7. Сутнасныя, эксплуатацыйныя і каштоўнасныя ўласцівасці дакументаў.

Свойства документа: : юридическая сила, оригинальность, подлинность. Оригинальность документа. Признаком оригинала является его уникальность. Оригиналы документов могут быть беловиками и черновиками. Черновик - документ в предварительной редакции. Черновой документ: рукописный или машинописный документ, отражающий работу автора или редактора над текстом. Беловик - последняя, переписанная или перепечатанная набело редакция документа. Беловой документ: рукописный или машинописный документ, текст которого переписан с чернового документа или написан без помарок и исправлений. Оригиналы служебных документов могут печататься на бланках. Различают автографы - документы, переписанные или правленные рукою автора. Подлинный документ: документ, сведения об авторе, времени и месте создания. Копийность документов. Копия - документ, полностью воспроизводящий информацию подлинного документа и все его внешние признаки или часть их, не имеющий юридическую силу. Повторное воспроизведение подлинников является копией.Среди копий различаются: Выписка - копия части документа. Юридическая сила копий: 1) копия должна содержать точный текст подлинника, расшифровку печатей, подписей должностных лиц. 2) свидетельство юридической силы копии документа - отметка о ее заверении

Уласцівасці дакумента: Сутнасныя. Эксплуацыйныя, Кашштоўнасныя

Сутнасныя: Атрыбутыўныя (наяўнасць прызнакаў), Функцыянальныя, Структурнасць,

Эксплуатацыйныя: Даўгавечнасць, Эластычнасць, Трываласць, Светластойкасць, Біястойкасць, Эканамічная бяспечнасць

Каштоўнасць: Актуальнасць, Паўната звестак, Арыгінальнасць, Даступнасць

Свойства: 1.    Атрибутивность документа, т.е. наличие неотъемлемых слагаемых, без которых он существовать не может. 2.    Функциональность документа, т.е. его предназначенность для передачи информации в пространстве и времени. 3.    Структурность документа, т.е. тесная взаимосвязь его элементов и подсистем, обеспечивающая его целостность и тождественность самому себе.

Структуры: Типовая структура- одинаковый набор элементов для определенного вида документов, имеют практически все функционирующие в системе социальных коммуникаций документы..

9. Дакументаванне: яго сутнасць, атрыбуты і эвалюцыя.

Дакументаванне – гэта працэс стварэння дакументаў з выкарыстан­нем розных спосабаў i сродкаў фiксавання iнфармацыi на матэрыяль­ным носьбiце. Фiксаванне iнфармацыi ажыццяўляецца з дапамогай кадзiравання iнфармацыi, а яе распазнанне – з дапамогай дэкадзi­ра­вання. Код – гэта сукупнасць знакаў. Коды бываюць лiчбавыя (нума­рацыя чаго-небудзь), алфавiтныя (сукупнасць лiтар натуральнай мо­вы), алфавiтна-лiчбавыя, рэльефна-кропкавыя (напiсаныя шрыфтам Брайля), матрычныя (грампласцiнка). Знак – гэта сiмвал, якiм што-не­будзь абазначаецца. Знак павiнен мець матэрыяльны падмурак, сэнс, выкарыстоўвацца для перадачы iнфармацыi. У сiстэме iнфармацыйна-дакументных камунiкацый (СIДК) важным сродкам камунiкацыi з’яў­ляецца мова – сiстэма структурных адзiнак (гукаў, складоў, слоў), з дапамогай яе ажыццяўляецца камунiкацыя. Мовы падзяляюцца на натуральныя i штучныя ( напрыклад, мова праграмавання). Першапачатковым, з пункту гледжання наступнага выкарыстання дакументаў, з’яўляецца тэкставае дакументаванне. Яно прайшло этапы пiктагра­фiч­нага, лагаграфiчнага, складовага, лiтарна-гукавога пiсьма. У роз­ныя перыяды для тэкставага дакументавання выкарыстоўвалiся камянi, бя­роста, пергамент, папера. З развiццём прагрэсу i матэ­рыяль­ных нось­бiтаў пачало ажыццяўляцца фотадакументаванне, кiна­дакументаван­не, фонадакументаванне. Для фiксавання iнфармацыi выкарыстоў­ваюць трыацэтатную плёнку, магнiтную стужку, фота­плёнку i фота­паперу, iншыя носьбiты. У апошнi перыяд для ажыц­цяўлення каму­нi­кацыi ў электронным асяроддзi выкарыстоўваецца электроннае дакументаванне, матэрыяльнымi носьбiтамi для якога служаць стужкi, магнiтныя i аптычныя дыскi.

Першапачатковым, з пункту гледжання наступнага выкарыстання дакументаў, з’яўляецца тэкставае дакументаванне. Яно прайшло этапы пiктагра­фiч­нага, лагаграфiчнага, складовага, лiтарна-гукавога пiсьма. У роз­ныя перыяды для тэкставага дакументавання выкарыстоўвалiся камянi, бя­роста, пергамент, папера. З развiццём прагрэсу i матэ­рыяль­ных нось­бiтаў пачало ажыццяўляцца фотадакументаванне, кiна­дакументаван­не, фонадакументаванне. Для фiксавання iнфармацыi выкарыстоў­ваюць трыацэтатную плёнку, магнiтную стужку, фота­плёнку i фота­паперу, iншыя носьбiты. У апошнi перыяд для ажыц­цяўлення каму­нi­кацыi ў электронным асяроддзi выкарыстоўваецца электроннае дакументаванне, матэрыяльнымi носьбiтамi для якога служаць стужкi, магнiтныя i аптычныя дыскi.