Дөньямны сүндермәче

(Җыр)

Күзләреңдә серле нурлар –

Зәңгәр күкнең сөрмәсе.

Күз каравыңнан балкыган

Дөньямны сүндермәче.

Кояшлы карашларыңны

Болытка яшермәче.

Яшәешемне биләгән

Дөньяңнан күчермәче.

Бер тонык карашың өтә

Ни татлы назларыңны.

Елмаю нурың кайтара

Югалткан язларымны.

Татлы моң булып

(Җыр)

Күкләргә карыйм сагыштан

Түзмәс чараларымнан.

Үзәкләрем өзелгәнгә

Йөрәк яраларымнан.

Алалмыйм карашларымны

Җаныңа сыенгандай.

Йөзләреңнең нурларында

Ләзәттә коенгандай.

Көтеп алам таң җилләрен

Изге бүләгең итеп.

Нәүмиз битләремдә синең

Сулышың тоям кебек.

Яралап, йөрәкләремә

Бәгырем булып тамдың.

Әрнегән күңелләремдә

Татлы моң булып калдың.

Айсы-ылу-у

Мèллèон еллар ќанда бер моћ тèбрè.

И-è хозур да, газèз књћелемђ.

Ђлмèсактан Таћ булып балкыган

Ул сèн генђ хђят тњремдђ.

Ул син генђ котыпларда тућган

Ялгыз ќанга сèхђт бèрњче.

Тèк сèн генђ књћелем ќèџан èтеп

Нђкú њземчђ янып сљюче.

Мèллèон еллар эзлђп тапкан Таћым!

Каплый алмас төннәр араны.

Њз дљньямда сèн барлыгын тою

Ќèћелђйтђ йљрђк ярамны.

Књћелемнећ шèћмђс гљле èттем,

Хђятемнђн ерак кèтмђле.

Сèнећ белђн генђ дљньям бљтен,

Шул бђхеттђн мђхрњм èтмђле.

Мèллèон еллар эзлђп тапканым – сèн,

Сихерләндем књзең карашына.

Сèнсез, бђгúрем, кабат тућармын мèн

Сүнгән дөньям бозы даласында.

Ул да өзелеп сөя дисәләр...*

(җыр)

Күпме язлар нәфис ал таҗларын

Синнән башка коя гөлләрем.

Саф тавышың чынлый күңелемдә,

Синсез өзелеп үтә көннәрем.

Сагышымны белә бугай җилләр,

Тәрәзәмә кагылып исәләр.

Карашымнан бозлар эрер иде,

Ул да өзелеп сөя, дисәләр.

Ак каенның ефәк яфраклары,

Иелеп, гүя зарын сөйлиләр.

Синең сулышыңдай, пышылдашып,.

Без сагынган моңны көйлиләр.

Синсез үтә, тиңсез сызыла гомер,

Ялгыз таңнар, моңсу кичәләр.

Сөюемнән таулар иңәр иде,

Ул да өзелеп көтә, дисәләр...

СИН ГЕНӘ^*

(җыр)

Учак түгел, кояшлы алан иде ул,

Гөлләр тотып килдең син, иркәм,

Шул заманнан мине әсир иткән,

Дөньямны таң иткән фәрештәм.

Күпме еллар үткән ул көнәрдән,

Күпме сагыш-дәрья кичелгән.

Тик син генә,

Һаман өзелеп сөйгән,

Син генә ул, зарыгып көтелгән.

Минме инде, һәр таң җырлый-җырлый,

Юлларыңа гөлләр тезмәгән?

Минме, моңсу күзләремне текәп,

Өзелеп, сагынып сине көтмәгән?!

Якты җиһан – карашыңны тоеп,

Сызылып кичәм гомер арасын...

Каберем өстендә дә

Тик син генә

Таң йолдызым булып янарсың...

Љзелеп кала язмышлар

(Кадыйр С. истђлегенђ)

Яшел кићлеклђрдђн љннђр килђ:

Урман шавына кушыла камышлар,

Еллар сыман тезелеп саллар ага,

Ярда љзелеп кала язмышлар…

Учак яккан салчы, яшь егетне

Ђсир иткђн ќыры талларныћ.

Кайнар бђрђћгелђр, учак исе

Моңын кљйли сабый чакларның.

Љнеме ул, тљшме – гел шул авыл,

Хђтфђ болын, инеш кичње....

Књћелдђ дђ џђрчак ќир тетрђтеп,

Ярсып чаба тайлар кљтње…

Љйдђ имеш… Бакча шау чђчђктђ,

Дөнья иләс гљллђр исеннђн.

Аяк очына басып ђнкђй керђ,

Фђрештђдђй актан киенгђн.

Ќылы сљт китергђн, љзгђлђнђ:

– Сулыктырма, балам, битећне…

Нан-књмђч^*, дип, рђнќемђ әбиеңә,

Телђнче дђ бђндђ бит инде…

...Искђ тљшкђн саен шул мизгеллђр

Сагышлы моћ сарыла ќанына.

Књзендђ яшь… Озак карап торды,

Соћгы тапкыр, авылы ягына.

Њксез, кысанлыкта, кол илендђ –

Нђфрђт орып тњбђн ишлђргђ,

Аккош моћыдай сызылып

Шагыйрь њтте

Бакыйлыкта сљелеп яшђргђ.