Пнс з’яўлялася прыхiльнiцай вайны да пе­ра­мож­на­га канца. Яе па­зі­цыі падзялялі меншавікі-абаронцы (г. Пляханаў) і эсэры. Яны такса­ма ўзялі ўдзел у рэалізацыі ваеннай па­зы­кі.

Бальшавiкі працягвалі лiчыць вайну iмперыялiстычнай, патрэб­най быц­цам толькi буржуазii i памешчыкам, і таму выступалі за яе неадк­лад­нае спы-ненне. Ба­ль­ша­віц­кі лозунг «Далоў вайну!» сталi падзяляць мен­шавiкi-iнтэр-нацыяналiсты i левыя эсэры. Тым часам армія імкліва губ­ля­ла сваю баяздольнасць.

Падрыхтоўка аграрнай рэформы. Задоўга да выбарчай кампаніі ва Устаноўчы сход кож­ная з партый аб­вяс­ці­ла ўласны зямельны праект або аграрную час­т­ку праграмы. Ка­дэ­ты выступалі за надзяленне сялян зямлёй з дзяр­жаў­на­га фонду ў пры­ват­ную ўласнасць пры захаванні прыватнага зем­леў­ла­дан­ня. Прадугледжвалася перадача част пам зямель у дзярж фонд, але толькі за пэўную кампенсацыю.

Народныя сацыялісты (энэсы і трудавікі) прапаноўвалі ліквідаваць па-мешчыцкае землеўладанне (за кампенсацыю) і надзяляць сялян зям­лёй па спажывецкай норме.

Сацыял-дэмакраты лічылі мэтазгоднымі нацыяналізацыю зямлі і пе­ра­да­чу яе ў распараджэнне мясцовых органаў кіравання. Яны лічылі ся­лян дробнай буржуазіяй і імкнуліся рэ­а­лі­за­цы­яй сваёй праграмы па-спры­яць інтарэсам сельскіх пралетарыяў.

Бальшавікі як сацыял-дэмакра­ты выступалі за нацыяналізацыю зям­лі, але заклікалі да неадкладнай ліквідацыі памешчыцкага зем­леў­ла­дан­ня да склі-кання Устаноўчага схода, перадачы зям­лі сялянам.

Правыя меншавікі (Г. Пляханаў і інш.) лічылі, што не трэба адбі­раць зямлю ў памешчыкаў, каб не «пладзіць новых жабракоў».

Сацыялісты-рэвалюцыянеры прапанавалі праект «сацыялізацыі»: кан­фіс­ка­цыя памешчыцкай зямлі, лясоў і нетраў; надзя­лен­не зямлёй тых, хто яе апрацоўвае па працоўна-спажывецкай нор­ме з забаронай яе продажу і эксплуатацыі наёмнай сілы. Але ў маі, адразу пасля І Усерасійскага з’езда сялянскіх дэпутатаў, зямельныя камітэты на чале з эсэрамі сталі перадаваць памешчыцкія землі ся­ля­нам. У выніку ўжо з канца лета аграрны рух з лакальнага і стыхійнага стаў пе­рат­ва­рац­ца ў арганізаваны. Акрамя таго, пад уздзеяннем ба­ль­ша­віц­кай пра-па­ган­ды сяляне секлі лес, захоплівалі пашу, сенакосы, зем­лі, не чака-ючы Устаноўчага схода.

Па меры па­гар­шэн­ня эканамічнай сітуацыі ўсе левыя партыі патра­ба­ва­лі ад Часовага ўра­да ўсталявання кантролю над вытворчасцю пра­дук­таў і іх раз­мер­ка­ван­нем. Бальшавікі лічылі, што вырашэнне рабо­ча­га пы­тан­ня, таксама як і іншых, немагчыма без адабрання ўлады ў «буржуазнага ўрада» і пе­ра­да­чы яе Саветам.

Пасля Лютаўскай рэвалюцыі шматнацыянальнае насельніцтва Ра­сіі як былой «турмы народаў» атрымала магчымасць свабодна рэ­а­лі­за­ваць свае нацыянальныя патрэбы. Ужо ў сакавіку менавіта яўрэі да­маг­лі­ся ліквідацыі дыскрымінацыйнай палітыкі, набылі роўныя з ас­тат­ні­мі грамадзянамі правы. Найбольшую папулярнасць сярод яў­рэй­с­кіх працоўных набыў бундаўскі праект «культурна-на­цы­я­на­ль­най аў­та­но­міі». Часовы ўрад і Петраградскі Савет далі гарантыю па­ля­кам у тым, што пасля перамогі над Германіяй будзе адроджана не­за­леж­ная По­ль­ш­ча. Усе партыі мелі свае нацыянальныя праграмы, якія, ак­ра­мя ка­дэц­кай, прадугледжвалі ў перспектыве наданне на­ро­дам на­цы­я­нальна-культурнай аўтаноміі ў складзе Расійскай фе­дэ­ра­тыў­най дэ­мак­ра­тыч­най рэспублікі. Бальшавікі выказваліся за на­дан­не кож­на­му на­ро­ду права на нацыянальнае самавызначэнне аж да ад­дзя­лен­ня ад Расіі і ўтва­рэн­ня ўласнай дзяржаўнасці.

Такім чынам, з вясны па восень найбольшыя зрухі ў лозунгах і так­ты­цы партый вызначыліся ў пытанні аб вайне. Асноўная маса «рэва­лю­цый­най дэмакратыі», за выключэннем бальшавікоў, адкінула «абаронніцкі» погляд на яе, але па-ранейшаму выступала за мір без анек­сій і кантрыбуцый.

Ацэнка зместу аграрных праграм дазваляе мер­ка­ваць, што памешчыцкае землеўладанне не мела перспектыў на да­лей­шае існаванне.

Вырашэнне рабочага пытання дасягнула значнага праг­рэ­су, але ва ўмовах узрастаўшага эканамічнага крызісу яшчэ зас­та­ва­ла­ся вельмі вострым.

Нацыянальнае пытанне таксама набывала рэ­а­ль­ныя перспектывы да станоўчага вырашэння.

Наогул большасць гра­мад­с­кас­ці аддавала перавагу дэмакратычнаму, рэфармісцкаму шля­ху развіцця Расіі, які павінен быў вызначыць Устаноўчы сход.