48. Przedstaw genezę I cele ruchu państw niezaangażowanych.

Geneza:

Genezę ruchu państw niezaangażowanych należy upatrywać w procesie dekolonizacji i rywalizacji okresu "zimnej wojny". Nowo powstałe państwa musiały się określić. Było to konieczne z powodu powstających w tamtym rejonie sojuszy polityczno – wojskowych, tworzonych z inspiracji USA czyli :

- 1951r. pakt bezpieczeństwa Pacyfiku (Anzus ) państwa : Australia, Nowa Zelandia i USA

- 1954r. organizacja paktu Azji południowo-wschodniej ( SEATO ) państwa :USA, Wielka Brytania, Francja, Australia, Nowa Zelandia, Filipiny, Pakistan i Tajlandia

- pakt Bagdadki 1955r. od 1959r. wycofuje się Irak i nazwany jest Cento – organizacja paktu centralnego, państwa : Iran, Pakistan, Turcja, Wielka Brytania

O wyborze niezależnej polityki zagranicznej zadecydowały czynniki, które składają się na genze ruchu państw niezaangażowanych:

- Sprzeciw wobec podziału świata na dwa bloki

- Powstanie komunistycznego państwa w Chinach i brak zwycięstwa w Korei, przyniosło nadzieję na skuteczne przeciwstawienie się polityce, byłych mocarstw kolonialnych.

- Chęć prowadzenia własnej polityki międzynarodowej.

- Walka z wszelkimi formami kolonializmu.

- Przemiany w Egipcie w 1952r.

- Zaangażowanie Indii w koncepcje ruchu państw nie zaangażowanych związany z wojnami toczącymi się w Korei i Indochinach

- Podpisanie traktatu ustalającego wzajemne stosunki między państwowe (Chiny – Indie)

- Aktywność ZSRR, który popierał ruch i zawierał umowy o współpracy w różnych dziedzinach

Cele:

Dążenie do ostatecznej likwidacji kolonializmu, walki z wszelkimi formami dyskryminacji rasowej.

Chęć ożywienia gospodarek i współpracy wzajemnej państw Azji i Afryki.

Zwiększenie reprezentacji krajów obu kontynentów w Radzie Bezpieczeństwa ONZ.

Podpisano deklaracje w sprawie Zapewnienia Powszechnego Pokoju i Współpracy

 

49. Przedstaw genezę I przebieg "kryzysu kubańskiego"

Geneza:

1952r. dojście do władzy na Kubie popieranego przez USA Fulgencio Batisty, któremu przeciwni byli działacze ruchów lewicowych. Na czele jednego z nich stał Fidel Castro, który w 1953r. próbował obalić Batiste.

Zakończona fiaskiem próba powstania, na której czele stał Ernesto Che Guevara wraz z Castro, podjęta w 1956r.

W grudniu 1958r. partyzanci zwyciężyli w bitwie pod Santa Clarą. W styczniu 1959r. wkroczyli do Hawany. W lutym 1959r. Castro obiął urząd premiera i rozpoczął radykalne reformy, a Kuba wkroczyła w epokę przemian komunistycznych, nawiązując stosunki dyplomatyczne z ZSRR i krajami bloku (wschodniego).

USA 1960r. ograniczyły import z Kuby, aż po wprowadzenia pełnego embarga handlowego i zerwania stosunków dyplomatycznych w styczniu 1961r.

Jednocześnie trwały przygotowania do inwazji na Kubę. 4 kwietnia 1961r. prezydent USA, podął decyzje o przeprowadzeniu zaplanowanej interwencji na Kubie.

17 kwietnia 1961r. odziały amerykańskie rozpoczęły desant w zatoce świń

Wojska Castro zbombardowały barki desantowe amerykanów, co w znaczny sposób, przyczyniło się do nie powodzenia operacji.

W efekcie operacja amerykanów, której nadano kryptonim "zapata", zakończyła się w ciągu 72 h całkowitą klęską.

Przebieg:

Po klęsce Amerykanów na Kubie, ZSRR podpisał porozumienie o pomocy wojskowej i wymianie cukru na ropę naftową z Kubą, a 1962r. rozpoczęto instalację wyrzutni rakiet z głowicami atomowymi.

W 1962r. Kuba zostaje wykluczona z organizacji państw amerykańskich, co przypieczętowało siną współprace Kuby z ZSRR.

22 października 1962r. USA ogłosiło decyzję o blokadzie morskiej Kuby.

Kenedi zaproponował wycofanie radzieckich sił z wyspy w zamian za zdjęcie amerykańskiej blokady i obietnicę nie agresji na wyspę (USA przygotowywało inwazje na wyspę).

28 października 1962r. rozpoczęło się wycofywanie radzieckiej broni z Kuby.

Po wycofaniu wojsk Castro nawiązał nowe porozumienie handlowe z ZSRR, które mówiło o większej cenie cukru i większej pomocy gospodarczej.