8.Freudowska koncepcja psychiki mieszczańskiej. Neurozy I obsesje (Freud) koncepcja freuda:

1.Podział sfery popędowej

Myśląc o człowieku, jako zwierzęciu, a to już po Darwinie (1856). Darwinizm otworzył drogę przed lekarzami, o myśleniu biologicznym o człowieku. Freud stwierdził, że człowiekiem kierują zwłaszcza popędy, a kultura te popędy organizuje. Sfera popędową sprowadził do dwóch zasadniczych popędów: eros i tanatos albo popęd miłości i śmierci, lipoidalny i destrudo. To tylko pewien schemat, bo oba z tych popędów działają w złożony sposób. Ten model pozwala nam inaczej patrzeć na człowieka. Popęd wg. F – energia z którą się rodzimy, organizuje nasze siły życiowe, przy czym Freud założył, że pierwotna faza z której wyłania się człowiek, to faza bez ruchu. Faza braku życia i jego zdaniem, popęd, destrudo, popęd śmierci, to ten popęd który ciągnie nas do stanu pierwotnego; skłania nas do powrotu do tego bez ruchu. Przeciwstawia mu się popęd miłości, libido, jako energia napędzająca życie. Te dwa popędy nami powodują.

2.Id I ego; super ego

Aparat psychiczny człowieka składa się z bardzo starej, prastarej – ID – istnieje najstarsza sfera popędowa u zwierząt. ID znaczy ONO. Sfera popędów. Sfera instynktu, biologiczna. Nakierowane są na „+ i –„ a między nimi dynamiczna akcja. Oprócz sfery popędowej wykształca się w nas, pod wpływem otoczenia – EGO. Ego, to druga sfera, ego czyli JA. To jest całość naszych, już osobistych nakierowań, doświadczeń, preferencji, czyli najlepiej rozwinięta część ID, bo ono z ID wychodzi. Jest to świadoma część ID, zawiaduje naszymi ruchami, gestykulacją. Zadaniem EGO jest zachowanie życia. Ego musi zapanować nad sferą popędową. Ego pracuje nad zespoleniem sfery popędowej. „To co bardziej ludzkie” – EGO. Freud zauważa, że ego w pierwotnych postaciach, jest głównie taką siłą, która zmierza do przyjemności, to wszystko buduje na rozwój ontologiczny człowieka. ID sobie domyśla, bo nie da się go zobaczyć, jednak w ludzkich działaniach jest ono wyraziste. Ego czuwa aby popędy nami nie zawładnęły. Zasadą przyjemności kierują się dzieci. Przyjemność związana jest z zaspokojeniem popędów. Człowiek wraz z rozwojem z zasady przyjemności przechodzi do zasady rzeczywistości. Skłonności destrukcyjne w człowieku, jeśli przeważą nad konstrukcyjnymi u człowieka, są wynikiem popędów.

Pierwsza zasada którą się rządzimy to zasada przyjemności. Wraz z dorastaniem zasadę przyjemności przekształcamy na zasadę rzeczywistości. Uświadamiamy sobie co można a czego nie. Są osoby, u których zasada przyjemności dominują – aspołeczność; egoistyczne zmierzanie do uzyskania przyjemności.

Freud dochodzi do wniosku, że w procesie dojrzewania buduje się w nas „nad ego” ; „nad ja”– SUPER EGO. W super ego mieszczą się wszystkie kulturowe zasady typu : nie zbijaj, nie kradnij chociaż masz ochotę” itd. To jest jakby instancja która reprezentuje wpływ innych ludzi – rodzice którzy nas karzą jak robimy źle, społeczeństwo które nas dyscyplinuje.