2. Relacja między jednostką a społeczeństwem

Założenie, że ludzkie działanie czyli interakcja jest symboliczna i zachodzi za pomocą symboli, stosowanych przez partnerów interakcji; interakcja jest konstruowana ponieważ jaźń nie jest układem strukturą ale nieprzerwanym procesem. Do powstania organizacji społecznych do powstania społeczeństwa dochodzi przez to, iż interakcje dokonują się w kontekście społecznym. Jednostka przystosowuje swoje działanie niejako dwukrotnie: 1)w stosunku do drugiego partnera, 2)w stosunku do tzw. uogólnionego innego, postrzega interpretuje działania innych i przystosowuje swoje działania. Tak więc zjawisko społecznej organizacji, grupy czy społeczeństwa sprowadzałoby się do podobieństwa interakcji oraz do wzajemnego dopasowania się czy zharmonizowania interakcji wykonywanych przez wielu ludzi, ale też do pewnej powtarzalności interakcji wykonywanych wg pewnych wzorów. Ta powtarzalność nie oznacza, że jednostki nie dokonują interpretacji i że są one mechanicznie powtarzane wg wzorca. Jednostka musi zawsze dokonywać interpretacji zachowań partnera, a ponad to jednostki wnoszą nowe elementy do kolejnych interakcji wciąż je wzbogacając. Wszelka organizacja z punktu widzenia interakcjonizmu symbolicznego - sprowadza się do tego, że stanowi „ramę”, w której jednostki działają i która kształtuje „sytuacje” w jakich jednostki działają. Blumer w swych wywodach nie tłumaczy jednak co stanowi jej ramę, czym są grupy społeczne czy ich struktury. 4. Koncepcja samego siebie

Gdy chcemy się dowiedzieć jakie sami posiadamy cechy: obserwujemy swoje zachowania i okoliczności, w których one występują (ewentualnie przypominamy sobie jak zachowaliśmy się w przeszłości) i wyciągamy z tego odpowiednie wnioski.Ludzie budują samowiedzę także w oparciu o tak zwane lustro społeczne, porównania społeczne, wnioskowanie ze schematów ja i dokonują introspekcji. Tożsamość jest też definiowana jako "zespół wyobrażeń, uczuć, sądów, wspomnień i projekcji podmiotu, który odnosi on do siebie. W pojęciu tym mieszczą się takie składniki, jak: samoświadomość jednostki, świadomość kontynuacji i pozostawania sobą w zmieniających się warunkach życia, świadomość uczestnictwa podmiotu w grupach społecznych, koncepcja siebie, zdolność do porównań interpersonalnych i grupowych".

Rola społeczna stanowi zbiór oczekiwań wobec jednostki związany z posiadaniem określonego statusu społecznego.Wniosek: Budujemy w glowie swój wlasny wizerunek m.in. przez pryzmat rol jakie odgrywamy i jakie powinniśmy odgrywac, czy dobrze je wypelniamy naszym zdaniem.

6. Metafora dramaturgiczna

Źródłem względnego porządku jest przede wszystkim przyjęcie przez Goffmana tzw. perspektywy dramaturgicznej-obecność innych ludzi nieuchronnie przekształca zachowanie się ludzkie we występ, mający przede wszystkim wywrzeć na innych odpowiednie wrażenie; czując na sobie ich wzrok, jednostka zachowuje się inaczej niż zachowywałaby się w samotności. „Świat jest teatrem, aktorami ludzie, którzy kolejno wchodzą i znikają” (Szekspir). Metafora ta stała się centralną zasadą nauki o społeczeństwie. Metafora teatralna została przez Goffmana rozbudowana, stając się czymś więcej niż metaforą, a co on nazwał perspektywą, unikając słowa teoria. Rola nie jest w tym ujęciu zdeterminowana przez pozycję jednostki w społeczeństwie, ale zależy od okoliczności w jakich jest wykonywana. Cały świat nie jest sceną, i teatr też nie jest nią całkowicie. Interakcja posiada swój ład zewnętrzny. Goffman choć korzystał metafor dramatu i gry, w jego dziele dominuje wyobrażenie życia społecznego jako rytualnego ładu- problem ładu to główny problem którym się zajmował. Chodziło o ład społeczny konstytuujący się na innym poziomie niż ten, którzy badali funkcjonaliści. Traktował swoją perspektywą jako jedną z kilku równouprawnionych perspektyw teoretycznych, będącą raczej uzupełnieniem pozostałych perspektyw, niż czymś co powinno zająć ich miejsce.