33.Możliwości finansowania zadań związanych z ochroną środowiska ze środków własnych jednostek gospodarczych (skąd przedsięborstwo bierze pieniądze na ochronę środowiska).

Środki własne jednostek gospodarczych są to wydatki bieżące związane z realizacją zadań związanych z ochroną, środowiska lub z zapewnieniem funkcjonowania zarządzania środowiskowego w przedsiębiorstwie, ponoszone ze środków bieżących tub kredytu obrotowego, oraz nakłady inwestycyjne. Nakłady inwestycyjne są ponoszone ze specjalnie wydzielonych środków inwestycyjnych (środki bezzwrotne oraz własne środki zwrotne kredyty bankowe, pożyczki, wpływy z emisji papierów wartościowych, leasingu itp.,) Środki własne na inwestycje są to specjalnie wydzielone środki, na które składają, się odpisy amortyzacyjne od majątku trwałego, część zysku przeznaczona na inwestycje, wpływy ze sprzedaży likwidowanych środków trwałych i in. Ze środków tych w pierwszej kolejności spłaca się zobowiązania kredytowa, a pozostałą część przeznacza się na realizację bieżących zadań inwestycyjnych. Kredyt jest zwrotną formą finansowania inwestycji. Udzielanie kredytów to podstawowa forma działalności banków. Na mocy umowy kredytowe] bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas wskazany w umowie określoną kwotę środków pieniężnych, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na umownych warunkach oraz do zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w wyznaczonym terminie i zapłaty prowizji od przyznanego kredytu. Kredyty są udzielane na podstawie wniosku, w którym są zawarte dane, takie jak charakterystyka kredytobiorcy, kwota kredytu oraz proponowane terminy spłaty. Wnioskodawca może też zaproponować formę prawnego zabezpieczenia spłaty kredytu, okres kredytowania przedsięwzięcia, a także okres karencji. Dodatkowo we wniosku o udzielenie kredytu inwestycyjnego należy zamieścić planowany cykl realizacji Inwestycji oraz jej koszt, a także strukturę finansową nakładów. Banki we własnym zakresie ustalają, szczegółowe wymogi formalne kredytowania rozmaitych przedsięwzięć. Są one zwykle uzależnione od rodzaju kredytu oraz charakteru podmiotu gospodarczego występującego z wnioskiem Przyznanie kredytu oraz jego warunki banki uzależniają od zdolności kredytowej podmiotu gospodarczego, czyli zdolności do spłaty zaciągniętego kredytu wraz z odsetkami w umówionych terminach płatności. Zdolność kredytową mają, te podmioty gospodarcze, których bieżące i przewidywane wyniki finansowe oraz stan majątkowy zapewniają wypłacalność. W praktyce bankowej nie funkcjonują Jednolite kryteria ustalania zdolności kredytowej, stąd poszczególne banki przyjmują różne dane do tej analizy. Pożyczki mogą być udzielane przez poza bankowe instytucje finansowe, takie jak NFOŚiGW, WFOŚiGW, a także przez jednostki gospodarcze dysponujące wolnymi środkami finansowymi. Pożyczki są udzielane na podstawie umowy cywilnoprawnej. Umowa określa warunki udzielania pożyczki, wysokość i sposób oprocentowania, czas i sposób spłaty, sposób zabezpieczenia pożyczki itp. W systemie finansowania ochrony środowiska szczególne znaczenie mają nisko oprocentowane pożyczki udzielane podmiotom przez NFOSiGW oraz WFOŚiGW, częściowo umarzane, a więc powiązane z warunkowym dotowaniem realizowanych przedsięwzięć ochronnych. Przychody podmiotów gospodarczych mogą pochodzić z emisji papierów wartościowych, głównie akcji i obligacji Obligacje to papiery wartościowe zawierające zobowiązanie ich wystawcy wobec posiadaczy tych papierów do zapłaty w określonym terminie wymienionej w nich kwoty oraz odsetek od nich. Są więc formalnym dowodem zaciągnięcia potyczki. Emisja obligacji jest formą kredytowania działalności, najczęściej Inwestycyjnej, podmiotów gospodarczych, a w odróżnieniu od kredytów bankowych spłata wierzytelności z tych papierów wartościowych jest bardziej oddalona w czasie. Emitentami obligacji mogą być różne przedsiębiorstwa publiczna i prywatne (pod warunkiem, że mają osobowość prawną, banki, Skarb Państwa i gmina. Nabywcami tych papierów są na ogół, osoby fizyczne i prawne, w tym inwestorzy instytucjonalni (fundusze powiernicze, towarzystwa ubezpieczeniowe itp.). Prawo nie przewiduje ograniczeń, co do wielkości -misji w stosunku do obligacji całkowicie zabezpieczonych, czyli takich, których wykup gwarantuje m.in. Skarb Państwa, banki czy jednostki samorządu terytorialnego. Jeżeli emitent nie ustanawia tego typu zabezpieczeń, a więc sprzedaje papiery o podwyższonym ryzyku, musi spełniać następujące wymogi: -sporządzić sprawozdanie finansowe za 3 kolejne lata obrotowe w celu zorientowania potencjalnych Inwestorów, co do kondycji finansowej firmy emitujące;, -posiadać kapitał i fundusze własne w wysokości, co najmniej 500 tyś. PLN, obligacje komunalne w krajach Zachodnich są od dawna cenionym przez gminy sposobem pozyskiwania środków pieniężnych, W Polsce pojawiły się po wielu latach nieobecności. Decyzje dotyczące emitowania obligacji oraz określania warunków ich zbywania, nabywania i wykupu podejmuje wyłącznie Rada Gminy. O zamiarze emisji Zarząd powinien poinformować Regionalną Izbę Obrachunkową, która podaje do publicznej wiadomości swoją opinię na temat emisji. Gmina może wyemitować obligacje w drodze subskrypcji publicznej lut) skierować ofertę kupna papierów do indywidualnych adresatów w liczbie nie większej niż 300 osób. Gmina odpowiada całym swoim majątkiem za zobowiązania wynikające z obligacji, środków pochodzących z emisji obligacji emitent nie może przeznaczyć na inne cele nit określone w obligacji. Coraz więcej gmin korzysta z możliwości zasilenia swoich budżetów w formie emisji obligacji. Nie zawsze jednak z powodzeniem. Przyczyn niepowodzeń można upatrywać w niewłaściwym systemie promocji i dystrybucji przyjętym przez część gmin. Umowa leasingu polega na przekazaniu przez jedną stronę (leasingodawcę) określonego podmiotu (maszyny, urządzenia, wyposażenia) drugiej stronie (leasingobiorcy) do korzystania za ustaloną umownie opłatą. Leasindodawcą może być: -producent maszyn i urządzeń, gdy zawiera stosowną umowę bezpośrednio Z użytkownikiem swoich produktów, -firma handlowa będąca właścicielem rzeczy oddanych w leasing, -bank Inwestycyjny, -wyspecjalizowana firma leasingowa. W praktyce wykształciło się kilka różnych form leasingu. Leasing finansowy dotyczy przekazania do użytkowania określonych dóbr inwestycyjnych na okres zbliżony do ich gospodarczej używalności, istotną cechą leasingu finansowego jest zagwarantowanie użytkownikowi prawa zakupu tych dóbr po wygaśnięciu umowy. Wysokość czynszu leasingowego jest ustalana przy zawarciu umowy l obejmuje wartość środka trwałego (przedmiotu leasingu) oraz wynagrodzenie leasingodawcy (zwrot poniesionych przez niego kosztów i zysk). Leasing operacyjny polega na przekazaniu leasingobiorcy przez leasingodawcę rzeczy do używania w oznaczonym czasie (czas ten jest stosunkowo krótki), bez udzielenia gwarancji zakupu lago Środka po wygaśnięciu umowy. Dzięki temu leasingodawca może zawrzeć kilka umów operacyjnych na dany przedmiot majątkowy.