10. Budowa rzeczywistości społecznej wg shutza

Człowiek może się komunikować z innymi ponieważ zakłada ze inni rozumieją jego działania.

-posiada wewnętrzny porządek wprowadzony przez zwykłych ludzi, którzy nie mogliby żyć razem bez rozumienia się i wspólnoty wartości, ma tez swoja racjonalność

-wylania się z niej lad stosunków międzyludzkich

11. Istota etnometodologii

Etnometodologia może służyć jako sprawdzian trafności i rzetelności obserwacji dokonanych przez badacza, jest zainteresowana potocznymi metodami wykorzystywanymi przez ludzi w celu wytwarzania poczucia porządku w sytuacjach w których wchodzą w interakcje. W analizie etnometodologicznym ważne jest rozwój pojęć i zasad które mogą pomóc wyjaśnić w jaki sposób ludzie tworzą , utrzymują i zmieniają poczucie świata rzeczywistego.

Zasady etnometodologii:

-działanie refleksyjne a interakcja

-indeksykalność znaczenia

-kilka podstawowych metod interakcyjnych

-poszukiwanie normalnej formy danej sytuacji lub motywacji

-tworzenie przekładalności perspektyw

-stosowanie zasady et cetera

12. Odmiany podejścia etnometodologicznego

Pionierskie poszukiwania – Harold GarfinkielDzięki książce Studies in EthnomethodologyGarfinklaetnometodologie uznano za odrębną pesrpektywę teoretyczną. Koncepcje Garfinkla stały się punktem wyjściowym dla późniejszych badań i teorii etnometodologicznych. W książce tej Garfinkel określa etnometodologię jako dziedzinę dociekań, której celem jest zrozumienie metod stosowanych przez ludzi w celu rozpoznania sensu ich świata. Podstawowym narzędziem budowania rzeczywistości jest język – to dzięki werbalnym przedstawieniom wzajemnie swoich działań ludzie budują rzeczywistość i jej sens. Dla Garfinkla ważne było pojęcie indeksykalności – znaczenia relacji słownych jednostek są nieodłączne od kontekstu i sytuacji.

Analiza lingwistyczna – Harvey Sacks

Jego dzieło stanowi rozszerzenie zainteresowań Garfinkla relacjami werbalnymi, eliminując niektóre problemy wynikające z indeksykalności. Sformułował on fenomenologiczną krytykę socjologii. Jak zauważył, socjologowie zakładają, że język jest środkiem wykorzystywanym do tworzenia pojęć i budowania teorii świata społecznego – jednakże mylą oni zasób z przedmiotem. Według Sacksa słowa nie są zasobem neutralnym, lecz same muszą być przedmiotem dociekań socjologicznej analizy. Sacks jako badacz koncentruje się na właściwościach formalnych stosowanego języka. Bada on dosłowne transkrypcje wypowiedzi jednostek, aby zrozumieć właściwości formalne konwersacji, ale pomija ich treść – wyklucza to więc problem indeksykalności, ponieważ Sacks skupia się tylko na formie konwersacji, a nie na jej treści. Jest to próba włączenia etnometodologii do lingwistyki formalnej.

Podejście poznawcze – Aaron Cicourel

Cicourel był przeciwny stosowaniu matematyki i statystki w socjologii. Uważał, że matematyka nie rozwiązuje problemów związanych z językiem, ponieważ matematyka jest to język, który może nie pasować do zjawisk, do których użyto go jako opisu. Tak samo jest ze statystyką: zdarzeń nie można policzyć ani podać ich średniej, bo to powoduje niedokładność opisów socjologicznych. Cicourel zakwestionował tezę Garfinkla, że interakcja i relacja słowna są tymi samymi procesami. Zauważył, że za pomocą słów nie da się wszystkiego przekazać – swoich odczuć i doznań. Jednostki posługują się wieloma metodami w celu komunikowania się w konkretnych sytuacjach.

Celem Cicourela jest odkrycie uniwersalnych procedur interpretacyjnych, dzięki którym ludzie organizują swoje poznanie i nadają znaczenie sytuacjom.

Podejście sytuacyjne – Zimmerman, Pollner, Wieder

Zimmerman, Pollner i Wieder próbowali wykryć uniwersalne procedury stosowane przez ludzi w celu nadawania sensu rzeczywistości. Ich koncepcja zawierała szereg założeń. Uważali, że podczas interakcji ludzie próbują wytworzyć poczucie konsensusu odnośnie pewnych cech takich jak: postawy, przekonania, opinie. W czasie interakcji ludzie angażują się w ukryte lub jawne praktyki interpersonalne, które mają na celu budowanie, utrzymywanie, zmianę poczucia konsensusu i prowadzi to do wytworzenia tzw. „bloku okazjonalnego”. To zapewnia jednostkom spostrzeżenie, że rzeczywisty układ ma uporządkowaną i poznawalną strukturę. W każdej sytuacji interakcyjnej reguły tworzenia bloku okazjonalnego będą niepowtarzalne pod pewnymi względami, dlatego nie można ich uogólnić.