- •9.Уладкаванне і арганізацыя відовішчаў у амфітэатрах у Старажытнай Грэцыі.
- •10.Афінскія, Панафінскія, Піфейскія і інш.Гульні. З’яўленне Алімпійскіх гульняў.
- •Возрождение
- •11. Святы ў культуры Старажытнага рыма.(перыяд Рымскай Рэспублікі) Аттэлана, Стурналіі буффанада як састаўная частка свят Аппалона , Плебейскіх і Рымскіх гульняў.
- •12.Трансфармацыя старажытнагрэчаскага тэатра у Румскай культуры(перыяд Рымскай імперыі) Зніжэнне ролі і ўзроўня антычнага тэатра. Мімічная іпатэза, пантаміма як новыя прадстаўлення ў амфітэатры.
- •14. Гістрыёны, жанглёры, ваганты.Жанравая дыфферэнцыацыя іх творчасці. Царкоўны тэатр супраць гістрыёнаў.
- •16. Літургія на гарадской плошчы. Узнікненне місэральнага тэатра
- •17. Відовішчы поздняга Сярэднявечча ў Заходняй Еўропе.
- •18.2Свецкія містэрыі на гістарычную тэму
- •19.Святы і відовішчы ў эпоху Рэнесанса і Рэфармацыі
- •20.Камедыя дель арте. Смехавая карнавальная культура эпохи Рэнессанса.
- •21. Масавыя святы ў Францыі як сродак стварыць ілюзію ў простых людзей(Дзень сцягоў, Свята федэрацыі, свята трыумфа рэвалюцыі, грамадскія пахаванні.)
- •22. Святы атэістыснага напрамку ў перыяд Французскай Рэвалюцыі(Свята Розума, Свята Вярхоўнай істоты.)
- •Андре Бретон – теоретик сюрреализма
- •Дадаизм: художественное хулиганство Вызывающая бессмыслица
- •Языковой хаос
- •Кубизм (cubisme — фр. От cube — куб)
12.Трансфармацыя старажытнагрэчаскага тэатра у Румскай культуры(перыяд Рымскай імперыі) Зніжэнне ролі і ўзроўня антычнага тэатра. Мімічная іпатэза, пантаміма як новыя прадстаўлення ў амфітэатры.
Грэчаская трагедыя , як правіла , брала сюжэты з міфалогіі , якая добра была вядомая кожнаму жыхару Грэцыі. цікавасць гледачоў засяроджвацца ня на фабуле , а на трактоўцы міфа аўтарам , на той грамадскай і маральнай праблематыцы , якая разгортвалася вакол ўсім вядомых эпізодаў міфа. Выкарыстоўваючы міфалагічную абалонку , драматург адлюстроўваў у трагедыі сучасную яму грамадска - палітычнае жыццё , выказваў свае этычныя , філасофскія , рэлігійныя гледжанні. таму роля трагічных уяўленняў у грамадска - палітычным і этычным выхаванні
грамадзян была велізарная. Ужо ў другой палове VI ст. да н . э. трагедыя дасягнула значнага
развіцця. Антычная гісторыя сцвярджае , што першым афінскім трагічным паэтам быў Феспид (VI ст. да н . э. ) . Першая пастаноўка яго трагедыі (назва яе засталося невядомым) адбылася ўвесну 534 г. да н. э. на свяце Вялікіх Дыянісій . Гэты год прынята лічыць годам нараджэння
сусветнага тэатра. Такім чынам , можна сказаць , што ранняя грэцкая трагедыя была
своеасаблівым дыялогам паміж акцёраў і хорам і па форме нагадвала хутчэй
кантату . Пры гэтым , хоць галоўную ролю гуляў хор , акцёр з самага свайго
з'яўлення стаў носьбітам дзейснага , энергічнага пачатку. У камедыі значна шырэй , чым у трагедыі , да міфалагічным матывах прымешваліся жыццёвыя , якія паступова сталі пераважнымі ці нават адзінымі , хоць у цэлым камедыя , па - ранейшаму , лічылася прысвечанай
Дыяніс . Пантаміма ( Рantomimos у перакладзе з старажытнагрэцкага : той , хто малюе ўсе) , мастацтва стварэння ладу з дапамогай мімікі і пластыкі , тэатральнае прадстаўленне без слоў.
Вытокі пантамімы ўзыходзяць да язычніцкіх рэлігійных рытуалаў , да мастацтва старажытнагрэцкіх мимов .
Пантамім
Значна вялікім поспехам , чым усе папярэднія віды уяўленняў - асобныя арыі з трагедый , ателлана , Паліятыў , тогата , - карыстаўся на сцэне ў імператарскую эпоху пантамім , які прыйшоў на змену вымірльнай трагедыі. Гэта быў сольны танец , які выконваў акцёр , які гуляў некалькі роляў , як мужчынскіх , так і жаночых . Акцёр пантаміма насіў тэатральны касцюм , адпавядалы ролі , і маску , якая мела , у адрозненне ад масак трагедыі , закрыты рот.
Танец суправаджаўся музыкай і спевамі , прычым вакальныя партыі выконваў не адзін спявак , а цэлы хор , які і выкладаў ўтрыманне пантамімы . Сюжэты пантаміма ў пераважнай большасці выпадкаў запазычаных з грэцкай міфалогіі , і самымі любімымі з іх былі тыя , якія распавядалі пра любоўныя прыгоды багоў. Сюды ставіліся , напрыклад , рамантычныя прыгоды Зеўса , гісторыя Венеры і Марса , якіх захапіў на любоўным спатканні Вулкан і аблытаў іх сваёй залатой сеткай . Меліся і такія пантамімы ,
сюжэт якіх быў возьмуць з розных паданняў пра Язона і Медэі , Іпаліце і фэдрамі . Лібрэта для пантамімы складалі вядомыя пісьменнікі таго часу. Назва « пантомим » было перанесена і на саміх выканаўцаў гэтага жанру.
Самымі знакамітымі акцёрамі пантаміма пры Аўгусце былі Бафилл з Александрыі і Пилад з Калікоў 2. Пілад асабліва захапляў гледачоў , калі маляваў Вакха . Можна было падумаць , пісаў пра яго адзін грэцкі паэт , што сам Вакх сышоў на зямлю.
Бафилл больш адрозніваўся ў такіх ролях , як Пан або сатыр . Абодва артыста стварылі свае школы. Іх вучні і паслядоўнікі па звычаю таго часу прымалі імёны сваіх настаўнікаў . Акцёры пантаміма дасягалі высокага майстэрства ў мастацтве выразнага танца .
Добрыя акцёры ставілі сваёй задачай зрабіць зразумелым сюжэт на аснове аднаго толькі танца - без удзелу хору. Для гэтага выкарыстоўваліся вельмі разнастайныя і выразныя рытмічныя руху.
Добры акцёр прымушае гледача верыць у тое , што перад ім Ахіл , які змагаецца пад Трояй , які забівае Гектара ў адзінаборстве і вабячы потым яго цела . Пастаяннымі практыкаваннямі і захаваннем вызначанага рэжыму акцёры пантаміма дамагаліся безумоўнай ўлады над сваім целам - гнуткасці , лёгкасці і грацыёзнасць рухаў. Яны выдатна выконвалі жаночыя ролі , і публіка забывала , што перад ёй танчыць мужчына. Сучаснікі адзначаюць , што нярэдка гэтыя танцы Як выгляд тэатра з'явілася ў Рымскай імперыі ў эпоху Аўгуста ( 27-14 да н.э.) У сярэднявеччы пантаміма была забароненая царквой , але па-ранейшаму жыць у мастацтве вандроўных мимов , гистрионов , жанглёраў , скамарохаў і менестрэляў .
Заквітнела ў 16-18 стст . у імправізацыйнай камедыі дэль артэ , тэатры бадзяжных італьянскіх акцёраў , якія ўключалі ў ўяўленне бязмоўную інтэрмедыю . Першай пантамімай стала бытавая ( любоўная ) меладрама , арлекинада . У 18-19 стст . арлекинада ператварылася ў упадабаны жанр французскага балаган тэатра.
У тэатры новага часу пантаміма ўпершыню з'явілася ў выглядзе тэатралізаванага балета ( пантаміма Д.Уивера ў тэатры « Друры -Лейн » у Лондане , 1702 ) .
На працягу 18 ст. існавала ў тэатрах ў якасці інтэрмедый ў антрактах трагедый і камедый , стаўшы папярэднікам вадэвіля . У 1750 пантаміма стала складовай часткай драматычнага балета Ж.Ж.Новера .
Віды пантамімы : танцавальная ( адбылася з культуры першабытнага грамадства , захавалася ў скокамі многіх народаў ) ;
класічная - з відовішчаў старажытнай Грэцыі і Рыма , злучае дзеянне , музыку , вершы ;
акрабатычныя ( прыйшла з ўсходняга тэатра , спалучаецца з скачкамі , жангліраваннем ) ;
эксцэнтрычная ( будуецца на камічнай сітуацыі з выкарыстаннем гратэскную рэквізіту ) .
Два апошнія выгляду пантамімы актыўна выкарыстоўваюцца ў цырку , існуюць таксама такія віды цыркавых пантомим як батальная , зоопантомима , прыгодніцкая і вадзяны феерыя са сцэнічнымі эфектамі і масавымі сцэнамі.
13.Спартыўныя і цыркавыя дзеі у Вялікім цырку…
Древнейшими из общественных игр были цирковые. К ним принадлежали Консульские игры, праздновавшиеся в августе и декабре, Эквирии, проводившиеся в честь Марса в феврале и марте, Романские игры, установленные в честь трех капитолийских божеств. Начало всех этих игр восходит ко временам царей. Позднее были введены Плебейские цирковые игры в честь Аполлона, Великой Матери, Флоры, затем учрежденные Суллой игры в честь победы и, наконец, при императорах - Августалии. Игры открывались скачками на колесницах - самой древней, но вместе с тем и самой любимой забавой, потому что волновали зрителей (особенно в позднейшее время) не только ловкость и искусство возниц, но еще больше удача или неудача принимавших участие в скачках партий цирка. Таких партий первоначально было две, но при императорах число их увеличилось до шести. Партии различались по цвету одежды возниц. Сначала были белая и красная партии. Впоследствии к ним прибавилось еще две - голубая и зеленая, и, наконец, при Домициане (впрочем, только на короткое время) появились партии золотая и пурпурная. Позднее, вероятно в начале IV в., белая партия соединилась с зеленой, а красная с голубой, и из четырех партий образовалось две, хотя число цветов осталось то же. Кроме цвета, одежда возниц не представляла ничего особенного. Она состояла из туники без рукавов, плотно перетянутой поясом, и небольшой шапки.
|
|
|
При Августе их устраивали в праздник Минервы, игры которого начинались 20 и заканчивались 23 марта, а позднее и на празднестве в честь Сатурна - Сатурналиях. При первых императорах устройство боев гладиаторов было возложено на двух преторов, выбираемых по жребию, хотя, конечно, гладиаторские бои бывали и на Консульских играх. С 47 по 54 гг. обязанность финансировать гладиаторские бои была передана квесторам, а при Домициане - казначеям, кандидатам в квесторы. Гладиаторы набирались из самых низших слоев населения, и только при позднейших императорах, которые иногда и сами появлялись на арене, за ремесло гладиатора нередко брались и свободнорожденные, хотя оно продолжало считаться бесчестным. Большей частью в гладиаторов превращали военнопленных, преступников и рабов или нанимали добровольцев по контракту. Победивших награждали пальмовыми ветками и деньгами. Те же, кто благодаря своей храбрости или счастливому стечению обстоятельств освобождался от появления в амфитеатре, получали в знак этого тупую рапиру, а нередко - и полную свободу. О предстоящих гладиаторских играх публику оповещали заранее афишами. Накануне игр все назанченные участвовать в них гладиаторы получали бесплатное угощение. Игра открывались выходом на арену всех гладиаторов. Затем бойцы разделялись попарно, устроитель игр осматривал вооружение, и начинался, иногда под музыку, показательный бой метательным и тупым оружием. По его окончании трубили, приступая к бою острым оружием. Хотя вооружение гладиаторов не уступало в разнообразии военному, оно все-таки было предназначено не для настоящего боя, а для амфитеатра. Что касается вооружения отдельных бойцов (иногда выходивших на арену в числе 60 и более пар, причем нередко бойцы одной и той же пары были вооружены по-разному), например, ретиариев, совершенно обнаженных или одетых в туники, оно состояло из рукавицы на левой руке и кожаного или металлического наплечника на левом же плече. Их наступательным оружием была сеть, которой они старались опутать противника, трезубец и кинжал. Они никогда не сражались друг с другом, только с легковооруженными гопломахами и мирмиллонами (два очень сходных вида гладиаторов) и самнитами. Последние имели большой щит, наруч на правой руке, понож на левой ноге, пояс, шлем с забралом (который имели все тяжеловооруженные гладиаторы) и короткий меч. Гладиаторы бились не только один на один, но и группами, стенка на стенку. Робких и отстающих подгоняли плетью или раскаленным железом. Для убитых стояли наготове носилки, на которых их выносили из цирка через особую дверь в споларии. Если в одиночном бою один из бойцов доставался противнику живым, то участь его зависела от эдитора, который решал, должен ли он быть оставлен живым или убит. В конце Республики решение было предоставлено зрителям, и побежденные гладиаторы обращались к ним за помилованием (миссио). В знак помилования махали платками. В знак осуждения на смерть пригибали большой палец к ладони. Гладиаторские игры продержались в Западной Римской империи по меньшей мере до начала V в.
|
|
Травли зверей проходили тоже в амфитеатрах, притом в богатых декорациях, особенно в позднейшее врея, а при императорах - с грандиозным размахом. На этих играх показывали различные представления с прирученными дикими животными и бои зверей между собой, изредка - поединки зверей с людьми. В последнем случае против зверей выходили на арену хорошо вооруженные бестиарии и венаторы, которые, подобно гладиаторам, обучались своему ремеслу в школах, или преступники, осужденные на растерзание зверями, а потому без всякого оружия. Зрелища эти, несмотря на их жестокость, которая постепенно смягчалась благодаря различным приспособлениям, защищавшим людей, и разрешению бойцам спасаться от растерзания ловкостью и быстротой, просуществовали до VI в. В амфитеатрах, арену которых можно было наполнять водой, устраивали представления знаменитых морских сражений с точным воспроизведением всей обстановки. Чтобы воссоздать большие сражения, были даже вырыты колоссальные бассейны, окруженные сиденьями для зрителей. Навмахия, устроенная Цезарем, представляла сражение тирского и египетского флотов с 4000 гребцов и 1000 солдат. В навмахии, данной в 52 г. императором Клавдием на Фуцинском озере, принимали участие не менее 19 000 солдат, представлявших родосцев и сицилийцев. |
