Ceny czynników w wybór technik produkcji.
Podaż pracy (indywidualne/w gałęzi) (begg 307-315!!!!)
Krzywa podaży pracy przedstawia rozmiary pracy oferowanej na rynku siły roboczej przy różnych poziomach płacy realnej. Jest ona najczęściej krzywą rosnącą, bowiem występuje dodatnia zależność pomiędzy poziomem płac realnych a liczbą osób skłonnych podjąć pracę w danym okresie, przy założeniu, iż pozostałe czynniki na nią wpływające pozostają bez zmian. Zasób siły roboczej (czyli podaż pracy) będzie się zatem zwiększała w miarę wzrostu płacy realnej.
Jeżeli zatem chodzi o zmianę wysokości płacy realnej, to spowoduje ona ruch wzdłuż krzywej podaży (1). Natomiast zmiana któregokolwiek z trzech wymienionych powyżej czynników wpłynie na przesunięcie całej krzywej podaży pracy. (2)
Podaż pracy oznacza liczbę pracowników chętnych do podjęcia pracy za oferowaną na rynku płacę. Krzywa podaży pracy jest rosnącą funkcja płacy realnej (Ceteris Paribus).
Popyt gałęzi na pracę.
Krótkookresowy popyt przedsiębiorstwa na pracę.
Oznacza to, że przy wyższym poziomie płac pracodawcy zatrudniać będą mniej pracowników w porównaniu z niskim poziomem, który będzie sprzyjać powiększeniu zatrudnienia.
Wzrost popytu na pracę – przesunięcie D w prawo
Spadek popytu na pracę – przesunięcie D w lewo
Popyt na pracę w krótkim okresie zależy przede wszystkim od:
popytu na wytworzone produkty
krańcowej produkcyjności pracy
Krótki okres:
ilość zastosowanego kapitału i koszt zastosowania SA stale
zmiennym czynnikiem produkcji jest wyłącznie praca
Przedsiębiorca może dostosować wielkość produkcji do popytu zmieniając wielkość nakładu pracy
Przy innych czynnikach stałych praca podlega działaniu prawa malejących przychodów : w miarę zatrudniania dodatkowej jednostki zmniejsza się ich produkcyjność krańcowa (MPL)
Przedsiębiorstwa dążące do maksymalizacji zysku zwiększa swą produkcję do punktu w którym koszt krańcowy zrówna się z utargiem krańcowym.
Wynika z tego , że przedsiębiorstwo działające w warunkach konkurencji doskonałej zwiększa zatrudnienie do punktu w którym zrównuje prace realną z wartością krańcowego produktu pracy
Koncentrujemy się tu na wielkościach krańcowych. Interesuje nas, czy koszt opłacenia nowego pracownika nie przekracza korzyści, jakie wynikają z jego zatrudnienia.
Wartość krańcowego produktu pracy (MVPL — marginal value product oj labour) to dodatkowy utarg uzyskany w wyniku sprzedaży produktu wytworzonego przez dodatkowego pracownika.
Ponieważ rozważane przedsiębiorstwo działa w warunkach konkurencji doskonałej, wartość krańcowego produktu wytworzonego przez dodatkowego pracownika jest równa fizycznym rozmiarom wytworzonej przez niego produkcji pomnożonym przez cenę, po jakiej jest sprzedawany produkt. Od utargu uzyskanego dzięki zatrudnieniu
Wybór wielkości zatrudnienia w przedsiębiorstwie.
LEGENDA:
L (labour) – praca
W (wage) – płaca
MVPL (marginal value product of labour) - wartość krańcowego produktu pracy
OPIS WYKRESU:
Przedsiębiorstwo sprzedaje swój produkt po danej cenie i zatrudnia siłę roboczą za określoną
stawkę płacy W0. malejąca krańcowa produkcyjność pracy sprawia, że krzywa MVPL ma
nachylenie ujemne. Do punktu L* dodatkowe zatrudnienie przysparza więcej utargu niż
kosztu. Poza tym punktem dodatkowe zatrudnienie bardziej zwiększa koszty niż utarg.
Zatrudnienie L* zapewnia maksymalizację zysku. W tym punkcie płaca jest równa wartości
krańcowego produktu pracy.