Тычкан белән чикерткә

АЛЫП БАРУЧЫ. Кадерле балалар! Сезнең барыгызның да

батыр буласы киләдер. Батыр булам дип әллә нинди маҗараларга очраганыгыз бардыр. Ә менә батыр булырга теләүчеләр бер сез генә түгел бит. Урман җәнлекләре, урман кошларының да батыр буласы бик килә. Тычканнар, бөҗәкләр дә батыр булырга тели. Менә шул турыда тамаша карагыз әле.

Җәй күренеше. Чикерткә йокысыннан уянып тора. Оясыннан чыга, җырлый.

ЧИКЕРТКӘ. Терәллә-лә-терәллә-лә, терәллә-лә-терәллә-лә!

ТЫЧКАН. Балаларым йоклаганчы гына туктап тормассыңмы?

ЧИКЕРТКӘ. Кем анда болыннар җырчысын җырлавыннан туктатырга тели?

ТЫЧКАН. Мин – кимерүчеләр башлыгы – тычкан булам!

ЧИКЕРТКӘ. Әйдә, икәү дус булабыз!

ТЫЧКАН. Минем колагым көне буена кошлар җырын тыңлаудан да чыңлап тора әле. Синең белән дуслашсам, чукраклануым бар.

ЧИКЕРТКӘ Тычкан булсаң да мин синең белән дуслашканнан гына җырчы булудан туктармын дип курыкмыйм бит. Нигә син куркасың? Миңа калса, үзеңне тычкан , дип, син мин куркып качмасын өчен генә әйтәсеңдер. Син тычкан гына түгел, син – арысландыр!

ТЫЧКАН. Һи-һи-һи... Арысланмы... Ул иң көчле җәнлек!

ЧИКЕРТКӘ. Шуңа әйтәм дә инде.

ТЫЧКАН. Чынлап та мин арысланга әйләндем микән? Юкка гына әнием миңа – син арыслан йөрәкле тычкан дими торгандыр бит. Сиңа мин чынлап та арыслан булып күренәмме?

ЧИКЕРТКӘ. Дөресен әйткәндә, минем арысланның үзен бер дә күргәнем юк. Тик аның би-и-ик көчле һәм берәүдән дә курыкмый торган җанвар икәнен генә беләм.

ТЫЧКАН. Минем тычканмы, арысланмы икәнемне ничек белергә икән?

ЧИКЕРТКӘ. Әйдә, бүтәннәрдән сорыйбыз!

Тычкан белән чикерткә җитәкләшеп китәләр. Яңгыр селәүчене очрый.

ЧИКЕРТКӘ. Безнең кайсыбыз арысланга ошаган?

СЕЛӘҮЧЕН. Йөрмәгез әле бушка юкны әвештереп! Алай йөргәнче, уңыш күбрәк булсын өчен җирне йомшартыр идегез!

Скләүчен җир астына кереп китә. Тычкан, чикерткә ары китәләр. Кондыз оя ясый.

ТЫЧКАН. Әй, кондыз дус! Кондыз дус, дим!

КОНДЫЗ. Эш тыгыз чагында комачаулап йөрмәгез әле! Алай йөргәнче, оя ясарга булышыгыз!

ТЫЧКАН. Мин тычканмы, арысланмы?

КОНДЫЗ. Тычкан булсаң ни дә, арыслан булсаң ни? Миңа барыбер! Тилеләр! Тапканнар баш катырыр нәрсә!

(Бака-бакылдык сазлыкта бакылдап утыра.)

ЧИКЕРТКӘ. Бака дус, бу җанварның кем икәнен әйтмәссеңме?

БАКА. Бак-бак-бак! Үзенең кем булуын белмәүчеләр бармыни әле? Әти-әниегез ни карый сезнең, хәзер суга төртеп төшерәм! Миңа кем булсагыз да барыбер, сазлыгым гына яшәсен! (Суга чума.Чикерткә белән тычкан арыслан янына килә. Ул йоклап ята.)

ТЫЧКАН. Бу абзый белмичә калмас. Исәнме, абзый!

ЧИКЕРТКӘ. Безнең бер соравыбыз бар иде. Менә бу җанварның кем икәнен белмибез. Әллә чукрак инде син, ишетмисеңме әллә?

ТЫЧКАН. Колагынарак кычкырырга кирәк! Чукрак булса да синең чәрелдәгәнеңне ишетмичә калмас!

ЧИКЕРТКӘ . Бу җәнлек– тычканмы, арысланмы?

Арыслан колагын кашый да сикереп торып, үкереп җибәрә. Тычкан белән чикерткә әллә кая барып төшә.

ИКЕСЕ БЕРГӘ. Ой-ой-ой-ой! ( Кочаклашалар.)

ТЫЧКАН.Тычкан гына икәнмен шул, югыйсә, колак селкенгәнгә дә әллә кая барып төшмәс идем. Йә, синең хәлең ничек?Канатың сынмадымы?

ЧИКЕРТКӘ. Шулай да син шундый батыр икәнсең, шундый зур җанварның колак эченә үк кереп китә яздың бит. Бүтән чәрелдәп борчымам инде үзеңне.

ТЫЧКАН. Мин дә гомерлек дустың булырмын. (Җырлый-җырлый, бии-бии чыгалар.)