Вінчэсцер 73

Адзін турыст па прозвішчы Пат Покер, кіруючыся нізкімі парывамі і хочучы падтрымаць вайну і пачуццё нянавісці, абяцае індзейцам, што ў дамоўленае месца даставіць ім воз, набіты славутымі карабінамі Вінчэсцер 73. Звязваецца з імі на адлегласці (вядомай ім мовай Морзе ці семафорам).

Аднак жа сувязь перахопліваюць жыхары Томбстоўн, якія на конях скачуць на месца сустрэчы, каб перашкодзіць яму. Калі дабіраюцца да гор, цікавячы індзейцаў воз аддаліўся. Пачынаецца пагоня і бітва за воз (якім можна быць, напрыклад, вазок кап’я, набіты трубкамі з крэмам).

Сам Пат Покер абавязаны сваім жыццём толькі таму, што паблізу не было дрэва, на якім мог быць павешаны, а можа, дзякуючы таму, што ўмеў адказваць на пытанні, якія задалі яму члены неадкладнага трыбуналу – пытанні, якія стылем нагадваюць жарт, які можа быць недарэчным, але не злосным.

Разведчыкі

Таемных пасланнікаў накіравалі ў лес. Яны маюць сакрэтную інфармацыю, каб дапамагчы партызанам Арміі Краёвай. Аднак войскі Вермахта, якія дзейнічаюць у гэтай мясцовасці, ведаюць пра гэта і вырашаюць схапіць парашутыстаў. Аднак і партызаны, як і армія непрыяцеля не ведаюць месцаў высадкі.

Каб наладзіць сувязь з партызанамі, парашутысты павінны пасылаць спецыяльныя сігналы. Аднак жа ворагам удаецца іх перахапіць. Кожны з лагераў спрабуе дастаць парашутыстаў.

Разведчыкі выбіраюцца сярод найбольш трывалых скаўтаў (адзін на кап’ё ці два кап’і). Кожны з іх мае ў рыштунку свісток ці рог. Парашутысты хаваюцца ў лесе 10 мінут перад пачаткам гульні, але нагадваюць пра сваю прысутнасць, даючы сігнал свістком кожныя паўхвіліны.

Астатнія гульцы дзеляцца на дзве групы і размяшчаюцца за 300 м адна ад другой. Па пэўным знаку абодва лагеры адначасова рухаюцца на пошук месца таемнага дэсанту, знаходжанне якога ведаюць вельмі прыблізна.

Калі два ўдзельнікі з аднаго лагера схопяць парашутыста, павінны трымаць яго за рукі, а ён павінен ісці з імі. Аднак, калі хтосьці яго ўпусціць ці парашутыст вырвецца, то атрымлівае сваё “жыццё” і свабоду.

Вядучыя, якія схапілі парашутыста, павінны лічыць на тое, што іх будуць атакаваць праціўнікі.

Разведчыкі могуць пераходзіць з групы ў групу да таго часу, пакуль іх не даставяць у лагер, дзе ўжо будуць у палоне. Перамагаюць тыя, хто схопіць найбольш парашутыстаў.

Адбываецца барацьба на хустках.

Лодкі на Атлантыцы

Падводная вайна на Атлантыцы прыносіць вялікія спусташэнні. Саюзніцкі канвой плыве са Злучаных Штатаў у порт Портсмаут, маючы з сабой неабходны рыштунак для арміі саюзнікаў, якая размяшчаецца ў Англіі і ваюе на смерць і жыццё з моцай ІІІ Натоўпу. Аднак у акіяне ёсць некалькі лодак, якія належаць варожай флатыліі Крігсмарын, якая быццам зграя ваўкоў спрабуе затапіць канвой.

Караблі канвою павінны лавіраваць паміж небяспечнымі глыбінямі, дзе іх падсцерагаюць групы падводных лодак ворага. Не павінны давацца ў рукі ворагаў. Канвой можа раздзяліцца на меншыя групы, якія могуць складацца не менш, чым з чатырох караблёў. Кожны карабель – гэта два скаўты, якія не могуць раздзяляцца (могуць быць звязаныя, напрыклад, шнурком за запясці).

Каардынаты глыбіняў, дзе кружаць падводныя лодкі ворага, абазначаныя ў кутку карты. Кожны карабель мае карту і стараецца абмінуць глыбіні, выкарыстоўваючы компас. Лодкі не могуць перамяшчацца, але асобныя лодкі, якія ўваходзяць у склад адной глыбіні (3-4 групы), могуць па-аднаму схавацца недалёка адна ад другой. Караблі можна перамагаць, назваўшы імя скаўта. Карабель, адзін член экіпажу якога (скаўт) быў распазнаны, прызнаецца збітым, але міма, то можа плысці далей (аж да моманту, калі будзе распазнаны другі член экіпажу). Калі якісьці з караблёў будзе збіты, скаўты, якія ўваходзяць у яго склад, выдаюць гук хрусту, што абазначае для астатніх адзінак канвою небяспеку дадзенай паласы.

У гэтую гульню можна гуляць і ноччу, ужываючы фанарык. Караблі канвою павінны з развагай ужываць сваё святло, каб не даць сябе раскрыць.

Р

эйд кап’я

У АДРОЗНЕННЕ АД ЭКСПЕДЫЦЫІ,

МЭТАЙ РЭЙДУ НЕ З’ЯЎЛЯЕЦЦА ВЫВУЧЭННЕ ЖЫХАРОЎ,

АЛЕ АДЧУВАННЕ СЯБЕ Ў ПРЫРОДЗЕ, ЯК РЫБА Ў ВАДЗЕ!

ГЭТА ПАТРАБУЕ НЕМАЛЫХ ТЭХНІЧНЫХ УМЕННЯЎ

(ДАРОГУ ВЫЗНАЧАЕ ТОЛЬКІ КОМПАС),

АДВАГІ, УСТОЙЛІВАСЦІ І РЭЗУЛЬТАТЫЎНАСЦІ.

ПАДЧАС РЭЙДУ КАП’Ё ВЕЛЬМІ МАБІЛЬНАЕ.

ЯГО НЕ РАССЕЙВАЮЦЬ ДРОБЯЗІ.

ЛАГЕР РАЗБІВАЕЦЦА І ЗБІРАЕЦЦА ВЕЛЬМІ ХУТКА.

ПАДЧАС РЭЙДУ КАП’Ё ТАКТЫЧНАЕ, ЭФЕКТЫЎНАЕ,

ЦІХАЕ І ЗАСЯРОДЖАНАЕ НА СПРАВЕ.

Прабег, адлегласці, час

ПРАБЕГ

Рэйд кап’я можна арганізаваць у выхадныя, а падчас летняга лагера час яго можна расцягнуць да трох дзён.

АДЛЕГЛАСЦЬ

Не трэба планаваць вельмі доўгіх маршрутаў. Дарога на роўнай мясцовасці пераадольваецца больш менш з хуткасцю 4 км за гадзіну, а напрасткі (па азімуце) не больш, чым кіламетр-паўтара кіламетры за гадзіну.

Галоўны адрэзак трасы праходзім па компасе. Частку дарогі можна прайсці ноччу (гэта дадатковая забава рэйду). Адрэзкі дарогі павінны быць інтэнсіўнымі, але кароткімі, каб даць магчымасць яднацца з прыродай і вывучэння яе на пастоях падчас адпачынку.