- •3.Гістарыяграфія і крыніцы па гісторыі Беларусі.
- •4.Першабытнае насельніцтва на тэрыторыі Беларусі, яго матэрыяльная і духоўная культура.
- •5. Рассяленне славян і славянізацыя балтаў (vі-vііі стст.). Усходнеславянская супольнасць.
- •6. Духоўная культура ўсходніх славян у перыяд …
- •7. Эканамічныя і палітычныя фактары кансалідацыі беларускага этнасу. Утварэнне беларускай народнасці.
- •8. Асноўныя канцэпцыі паходжання беларускага народа і назвы “Белая Русь”.Трансфармацыя ідэнтычнасці і саманазвы беларускага этнасу.
- •9. Беларускі нацыянальны рух і фармаванне нацыі ў XIX–пачатку XX ст.
- •10. Станаўленне раннефеадальных дзяржаўных утварэнняў усходніх славян на тэрыторыі Беларусі. Кіеўская Русь. Полацкае і Тураўскае княствы, іх узаемаадносіны з Кіевам і Ноўгарадам.
- •12. Цэнтралізатарская палітыка і ўмацаванне ўлады вялікіх князёў. Уніі з Польшчай.
- •11. Сацыяльна-эканамічныя і палітычныя перадумовы фарміравання вкл…
- •13. Арганізацыя дзяржаўнага кіравання вкл у хііі-хvі стст. Заканадаўства і судовая сістэма.
- •14. Сацыяльна-эканамічнае развіццё вкл: сельская гаспадарка, рамяство і гандаль. Магдэбургскае права.
- •15. Знешняя палітыка вкл: збліжэнне з Польшчай, барацьба з крыжакамі і татарамі, саперніцтва з Маскоўскай дзяржавай.
- •16. Асаблівасці развіцця культуры вкл у хііі-хvі ст. Ідэі еўрапейскага Рэнесансу ў творчасці беларускіх дзеячаў. Кнігадрукаванне, мастацтва і архітэктура.
- •18. Асаблівасці канфесійных адносін на Беларусі ў XVI-XVII стст. Рэфармацыя і контррэфармацыя. Брэсцкая царкоўная унія 1596 г. І яе значэнне.
- •19. Рэч Паспалітая ў еўрапейскай геапалітыцы ў XVII-XVIII стст. Войны XVII–пачатку хуііі ст. І іх наступствы для беларускіх зямель.
- •20. Паглыбленне крызісу Рэчы Паспалітай і тры яе падзелы. Уключэнне беларускіх зямель у склад Расійскай імперыі.
- •21. Асноўныя напрамкі палітыкі расійскага самаўладдзя на Беларусі пасля яе ўключэння ў склад Расійскай імперыі.
- •22. Месца беларускіх зямель у геапалітычнай прасторы Еўропы ў канцы XVIII – пачатку XIX ст. Беларусь у вайне 1812 г. Рашэнні Венскага кангрэсу.
- •23. Грамадскі рух на Беларусі ў першай палове хіх ст. Паўстанне 1830-1831 гг. І яго наступствы для Беларусі. Узмацненне вялікадзяржаўнай палітыкі царызму.
- •24. Крызіс прыгоніцкай сістэмы ў сярэдзіне хіх ст. Скасаванне прыгоннага права і рэформы 60-70 гг. Хіх ст.: асаблівасці іх здзяйснення на Беларусі.
- •25. Паўстанне 1863-1864 гг. І яго ўплыў на палітыку самаўладзя ў беларускіх губернях.
- •26. Народніцтва, сацыял-дэмакратычны рух і ідэалогія лібералізма на Беларусі ў 70-90 гг. Хіх ст. Фарміраванне агульнарасійскіх і беларускіх партый.
- •27. Сістэма асветы і адукацыі, мастацтва і архітэктура на Беларусі ў складзе Расійскай імперыі (канец XVIII – пачатак XX ст.).
- •28. Нараджэнне і развіццё беларусазнаўства. Фарміраванне беларускай літаратурнай мовы. Беларуская літаратура хіх – пачатку хх ст.
- •29. Рэвалюцыя 1905-1907 гг у Расійскай імперыі. Падзеі на Беларусі. Беларускі нацыянальны рух ва ўмовах рэвалюцыі.
- •30. Эканоміка Беларусі ў пачатку хх ст. Сталыпінская аграрная рэформа і асаблівасці яе правядзення на Беларусі.
- •31. Прычыны і пачатак Першай сусветнай вайны, яе ход і вынікі для Беларусі.
- •32. Палітычнае становішча на Беларусі пасля Лютаўскай рэвалюцыі. Органы Часовага ўрада і Саветы.
- •33. Беларускі нацыянальны рух пасля Лютаўскай рэвалюцыі.
- •34. Перамога Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Петраградзе. Устанаўленне Савецкай улады на Беларусі.
- •35. Скліканне і вынікі працы Першага Ўсебеларускага з’езду ў снежні 1917 г.
- •36. Абвяшчэнне бнр – спроба ўтварэння беларускай дзяржаўнасці.
- •37. Утварэнне беларускай дзяржаўнасці на савецкай аснове.
- •38. Эканамічная палітыка бальшавікоў. Увядзенне “ваеннага камунізму”. Сутнасць нэп і асаблівасці яе ажыццяўлення на Беларусі
- •Особенности послевоенной ситуации в республике.
- •39. Утварэнне ссср. Месца і роля бсср у гэтым працэсе . Фарміраванне тэрыторыі бсср.
- •41. Шляхі і метады будаўніцтва індустрыяльнага грамадства ў савецкай Беларусі.
- •42. Калектывізацыя сельскай гаспадаркі і яе наступствы.
- •43.Грамадска-палітычнае жыццё ў бсср у 20-х гг. Усталяванне і ўмацаванне аднапартыйнай сістэмы.
- •44. Палітычныя рэпрэсіі 30-х гг. Адносіны камуністычнай партыі да рэлігіі і царквы.
- •48. Пачатак Вялікай Айчыннай вайны. Фашысцкі акупацыйны рэжым на тэрыторыі Беларусі.
- •49. Усенародная барацьба беларускага народа супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў.
- •50. Вызваленне Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Уклад беларускага народа ў Перамогу над фашызмам.
- •52. Грамадска-палітычнае жыццё ў ссср і бсср у пасляваенны перыяд.
- •54. Развіцце адукацыі, навукі і культуры ў бсср у 1950-1980-я гг
- •56. Абвяшчэнне Рэспублікі Беларусь. Распад ссср і ўтварэнне снд.
- •58. Сацыяльна-эканамічнае развіццё рб ў к. Хх – п. Ххі ст. Станаўленне і рэалізацыя беларускай мадэлі сацыяльна-арыентаванай эканомікі.
- •60. Суверэнная Рэспубліка Беларусь ва ўмовах глабалізацыі. Адукацыя, навука, культура і рэлігійнае жыццё ў Рэспубліцы Беларусь.
13. Арганізацыя дзяржаўнага кіравання вкл у хііі-хvі стст. Заканадаўства і судовая сістэма.
1. Политический строй ВКЛ характеризовался централизацией власти в руках великого князя. Главным человеком в государстве был великий князь («господарь»). Первый князь ВКЛ Миндовг получил даже королевский титул. Власть великого князя была неограниченной. Такую власть называют монархией. Важнейшими обязанностями князя были защита страны, издание законов, налаживание дипломатических отношений с другими странами, объявление войны и заключение мира, распоряжение государственной казной (денежными средствами), назначение на государственные должности. В XIII—XIV вв. при великом князе существовала великокняжеская («гослодарская») рада (совет). Она являлась сначала совещательным органом и ее роль была очень ограниченной.
После Гедимина, имевшего семерых сыновей, великокняжеский трон занял не старший, а один из средних сыновей. Этим были недовольны другие сыновья Гедимина, особенно Ольгерд и Кейстут. Они заключили между собой соглашение и стали править совместно. Территория ВКЛ была разделена на две части: восточная принадлежала Ольгерду, а западная — Кейстуту.
Ольгерд принял титул великого князя, и дальнейшее политическое развитие ВКЛ было связано в первую очередь с его деятельностью в 1345-1377 гг. Он добился расширения границ ВКЛ. В результате удачной битвы на реке Синие Воды в 1362 г. была освобождена от ордынцев территория Украины. Трижды Ольгерд, стремившийся подчинить себе восточнославянские земли, совершал походы на Московское княжество, не желая усиления московского князя Дмитрия Ивановича. В результате общая территория ВКЛ увеличилась вдвое. Во второй половине XIII — XIV в. Укрепление власти князя в государстве. В начале XV в. власть в ВКЛ стала практически принадлежать Витовту. При нем государственный строй ВКЛ представлял собой неограниченную монархию — власть одного правителя в государстве. При Витовте ВКЛ стало одним из крупнейших государств в Европе, которое простиралось от Балтийского до Черного моря.
Великий князь Витовт, продолжая добиваться независимости ВКЛ от Польши, стремился разорвать свои зависимые отношения с польским королем Ягайло. С этой целью на съезде феодалов Полыни и ВКЛ, состоявшемся в 1413 г. в замке Городло (на реке Западный Буг), была подписана Городельская уния — союз между ВКЛ и Польшей. Уния подтвердила союз ВКЛ с Польским королевством, но в отличие от Кревской унии 1385 г. власть в ВКЛ стала практически принадлежать Витовту. В этой связи возникла идея о присвоении Витовту титула короля и преобразовании княжества в королевство. Витовт согласился принять корону из рук германского императора, но умер, не дождавшись ее. Существует мнение, что корону по дороге перехватили поляки, ограбившие императорских послов.
После смерти Витовта великим князем литовским в 1430—1432 гг. был младший сын Ольгерда Свидригайло. Его главной опорой были феодалы православного вероисповедания. Он привлекал их к государственному управлению, раздавал им замки и должности. Это вызвало недовольство других феодалов ВКЛ, которых поддержали крупные польские землевладельцы. Договорившись между собой, они объявили в 1432—1440 гг. великим князем Сигизмунда Кейстутовича. Произошел временный раскол ВКЛ. Это привело в 1432—1439 гг. к гражданской войне за власть между сторонниками Свидригайло и Сигизмунда. Во время войны 1 сентября 1435 г. состоялась жестокая Вилъкомирская битва, в которой войско Свидригайло было разбито. Война закончилась победой Сигизмунда, ставшего великим князем. В 1434 г. он издал привилей, в котором провозглашал равноправие православных и католических феодалов в границах ВКЛ. Православная знать получила гарантию неприкосновенности своих земельных владений, свободу распоряжения землей, льготы в государственных повинностях, право на рыцарские гербы.
