33. Антываенная тэма ў публіцыстыцы а.Адамовіча.

Адамовічу споўнілася 15 гадоў, калі ён стаў падпольшчыкам і партызанам. Вайна пакінула глыбокі след у свядомасці юнака → тэма вайны стала асн. у творч. пісьменніка.

“Я з вогненай вёскі” (1973, разам з Брылём, Калеснікам) – звыш 300 маналогаў удзельнікаў вайны. Публ дакумент- абвінавачванне фашызму. Яго творч не заўсёды адэкватна ацэньвалася сав уладай, рэгул крытыка, папрокі. Прайшоў праз канцлагер і высылкі.

Непубліц: дылогіі “Партызаны”, аповесць “Капнікі”.

34.Літаратурна-крытычныя артыкулы а. Адамовіча.

В 1950 году выступил в печати как критик. Объектом были: проблемы романного жанра, творческого стиля, художественной индивидуальности. С первых публикаций выявился бойцовский темперамент, широта кругозора, чуткость к правде, воевал с вульгарно-социологическими шаблонами, эстетической глухотой критики. Нажил на критическом поле немало врагов: на смену «сталинским кадрам» шли молодые, такие ж защитники литературного провинциализма, которые для достижения «победы» не брезговали сотрудничеством с карательными органами. 1959 год . Увидел свет сборник литературно-критических статей «Культура творчества». Эти книги имели богатую прессу. «Я кинулся в критику, весь, со всеми мыслями и эмоциями. И литературная критика, могу засвидетельствовать, способна стать твоей страстью, но пока ты веришь, что это «не буря в стакане воды», а по-настоящему общественное дело».

Литературоведческие книги «Путь к мастерству. Становление художественного стиля К. Чорного» (Минск, 1958; на белорусском языке) «Культура творчества» (1959) «Становление жанра. Белорусский роман» (1960) «Масштабность прозы» (1972) «Горизонты белорусской прозы» (1974) «Издали и вблизи» (1976) «Литература, мы и время» (1979) «Ничего важнее. Современные проблемы военной прозы» (М.: «Сов. писатель», 1985; Минск: «Наука и техника», 1987) «Выбери — жизнь» Литературная критика, публицистика. (Минск: «Мастацкая літаратура», 1986) «Литература и проблемы века» (М.: «Знание», 1986) «Додумывать до конца. Литература и тревоги века» (М.: «Сов. писатель», 1988) «Отвоевались!» Статьи, выступления. (М.: «Молодая гвардия», 1990)

35. Белар. Кнігадрукаванне у пасляваенны час

Асн напрамкі кнігадрук дзейнасці: - маст; - вучэбн; - навук; - спец.

Пасляваен час – надзвыч папулярнасць кніг, бо ў вайну быў літ і інфарм вакуум. Школы, бібліятэкі, друкарні спалены немцамі.

Бел кнігі друкав не толькі ў Бел, але і ў Маскве.

1945 – 2 пастановы ўрада БССР аб выданні дзіцяч і юнацк. літ-ры. Заснав серыя “Першая бібліятэчка школьніка”.

Праблемы: недаход кадраў, паперы, а асабл тэхнікі. → выдзяленне сродкаў урадам БССР.

1956 – адкр паліграф камбіната імя Коласа ў Мінску (найбуйн на той час).

Папул аўтары: Купала, Колас, Танк, Шамякін, Брыль, Куляшоў, Крапіва. → вяртанне нац каштоўнасцей народу.

Выданні на 20 мовах народаў СССР.

Тэмы пасляваен друку: 1) ваенная (“Ніколі не забудзем” – вайна вачыма дзяцей); 2) паліт (асабл вялікія тыражы класікаў маркс-ленінізму); 3) агратэхнічная літ-ра.

Выдавецтвы: 1947 – АН БССР; 1954 0 Бел поліьэхн інстытута; 1959 – Акадэміі сельск гасп навук БССР.

У1962 – на кожнага жыхара БССР 2 кнігі ў год. → расце колькасць кніжных крамаў; атрыманне серый кніг па падпісцы.

1963- “Полымя”, “Звязда”, “Вышэйшая школа” (ад Мін адукацыі), “Навука і тэхніка” (ад АН).

Пачатак 90-ых – зняты цэнзурныя абмежаванні → адкрыта каля 500 прыватных кнігавыд.

У 2000-ых падае тыраж беларускамоўн выданняў. 200 тамоў кнігі-хронікі “Памяць”, серыі “Бел проза 20 ст”, “Бел паэзія 20 ст”.