί δέν έχει συντροφιά, γιατί δεν έχει ταίρι.

Μά σ' είσαι μιά κυρά καλή, κυρά χαριτωμένη,

Θ’ άνοιξης τό παράθυρο και θα μέ πάρης μέσα,

Και θά μέ βάλης στο κλουβί να μ’ έχης σκλαβωμένο,

Νά μέ κερνάς ανθόνερο, νά μέ ταΐζης μέλι...

Κλουβί θέ νάν' τά χέρια σου, θέ νάν' ή αγκαλιά σου,

Κι’ ανθόνερο τά χάδια σου και μέλι τά φιλιά σου.

Йоргос Дросініс

Пташка

У дворі сусіднім дівчину кохаю.

Хоча цього їй не казав, із нею не балакав,

Й ніколи їй цього не виказував зблизька.

Дівчата інші хоч виходять із дому погуляти,

А ця лиш із вікна дає на себе милуватись.

До неї не дістанусь я - віконечко не низько.

Якби ж я соловейком став та солоденько тьохкав,

Я б до віконця полетів тієї, що її кохаю.

Й співав би їй, що птах малий, сіренький соловейко,

До неї прилетів, щоб жалісні пісні співать,

Бо пари ж бо не маю, один у світі,

Та ти, панянко мила, мене піймала в сіті.

Відкрий віконечко й впусти мене в свою світлицю

Й до клітки мене посади, медку налий й водиці.

Нехай же кліткою мені твої обійми будуть аж до рання,

А мед з водицею - то поцілунки - такого хочу частування.

Завдання № 22

М.Горький.

Песня о соколе

Море - огромное, лениво вздыхающее у берега, - уснуло и неподвижно в дали, облитой голубым сиянием луны. Мягкое и серебристое, оно слилось там с синим южным небом и крепко спит, отражая в себе прозрачную ткань перистых облаков, неподвижных и не скрывающих собою золотых узоров звезд. Кажется, что небо все ниже наклоняется над морем, желая понять то, о чем шепчут неугомонные волны, сонно всползая на берег.

Горы, поросшие деревьями, уродливо изогнутыми норд-остом, резкими взмахами подняли свои вершины в синюю пустыню над ними, суровые контуры их округлились, одетые теплой и ласковой мглой южной ночи.

Горы важно задумчивы. С них на пышные зеленоватые гребни волн упали черные тени и одевают их, как бы желая остановить единственное движение, заглушить немолчный плеск воды и вздохи пены - все звуки, которые нарушают тайную тишину, разлитую вокруг вместе с голубым серебром сияния луны, еще скрытой за горными вершинами.

- А-ала-ах-а-акбар!.. - тихо вздыхает Надыр-Рагим-оглы, старый крымский чабан, высокий, седой, сожженный южным солнцем, сухой и мудрый старик.

Мы с ним лежим на песке у громадного камня, оторвавшегося от родной горы, одетого тенью, поросшего мхом, - у камня печального, хмурого. На тот бок его, который обращен к морю, волны набросали тины, водорослей, и обвешанный ими камень кажется привязанным к узкой песчаной полоске, отделяющей море от гор. Пламя нашего костра освещает его со стороны, обращенной к горе, оно вздрагивает, и по старому камню, изрезанному частой сетью глубоких трещин, бегают тени.

Мы с Рагимом варим уху из только что наловленной рыбы и оба находимся в том настроении, когда все кажется прозрачным, одухотворенным, позволяющим проникать в себя, когда на сердце так чисто, легко и нет иных желаний, кроме желания думать.

А море ластится к берегу, и волны звучат так ласково, точно просят пустить их погреться к костру. Иногда в общей гармонии плеска слышится более повышенная и шаловливая нота - это одна из волн, посмелее, подползла ближе к нам.

Рагим лежит грудью на песке, головой к морю, и вдумчиво смотрит в мутную даль, опершись локтями и положив голову на ладони. Мохнатая баранья шапка съехала ему на затылок, с моря веет свежестью в его высокий лоб, весь в мелких морщинах. Он философствует, не справляясь, слушаю ли я его, точно он говорит с морем:

- Верный богу человек идет в рай. А который не служит богу и пророку? Может, он - вот в этой пене... И те серебряные пятна на воде, может, он же... кто знает?

Темное, могуче размахнувшееся море светлеет, местами на нем появляются небрежно брошенные блики луны. Она уже выплыла из-замохнатых вершин гор и теперь задумчиво льет свой свет на море, тихо вздыхающее ей навстречу, на берег и камень, у которого мы лежим.

- Рагим!.. Расскажи сказку... - прошу я старика.

- Зачем? - спрашивает Рагим, не оборачиваясь ко мне.

- Так! Я люблю твои сказки.

- Я тебе всь уж рассказал... Больше не знаю... - Это он хочет, чтобы я попросил его. Я прошу.

- Хочешь, я расскажу тебе песню? - соглашается Рагим.

Я хочу слышать старую песню, и унылым речитативом, стараясь сохранить своеобразную мелодию песни, он рассказывает.

І

"Высоко в горы вполз Уж и лег там в сыром ущелье, свернувшись в узел и глядя в море.

Высоко в небе сияло солнце, а горы зноем дышали в небо, и бились волны внизу о камень...

А по ущелью, во тьме и брызгах, поток стремился навстречу морю, гремя камнями...

Весь в белой пене, седой и сильный, он резал гору и падал в море, сердито воя.

Вдруг в то ущелье, где Уж свернулся, пал с неба Сокол с разбитой грудью, в крови на перьях...

С коротким криком он пал на землю и бился грудью в бессильном гневе о твердый камень...

Уж испугался, отполз проворно, но скоро понял, что жизни птицы две-три минуты...

Подполз он ближе к разбитой птице, и прошипел он ей прямо в очи:

- Что, умираешь?

- Да, умираю! - ответил Сокол, вздохнув глубоко. - Я славно пожил!.. Я знаю счастье!.. Я храбро бился!.. Я видел небо... Ты не увидишь его так близко!.. Эх ты, бедняга!

- Ну что же - небо? - пустое место... Как мне там ползать? Мне здесь прекрасно... тепло и сыро!

Так Уж ответил свободной птице и усмехнулся в душе над нею за эти бредни.

И так подумал: "Летай иль ползай, конец известен: все в землю лягут, все прахом будет..."

Но Сокол смелый вдруг встрепенулся, привстал немного и по ущелью повел очами... Сквозь серый камень вода сочилась, и было душно в ущелье темном и пахло гнилью.

И крикнул Сокол с тоской и болью, собрав все силы:

- О, если б в небо хоть раз подняться!.. Врага прижал бы я... к ранам груди и... захлебнулся б моей он кровью!.. О, счастье битвы!..

А Уж подумал: "Должно быть, в небе и в самом деле пожить приятно, коль он так стонет!.."

И предложил он свободной птице: "А ты подвинься на край ущелья и вниз бросайся. Быть может, крылья тебя поднимут и поживешь ты еще немного в твоей стихии".

И дрогнул Сокол и, гордо крикнув, пошел к обрыву, скользя когтями по слизи камня.

И подошел он, расправил крылья, вздохнул всей грудью, сверкнул очами и - вниз скатился.

И сам, как камень, скользя по скалам, он быстро падал, ломая крылья, теряя перья...

Волна потока его схватила и, кровь омывши, одела в пену, умчала в море.

А волны моря с печальным ревом о камень бились... И трупа птицы не видно было в морском пространстве...

II

В ущелье лежа, Уж долго думал о смерти птицы, о страсти к небу. И вот взглянул он в ту даль, что вечно ласкает очи мечтой о счастье.

- А что он видел, умерший Сокол, в пустыне этой без дна и края? Зачем такие, как он, умерши, смущают душу своей любовью к полетам в небо? Что им там ясно? А я ведь мог бы узнать все это, взлетевши в небо хоть ненадолго.

Сказал и - сделал. В кольцо свернувшись, он прянул в воздух и узкой лентой блеснул на солнце.

Рожденный ползать - летать не может!.. Забыв об этом, он пал на камни, но не убился, а рассмеялся...

- Так вот в чем прелесть полетов в небо! Она - в паденье!.. Смешные птицы! Земли не зная, на ней тоскуя, они стремятся высоко в небо и ищут жизни в пустыне знойной. Там только пусто. Там много света, но нет там пищи и нет опоры живому телу. Зачем же гордость? Зачем укоры? Затем, чтоб ею прикрыть безумство своих желаний и скрыть за ними свою негодность для дела жизни? Смешные птицы!.. Но не обманут теперь уж больше меня их речи! Я сам все знаю! Я - видел небо... Взлетал в него я, его измерил, познал паденье, но не разбился, а только крепче в себя я верю. Пусть те, что землю любить не могут, живут обманом. Я знаю правду. И их призывам я не поверю. Земли творенье - землей живу я. И он свернулся в клубок на камне, гордясь собою.

Блестело море, все в ярком свете, и грозно волны о берег бились.

В их львином реве гремела песня о гордой птице, дрожали скалы от их ударов, дрожало небо от грозной песни:

"Безумству храбрых поем мы славу!

Безумство храбрых - вот мудрость жизни! О смелый Сокол! В бою с врагами истек ты кровью... Но будет время - и капли крови твоей горячей, как искры, вспыхнут во мраке жизни и много смелых сердец зажгут безумной жаждой свободы, света!

Пускай ты умер!.. Но в песне смелых и сильных духом всегда ты будешь живым примером, призывом гордым к свободе, к свету!

Безумству храбрых поем мы песню!.."

Μ. Γορκιϊ.

Τραγούδι για το γεράκι.

Θάλασσα - τεράστια, νωθρά αναστενάζει στη ακτή, έσβησε και κοιμήθηκε στο ορίζοντα τυλιγμένη από μπλε λάμψη φεγγαριού. Μαλακό και αργυρό, συγχώνευσε εκεί με το σκούρο μπλε νότιο ουρανό και έπεσε στο βαθύ ύπνο, καθρεφτίζοντας διαφνό ύφασμα των φτερωτών ασάλευτων σύννεφων, που δεν κρύβουν τα χρυσά σχέδια των αστεριών. Φαίνεται ότι ο ουρανός τείνει όλο και πιο κάτω επάνω από τη θάλασσα, επιθυμώντας να καταλάβει για ότι ψιθυρίζουν ανήσυχα κύματα, γλυτώνοντας στην ακτή.

Τα βουνά με δύσμορφα λυγισμένα από γραίγο δέντρα, με αδρά κουνήματα υψώνουν κορυφές τους στη σκούρο μπλε έρημο από πάνω τους, οι αυστηρές γραμμές τους στρογγύλευσαν, τυλιγμένες από θερμή και τρυφερή ομίχλη της νότιας νύχτας.

Τα βουνά ονειροπολούν υπεοπτικά. Οι μαύρες σκιές τους έπεσαν στους θαυμάσιους πράσινους κορυφές κυμάτων ντύνοντας τους, σαν επιθυμώντας να σταματήσουν μόνο κίνηση, να καλύψουν το παφλασμό του ύδατος και τους στεναγμούς του αφρού - όλοι οι ήχοι, που αναστατώνουν τη μυστική σιωπή, που πλημμύρισε ολόγυρα μαζί με το μπλε ασήμι της ακτινοβολίας του φεγγαριού, που κρύβεται ακόμα πίσω από τις κορυφές των βουνών. - Αλλάχ Ακμπάρ! - αναστενάζει ήσυχα Ναντίρ-Ραγίμ-ογλή, γερός τσοπάνης από Κριμαία, υψηλός, γκρίζος, μαύρος απο το νότιο ήλιο, ξηρός και σοφός ηλικιωμένος.

Πλαγιαζόμαστε μαζί στην άμμο κοντά στη τεράστια πέτρα, που ξεκόλλησε από το δικό του βουνό, ντυμένη στη σκιά και σκεπασμένη με βρύα, πέτρα λυπημένη και θλιβερή. Στη θαλασσινή του πλευρά, τα κύματα έριξαν βούρκους, άλγη, και κρυμμένη από αυτά η πέτρα φαίνεται δεμένα στη στενή αμμώδης λουρίδα, που χωρίζει τη θάλασσα από τα βουνά. Η φλόγα της φωτιάς μας το φωτίζει ανατριχιάζοντας την πέτρα από την πλευρά του βουνού, και βλέπουμε τρέξιμο σκιών στην παλιά πέτρα, περικοπιμένη από το συχνό δίκτυο των βαθιών ρωγμών.

Μαγειρεύουμε τη κακαβιά από τα πρόσφατα πιασμένα ψάρια και οι δύο βρισκόμαστε σε εκείνη την διάθεση, όταν όλο φαίνεται διάφανο, εμπνευσμένο, κατανοητό, όταν τόσο καθαρά και εύκολο στην καρδιά και δεν υπάρχει καμία άλλη επιθυμία, εκτός από την επιθυμία να σκεφτόμαστε.

Η θάλασσα χαϊδεύεται την ακτή, και ήχος κυμάτων είναι τόσο γλυκός, σαν ζητούν να τους επιτρέπουν να θερμάνουν στη φωτιά. Κάποτε στη γενική ευφωνία παφλασμού ακούγεται πιό υψηλή και άταχτη νότα - ένα από τα κύματα σύρθηκε πλησιέστερα.

Ραγίμ πλαγιάζει στην άμμο στο στήθος και κεφάλι προς τη θάλασσα, και στοχαστικά εξετάζει θολή μακρά απόσταση, στηρίζοντας στα αγκώνες και τοποθετώντας το κεφάλι στις παλάμες. Το τριχωτό προβάτινο καπέλο κίνησε στο σβέρκο του, η φρεσκάδα φυσάει από τη θάλασσα και όλο το υψηλό μέτωπο είναι στις μικρές ρυτίδες. Φιλοσοφεί και δεν ενδιαφέρεται αν τον ακούω, ίσως μιλάει με τη θάλασσα:

- Άνθρωπος πιστός στο Θεό πηγαίνει στον παράδεισο. Αλλά αυτός που δεν εξυπηρετεί το Θεό και τον προφήτη;

Ίσως, αυτός είναι εδώ σ'αυτό τον αφρό... Και εκείνα ασημένια στήγμα στο ύδωρ, ίσως, είναι ήδη αυτός ... ποιος ξέρει;

Σκοτινή, τεράστια θάλασσα λαμπρύνει, εδώ και εκεί εμφανίζονταν ανταύγειες του φεγγαριού. Κολύμπησε ήδη από τις τριχωτές κορυφές βουνών και τώρα στοχαστικά φωτίζει τη θάλασσα , που ήσυχα αναστενάζει, φωτίζει και την 'ακτή και την πέτρα, κοντά στην οποία βρισκόμαστε.

- Ραγίμ!.. Πες το παραμύθι... - Παρακαλώ των γερό.

- Γιατί; - ρωτάει Ραγίμ, χωρίς να γυρίσει σ' έμενα. - Έτσι! Αγαπώ τα παραμύθια σου.

- Σου διηγήθηκα όλα... Δεν ξέρω πια... - έτσι θέλει να τον παρακαλούσα. Κι εγώ παρακαλώ.

-Θέλεις, θα σου λέω το τραγούδι;- συμφωνάει Ραγιμ.

Θέλω να ακούω το παλαιό τραγούδι, και με λυπημένο πετσιτατίβο, προσπαθώντας να διατηρήσει τη μοναδική μελωδία του τραγουδιού, διηγείται.

Ι

Ψηλά στα βουνά στο υγρό φαράγγι η Γεντρογαλιά πλάσιαζε και έβλεπε στη θάλασσα. Ο ήλιος έλαμψε στον ουρανό και τα βουνά ανάπνευσαν με κάχα στο υορανο, και χτύπησαν τα κύματα στις πέτρες κάτω-κάτω και στο φαράγγι στο σκοτάδι η ροή πηγαίνοντας προς τη θάλασσα βρόντησε με πέτρες, ολόκληρο στον άσπρο αφρό, γκρίζο και ισχυρό, έκοψε το βουνό και έπεσε στη θάλασσα με δυνατό βουή. Ξαφνικά σ'αυτό το φαράγγι, όπου κυλήθηκε η δεντρογαλιά έπεσε από το ουρανό το γεράκι τραυματισμένο με αίμα στα φτερά.

Έπεσε με κραυγή στη γη και κτυπούσε στη στερεά κέντρα μα το στήθος στον ανίπανο θυμό. Η δεντρογαλιά εκφόβισε και γρήγορα σύρθηκε μακριά αλλά κατάλαβε ότι το πουλί θα ζει δυο-τρία λεπτά.

Σύρθηκε πλησιέστερα στο τραυματισμένο πουλί και σφύριζε στα μάτια του: Ε, πεθαίνεις;

Ναι, πεθαίνω! Απάντησε γεράκι με βαθύ αναστεναγμό. - έζησα καλά! Ξέρω την ευτυχία! Πολεμήσω γεναία! Έβλεπα τον ουρανό .... δεν θα το δείς τόσο κοντά, κακομοίρη!

Και τι σ'αυτό τον ουρανό; - κενή θέση .... πως να συρθώ εκεί; Θαυμάσιο είναι εδώ για μένα Θέρμο και υγρό!

Έτσι απάντησε η δεντρογαλιά στο πούλι και χαμογέλασε στην ψυχή σ'αυτα τα παραληρήματα του.

Και έτσι σκέφτηκε : « πετάει ή συρνάει, το τέλος είναι γνωστός : όλοι στη γη θα βρεθούν, όλα σκόνη θα γίνει...»

Αλλά γεράκι θαρραλέο ανασκίρτησε ξαφνικά σηκώθηκε λίγο και κοίταξε στο φαράγγι.

Το ύδωρ έσταξε από τη γκρίζα πέτρα, καταθλιπτικά ήταν στο σκοτινό φαράγγι με μούχλα της σαπίλας.

Και φώναξε γεράκι με τη μελαγχολία και τον πόνο, συλλέγοντας όλες τις δυνάμεις. Ο, πόσο θέλω στο ουρανό για τελευταία φορά να ανεβαίνω θα πίεζα τον εχθρό στις πληγές του στήθους! Η ευτυχία της μάχης!

Και σκέφτηκε η δεντρογαλιά : « ίσως πραγματικά ευχάριστα είναι να ζήσεις στον ουρανό, εαν στενάζει έτσι!»

Και είπε στό ελεύθερο πουλί: « σύρνεις στην άκρη του φαραγγιού και ρίχνεσαι κάτω, ίσως τα φτερά σου σε ανεβαίνουν και θα ζεις μια στιγμή στο στοιχείο σου;

Τρέμεσε, το γεράκι πλησιάστηκε στην άκρη, άνοιξε τα φτερά, αναστέναζε και κύλησε κάτω.

Και έπεσε γρήγορα σαν πέτρα χάνοντας και σπάζοντας να φτερά. Το κύμα της ροής τον πιάστηκε τον έπλυνε, το αίμα, τον έντυσε στον αφρό και όρμησε μακριά στη θάλασσα.

Τα κύματα της θάλασσας με λυπημένο βρυχηθμό χτυπήθηκαν στις πέτρες .... Δεν ήταν προφανώς το πτώμα του πουλιού στο διάστημα της θάλασσας ... Πλασιάζοντας στο φαράγγι η δεντρογαλιά σκέφτηκε για το θάνατο του πουλιού, για το πάθος για ουρανό.

Και κοίταζε σ'εκείνη την απόσταση, η οποία χαϊδεύει πάντα τα μάτια με όνειρο της ευτυχλιας.

Τι είδε νεκρό γεράκι σ'αυτην την έρημο χωρίς το βυθό και την άκρη. «Γιατί τέτοιοι πεθαίνοντας μπερδεύουν την ψυχή με την αγάπη τους για ουρανό; Τι είναι για αυτούς εκεί; Αλλά και εγώ θα μπορούσα να μάθω όλα αυτά, αν θα πετούσα στο ουρανό για λίγο. Είπε έκανε. Πήδηξε από την άκρη του φαραγγιού σαν στενή λουρίδα που έλαμψε στον ήλιο.

Δημιουργημένος στον ερπυσμό - η μύγα δεν μπορεί. Το ξέχασε και έπεσε στις πέτρες, αλλά δεν πέθαινε, μόνο άρχισε να γελάει.

Έτσι είναι η γοητεία των πεταγμάτων στον ουρανό! Είναι στο πέσιμο! Γελοία πουλιά! Δέν ξέρουν τη γη, ανοιών εκεί, πετούν στο ουρανό και ψάχνουν ζωή στη καυτερή έρημο. Κενός εκεί, μόνο φως, χωρίς φαγή και υποστήριξη για σώμα ζωντανό! Γιατί επιφάνεια! Γιατί κατηγορίες; Για να καλυφθεί την τρέλα των επιθυμιών του και να κρυφτεί την αχρηστία τους στη ζωή; Γελοία πουλιά!.. Αλλά δεν θα με εξαπατήσουν τώρα οι ομιλίες τους! Όλα ξέρω ο ίδιος! Είδα τον ουρανό... Πετά σ' αυτό, τον μετρήθηκε, γνώρισα το πέσιμο, αλλά δεν έσπασε, και μόνο ισχυρότερος πιστεύω στον εαυτό μου. Αφήστε εκείνων ποιοι δεν μπορούν να αγαπήσουν τη γη να ζουν στην απάτη. Ξέρω την αλήθεια. Και δεν θα πιστέψω στις κλήσεις τους. Είμαι το ζωντανό της γης και από τη γη ζω. Και κυλήθηκε επάνω στη πέτρα με υπερηφάνεια. Η θάλασσα λάμπει στο φως και κύματα κτυπήθηκαν άγρια την ακτή. Στο βρυχηθμό λιονταριών τους βροντήθηκε το τραγούδι για το υπερήφανο πουλί, τίναξαν βράχοι από τα κτυπήματα τους και τίναξε ο ουρανός από το φοβερό τραγούδι: «Τραγουδάμε για τη δόξα, για τη τρέλα των γενναίων!

Τρέλα των γενναίων - είναι η σοφία της ζωής! Γενναίε γεράκι! Στον αγώνα με τους εχθρούς αιμορράγησε... Αλλά σταγόνες του αίματος καυτού σου, σαν σπινθήρες θα ξεσπάσουν στην κατάθλιψη της ζωής κα θ' ανάψουν πολλές γενναίες καρδιές με τρελή δίψα της ελευθερίας.

Ας πέθαινες! Αλλά στο τραγούδι των γενναίων και ισχυρών για πάντα έγινες παράδειγμα, την έκκληση υπερήφανη στη ελευθερία και στο φως! Τραγουδάμε για τη τρέλα των γενναίων!..

Завдання № 23

Костис Паламас

Варіант перекладу № 1