- •Перыядычныя выданні бсср у пачатку Вялікай Айчыннай вайны. Перавод друку на ваенны лад.
- •Газеты “Савецкая Беларусь”, “За савецкую Беларусь”, “За свабодную Беларусь”.
- •4.Дзейнасць абласных падпольных выданняў у акупіраванай Беларусі, іх рэдактары, матэрыяльна-технічная база.
- •5.Звязда” і “Чырвоная змена” (42-44)
- •6. Выдані калабарантаў. “Менская газета”, “Баранавіцкая газета”, “Беларускі голас”
- •7. Публіцыстычная дзейнасць беларускіх паэтаў і пісьменнікаў у гады Вялікай Айчыннай вайны.
- •8. Фельетоны і нарысы к. Крапівы ў гады Вялікай Айчыннай вайны.
- •9. Аднаўленне сеткі перыядычнага друку і радыёвяшч ў 1944–1950 гг. Удзел Белсаюздруку ў распаўсюджванні газет і часопісаў. Дзейнасць белта.
- •11. Пастанова цк укп(б) “Аб часопісах Звязда” і Ленінград (1946). Друк і абмежаванні ў сферы нацыянальна-дзяржаўнай і культурнай палітыкі (па матэрыялах сб, лім, Полымя)
- •10. Пытанні знешняй палітыкі ў беларускім друку 40-х – пач. 50-х гг. Хх ст.
- •12. Асвятленне працэсу аднаўлення і развіцця прамысловасці, с/г у друку 2-ой паловы 40-х—пач. 50-х гг. Хх ст.
- •14. Падрыхтоўка журн. Кадраў Беларусі ў пасляваенны час
- •15. Пастановы аб паляпшэнні работы раённых газет у 50-я гг., іх перавод на чатырохпалосны фармат.
- •16. Стварэнне і дзейнасць газет палітаддзелаў мтс у абласцях Заходняй Беларусі, іх кадры, актыў і матэрыяльнае становішча.
- •17. Друк аб развіцці народнай гаспадаркі 1954-1956 гг.
- •18. Тэматыка друку напярэдадні і ў час хх з’езда кпсс. Рэабілітацыя ахвяр сталінскага рэжыму і асаблівасці яе асвятлення ў смі.
- •19. Праблемы палітыкі, эканомікі, культурнага жыцця др пал 50-х-перш пал 60-х гг
- •20. 1,2 З’езды Саюза журналістаў бсср, іх рашэнні.
- •21. Развіццё нацыянальнага радыё, пачатак дзейнасці бел тэлебачання ў др пал 50-х –перш пал 60-х гг.
- •Пытанні развіцця навукі, культуры і адукацыі на старонках перыядычных выданняў у сярэдзіне 50-х– першай палове 60-х гг. Хх ст.
- •23. К. Крапіва аб прызначэнні сатырыка (артыкулы “Думкі пра сатыру”, “Што мне рупіць”, “Аб сатырычнай камедыі”)
- •24. Пытанні лінгвістыкі, фалькларыстыкі, літаратуразнаўства ў публіцыстыцы к. Крапівы
- •26. Беларускія выданні аб экан рэформах 60-ых.
- •27.Газета Вячэрні Мінск: праграма гарадского выдання і яе рэалізацыя.
- •28.Крызісныя з’явы ў грамадстве і тэматыка друку 70-80-х гг. Хх ст.
- •29. Беларускі самвыдат
- •30. Бел замежная дыяспара
- •31. Галоўліт і цэнзурныя абмежаванні ў друку. Закрытыя тэмы і «белыя плямы» ў беларускай перыёдыцы 70–80 гг. Хх ст.
- •32. Пытанні экалогіі і Чарнобыльскай катастрофы ў публіцыстыцы Адамовіча.
- •33. Антываенная тэма ў публіцыстыцы а.Адамовіча.
- •34.Літаратурна-крытычныя артыкулы а. Адамовіча.
- •35. Белар. Кнігадрукаванне у пасляваенны час
- •36. Бел дэмакр жур-ка пераходнага перыяду
- •38. Стварэнне і дзейнасць новых бел газет у 90-ыя
- •39. Арганізацыя кнігавыдавецкай справы ў Беларусі (2-я палова 20 – пач 21)
- •40. Сучасная сустэма перыяд выданняў Беларусі
32. Пытанні экалогіі і Чарнобыльскай катастрофы ў публіцыстыцы Адамовіча.
В издательстве “Ковчег” вышла книга Алеся АДАМОВИЧА “...Имя сей звезде Чернобыль”, составленная дочерью писателя Натальей Александровной академик Евгений Велихов написал в предисловии, что именно Адамович “одним из первых в мире реально осознал и оценил масштабы крупнейшей техногенной катастрофы ХХ века, ее последствия для судеб его родной земли и нашей такой небольшой планеты”.
Уже в июле 1987-го писатель обращается к первому заместителю Агропрома СССР Е.Сизенко: “Общественности Белоруссии известно, что в холодильниках Гомельской, Могилевской областей хранится около 20 тысяч тонн (двадцать тысяч!) зараженного радиоактивного мяса. (Убитый скот из пострадавших от Чернобыля районов.)
Позже в письме под названием “Честное слово, больше не взорвется, или Мнение неспециалиста”, написанном в 1988 году по личной просьбе Горбачева, Адамович констатирует: “Чернобыль, ситуация в Белоруссии понудили и меня заниматься тем, чем никогда не занимался и даже не думал, что доведется. Такое со многими сегодня случается, и всю ругань в адрес неспециалистов, не в свое дело лезущих, я готов принять и на себя».Именно в этом своем письме Адамович зафиксирует график очередности возможных взрывов на других АЭС: Армянской, Ленинградской, Игналинской — всего 14 реакторов. Выступая же на митинге первого “Чарнобыльскага шляху”, Адамович скажет: “...мы здесь говорим о лицах, которых надо судить. Действительно, Чернобыль связан не только с большой ложью, но и с прямыми преступлениями, служебными преступлениями. И, безусловно, мы придем все-таки к экологическому Нюрнбергу”. И далее о том, как в Москве украинский премьер-министр “полтора часа плакался, просил помощи, а наш Ковалев за 10 минут сказал, что все хорошо. Но эти десять минут дорого нам обошлись. Мы отказались от той помощи, которую все-таки получили украинцы...”
Уже в октябре 1989-го Адамович совместно с академиком Велиховым, также присутствовавшим на 1-м “Чарнобыльскам шляху”, пишет еще одно письмо Горбачеву. после этого письма детей начнут вывозить за границу на оздоровление.
Между тем лишь через три года после чернобыльской катастрофы Адамович получит возможность публично высказывать в СМИ все, что думает о постигшей его народ трагедии. Однако сможет это публично произносить уже после того, как его самого выживут из Беларуси — из Минска он вынужден будет переехать в Москву. Вот лишь некоторые заголовки его статей: “Мы-то переживем, но дети...”, “Ратаваць будучыню”, “Белорусская беда”, “Большая ложь”, “На краю пропасти”, “Лицом к апокалипсису”, “Куропаты, Хатынь, Чернобыль”, а еще в 1987-м пишет сценарий для американского режиссера Стенли Крамера так и не поставленного фильма “...Имя сей звезде Чернобыль”, повесть “Последняя пастораль”...
Одновременно будет неустанно призывать к полному отказу от “мирного атома”, “который не оказался ни мирным, ни надежным в энергетике”. Вдобавок его все больше и больше будет волновать тема взаимоотношений человека и — писатель нередко будет писать это слово с большой буквы — Бомбы. Свидетельство тому — записные книжки Адамовича от “Не убий человека” до “Не убий человечество
1982 год. Участвует в работе Генеральной асамблеи ООН в Нью-Йорке в составе белорусской делегации. Публицистика того времени собрана в книгах «Выбери — жизнь!» (1986), «Литература и проблемы века» (1986), «Додумывать до конца» (1988).
