4.6.7. Zezwolenie na pobyt czasowy dla członków rodzin obywateli rp

I. Zezwolenia na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się cudzoziemcowi, gdy:

1. pozostaje w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej albo

2. jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca pozostającego w uznawanym przez prawo Rzeczypospolitej Polskiej związku małżeńskim z obywatelem Rzeczypospolitej Polskiej i posiadającego zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej.

Uwaga. W postępowaniu o udzielenie zezwolenia dla małżonka obywatela polskiego ustala się, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach. Potwierdzenie tego faktu skutkuje odmową udzielenia zezwolenia.

II. Cudzoziemcowi posiadającemu zezwolenie na pobyt czasowy dla członka rodziny obywatela Rzeczypospolitej Polskiej udziela się jednorazowo kolejnego zezwolenia w przypadku:

1. rozwodu lub separacji cudzoziemca, gdy przemawia za tym jego ważny interes, albo

2. owdowienia cudzoziemca, albo

3. śmierci rodzica małoletniego dziecka, gdy przemawia za tym ważny interes tego dziecka.

III. Zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić cudzoziemcowi będącemu członkiem rodziny zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatela polskiego lub obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii, Liechtensteinu, Norwegii lub Islandii innym niż ten, o którym mowa w art. 2 pkt 4 ustawy z dnia 14 lipca 2006 r. o wjeździe na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pobycie oraz wyjeździe z tego terytorium obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej i członków ich rodzin, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wspólnie z tym obywatelem – ze względu na:

a) zależność finansową od niego lub pozostawanie z nim w gospodarstwie domowym, w kraju, z którego przybył cudzoziemiec, lub

b) poważne względy zdrowotne wymagające osobistej opieki ze strony tego obywatela.

IV. Zezwolenia na pobyt czasowy można udzielić cudzoziemcowi prowadzącemu życie rodzinne w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, z późn. zm.21)), z zamieszkującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii, Liechtensteinu, Norwegii lub Islandii, z którym przebywa wspólnie na tym terytorium,

W przypadku zezwoleń wskazanych w pkt III i IV cudzoziemiec powinien spełniać warunki dotyczące posiadania ubezpieczenia zdrowotnego oraz źródła stabilnego i regularnego dochodu wystarczającego na pokrycie kosztów utrzymania siebie i członków rodziny pozostających na jego utrzymaniu (zob. pkt 4.5)

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela RP organ, który prowadzi to postępowanie, ustala, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach.

W postępowaniu w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy cudzoziemcowi, o którym mowa w pkt IV, organ, który prowadzi to postępowanie, ustala w szczególności, czy więzi tego cudzoziemca z obywatelem polskim lub obywatelem innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Szwajcarii, Liechtensteinu, Norwegii lub Islandii są rzeczywiste i stałe.

W celu dokonania ustaleń, czy związek małżeński został zawarty w celu obejścia ustawy o cudzoziemcach, lub czy więzi cudzoziemca są rzeczywiste i stałe organ prowadzący postępowanie może zwrócić się z wnioskiem do komendanta oddziału Straży Granicznej lub komendanta placówki Straży Granicznej, właściwego ze względu na miejsce pobytu cudzoziemca, o przeprowadzenie czynności sprawdzających, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach (wywiad środowiskowy, ustalenie miejsca pobytu małżonka lub innego członka rodziny cudzoziemca, a także osoby, z którą cudzoziemca łączą więzi o charakterze rodzinnym).

Przy dokonywaniu tych ustaleń oraz przeprowadzaniu czynności sprawdzających nie stosuje się przepisu art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego (np. cudzoziemiec nie musi być zawiadomiony o miejscu i terminie przeprowadzania czynności sprawdzających).