Җиденче көн

Катнашалар: алып баручы, болыт, Зурколак, фил.

АЛЫП БАРУЧЫ. Без сезнең белән әкиятнең кай төшендә калган идек әле? Ә-ә, исемә төште, Зурколакның әнисе борынын бишек итеп атынган урында калдык.

Сез Зурколак әнисенең борынында озак атынгандыр дип уйлыйсызмы инде? Юк, озак атына алмаган ул анда. Әнисе ныграк чөеп җибәргән икән, Зурколак күктә йөзеп йөрүче болытка хәтле үк менгән һәм шунда эләгеп калган. Бик сикеренсәң, шулай да була икән.

Зурколак, болыт.

БОЛЫТ. Нишләп болай кисәк кенә авырайдым әле? Әллә җир өстенә яңгыр булып яварга вакытым җитте инде? Кем бар монда?

ЗУРКОЛАК. Бу мин, Зурколак!

БОЛЫТ. Ах, башсыз! Сиңа монда ни калган? Кем менгерде монда?

ЗУРКОЛАК. Бетте, бетте! Әнкәем ныграк чөеп җибәрде. Төшәм, хәзер үк төшәм.

БОЛЫТ. Үзең менгәнсең икән, ул хәтле тыпырчынма. Юкса, җиргә төшеп китәрсең дә, сөякләреңне генә җыясы булыр.

ЗУРКОЛАК(аска карап). Абау, бигрәк биектә икәнмен. Минем башым әйләнә, күз алдым караңгылана. Куркам!

БОЛЫТ. Тыпарчынма әле! Тыныч кына тор, әнкәң бишегендәге кебек очыртып илләр гиздерәм, дөнья күрсәтәм, аннан соң әнкәң янына төшереп калдырам үзеңне. Ялгыз гына күктә йөзеп туйган идем, үземә иптәш тә булырсың шунда.

ЗУРКОЛАК. Минем ил гизәсем килми, минем җиргә төшәсем килә!

БОЛЫТ. Бар, төш. Кем тота сине?

ЗУРКОЛАК. Куркам шул!

БОЛЫТ. Миңа җиргә төшәргә иртәрәк шул әле. Җитәрлек дымны җыеп, авырайгач кына җир өстенә төшәм мин. Шуңа күрә исән-имин әниең янына кайтып җитәсең килсә, сиңа тыныч кына миңа тотынып, җир тирәли әйләнеп чыгарга туры килер. Син үзеңне бишектә кебек итеп хис ит, шулай итсәң, бер дә куркыныч тоелмас үзеңә.

ЗУРКОЛАК. Болай буласын белсәм, бишек дип әнинең башын катырмый идем.

Күренеш. Фил аптырап як-ягына карана.

ФИЛ. Әле генә борыным төбендә иде бит, кай арада юкка чыкты әле ул? Минем малаем шук, дигән идем, бишек тагын да шуграк икән, улымны әллә кая хәтле сикертте, әллә болытка ук менеп җиткән инде? Зурколак! Улым! Син кайда?

ЗУРКОЛАК( болыт арасыннан). Әни! Әни! Мин монда! Мин болыт белән җирне әйләнеп чыгам!

ФИЛ. Кем кушты? Миннән рөхсәт алдыңмы соң?

ЗУРКОЛАК. Өлгермәдем шул. Болытка менгәнемне сизми калдым.

ФИЛ. Мин дә рөхсәт бирергә өлгерми калдым. Нишлибез инде хәзер? Тыпырчынма, егыла күрмә!

Зурколак болыт өстеннән аска карый.

ЗУРКОЛАК. Диңгез өстеннән очабыз, тауларны үттек, калын урман аша үтәбез... Кара әле, барысы да сиңа куана. Әллә болыт арасында мин булганга куаналармы? Кайсыбызны чакыралар алар шулай?

БОЛЫТ. Яңгыр көтәләр алар, мине җир өстенә яварга чакыралар.

ЗУРКОЛАК. Ява күрмә. Берүк ява гына күрми. Юкса, мине күтәрә алмассың.

БОЛЫТ. Синең үзсүзлегең аркасында нихәтле урманнар дымга тилмереп калдылар. Кара урманга ялгызыңны төшереп калдырасы иде дә, йөр идең адашып. Ярар, бер юлга алай итмим инде.

ЗУРКОЛАК. Бишек дип авызымны да ачмыйм инде хәзер! Менә ни өчен филләр балаларын бишектә тирбәтмиләр икән!

БОЛЫТ. Акыл шулай сабак ала-ала керә инде! Фил хәтле филне күтәреп йөрермен дип кем уйлаган!

ЗУРКОЛАК. Ачуланма инде болыт абзый!

БОЛЫТ. Ачуланып ни файда хәзңер? Болыннар, андагы үләннәр, игеннәр кызуга түзә алыр микән? Тизрәк тә йөзеп булмый ичмасам, син аска тартасың!

ЗУРКОЛАК. Авыр булуыма мин гаепле түгел бит! Филләр гел шулай авыр алар.

БОЛЫТ. Күпне беләсең син! Үзеңнең өч тиенлек тә акылың юк!

ЗУРКОЛАК. Исән-имин җиргә төшим генә, җыям әле мин аны!

БОЛЫТ. Таныш җирләрне күрәсеңме?

ЗУРКОЛАК. Мин яшәгән урман! Әнә, әнкәем дә борынын күтәреп көтеп тора! Йә, тизрәк төшер инде.

БОЛЫТ. Яңгыр булып яусам, яңгыр тамчысы белән бергә егылып төшәрсең, дип куркам шул. Ярый, урман өстендә бераз элегеп торыйм әле. Нишләргә икәнг? Яңгыр булып яваргамы, томан булып төшәргәме? Томан булу уңайлырак булыр. Син ни дисең, Зурколак?

ЗУРУКОЛАК. Ничек тә ярый! Тизрәк әнкәем янына гына төшер!

БОЛЫТ. Томан булу уңайрак булыр. Күзеңне йом.

Зурколак әнисе янына төшә.

ФИЛ. Улым исән-имин кайтты! Улым кая. Бер туйганчы атындырыйм әле үзеңне!

ЗУРКОЛАК. Юк, юк , әни! Берүк атындыра гына күрмә. Мин атынып туйдым инде. Хәзер сиңа булышам.

ФИЛ. Менә рәхмәт, улым! Рәхмәт! Тик атыныйм дисәң дә атындыра алмас идем, шундый үскәнсең, мин күтәрерлек түгел.

Күренеш алмашына. Алып баручы.

АЛЫП БАРУЧЫ. Менә, балалар, Зурколакның бүгенге көне шулай тәмамланды. Гомумән, аның һәр көне нинди дә булса кызыклы хәл белән тәмамлана. Шулай булмыйча, дөнья белән кызыксыну хисе җәнлекләргә дә хас шул.