33. Politainment. Edutainment, konwergencja mediów

•Politainment

Nowy gatunek dziennikarski w postaci politainmentu (polityka i entertainment lub infotainment), polega on na łączeniu polityki z rozrywką w postaci medialnego ‘zaplątania’ aktorów politycznych, spraw, tematów i procesów z kulturą popularną i rozrywką.

• Edutainment

Możemy wyróżnić edutainment w węższym i szerszym znaczeniu.

Edutainment w węższym znaczeniu to wszelkie działania łączące edukację z rozrywką, które wykorzystują środki masowego przekazu jako podstawowy kanał komunikacji z odbiorcą. Nadawca przekazuje tu określone treści edukacyjne całkowicie ukrywając je w programie rozrywkowym albo też wkomponowuje specjalnie przygotowane „lekcje” w format popularnych programów rozrywkowych, np. teleturniejów i quizów telewizyjnych, seriali, gier komputerowych lub video, filmów, muzyki, stron internetowych i portali, prezentacji multimedialnych, itp.

W szerszym znaczeniu możemy mówić o wszelkich formach działań podejmowanych przez jednostki lub organizacje, które zaprojektowane są w celach edukacyjnych i wykorzystują określoną formę rozrywki, aby przekazać konkretne treści edukacyjne zdefiniowanej grupie odbiorców. W tym znaczeniu Edutainment to także przedstawienie teatralne zwracające uwagę na problem AIDS, warsztaty uczące młodzież sztuki filmowej, Festiwal Nauki, czy znane produkcje kinowe jak „Mikrokosmos (film)” czy „Makrokosmos – Podniebny taniec”.

To, czy coś jest edutainment, zależy przede wszystkim od inicjatora tego działania - od jego decyzji zależy, czy program rozrywkowy będzie pełnił funkcje wyłącznie rozrywkowe, czy też pod formą rozrywki przekazywał będzie jego odbiorcom określony zasób wiedzy lub umiejętności.

W kontekście edutainment forma rozrywki czy zabawy nie może być uznana za rzecz mającą szczególną wartość dla procesu edukacji, jeśli te formy nie wspierają procesu uczenia się. Z drugiej strony, nie każdy program edutainment musi być śmieszny, czy zabawny, żeby pełnić funkcje rozrywkowe – wystarczy, że jest on interesujący (atrakcyjny) dla odbiorcy.

•Konwergencja mediów

Pojęcie konwergencji w encyklopediach i słownikach występuje przy okazji zagadnień socjologicznych, politologicznych i biologicznych.

W Słowniku Wyrazów Obcych i Zwrotów Obcojęzycznych Władysława Kopalińskiego pod hasłem Konwergencja możemy przeczytać: „zbieżność; biol. podobieństwo cech u organizmów z różnych grup systematycznych, wynikające nie z pokrewieństwa, lecz z przystosowania się do podobnych warunków życia; podobieństwo wytworów kulturowych, powstałych niezależnie od siebie u różnych ludów.”

Słowo konwergencja pojawia się coraz częściej jako określenie dotyczące zjawisk zachodzących we współczesnych mediach, informatyce i telekomunikacji. Określa się tym mianem upodobnianie się urządzeń, które zaczynają pełnić podobne funkcje, choć pierwotnie nie były ze sobą technicznie spokrewnione.

Konwergencja jest rezultatem cyfrowej rewolucji i przenikania się różnych sektorów rynku:

telekomunikacyjnego,

mediów

informatycznego.

Zdaniem Franciszka Kamińskiego siłami napędowymi konwergencji są:

Internet;

biznes elektroniczny (e-business);

szybki rozwój aplikacji informatycznych i multimedialnych;

wzrost mocy obliczeniowej komputerów i spadek ich cen.

Kamiński wyróżnia kilka rodzajów konwergencji:

techniczną;

transmisyjną;

rynkową

produktów

usług;

Zdaniem Kamińskiego, konwergencja techniczna polega na wytwarzaniu i udostępnianiu produktów o zbliżonych pewnych cechach użytkowych oraz prowadzenie tradycyjnej działalności gospodarczej o zbliżonym do telekomunikacji, mediów elektronicznych lub informatyki profilu przy użyciu mediów elektronicznych. Takim zbliżonym do działalności mediów elektronicznych przedsięwzięciem jest wydawanie prasy drukowanej, która dzięki Internetowi jest dostępna także przez medium elektroniczne przez co bierze udział w zjawisku konwergencji. Internet może też być wykorzystywany do transmisji programów rozgłośni radiowych i telewizyjnych, których sygnał jest emitowany tradycyjnie lub transmisji realizowanych specjalnie dla użytkowników globalnej sieci. Jednym z najbardziej kontrowersyjnych przykładów konwergencji jest „telefonia Internetowa” czyli możliwość prowadzenia rozmów przez sieć Internet, gdzie głos przesyłany jest w postaci minipakietów danych. Rozwój techniki wymusza w tym obszarze nowe regulacje prawne. Pojawia się wątpliwość, czy traktować taką usługę jako telekomunikacyjną czy Intenetową. Innym przykładem konwergencji jest wykorzystywanie Internetu do przekazywania faksów.

Kamiński spodziewa się, że konwergencja w przyszłości może spowodować następujące zmiany:

powstanie usług ukierunkowanych na specyficzne, indywidualne potrzeby użytkowników

w sieciach telekomunikacyjnych ruch teleinformatyczny będzie dominował nad rozmowami telefonicznymi;

Internet będzie nowym środkiem przekazywana głosu i rozmów telefonicznych;

telefonia komórkowa (wzbogacona o funkcje komunikacji tekstowej i przeglądania Internetu) może zdominować telefonię stacjonarną.