2.Дәрігердің кәсіби және жеке жетістіктерге жетуге әсер етуші факторлар?

• Барлық кәсиби қызмет, адам үшін қауіп қатері бар. медициналық қызметтің медициналық қызметкерлерге көптеген қатері бар. Бұл физикалық, материалдық, заңдық, әлеуметтік, психологиялық, моральдік қауіптер. Заңның қауіп қатері, кәсіптік қателік жасаған кезде, жауапқа тартылуы мүмкін. Физикалық қауіп-қатер, қатерлі ауруларды жұқтырып алуы мүмкін. Психологиялық қауіп-қатер, науқастың денсаулығы мен өміріне жауапкершілікті сезінген кезде, оларға жаны ашып көмектесуге ұмтылғанда стрестік жағдайда болады. Материалдық қауіп, науқасқа медициналық көмек көрсету барысында, оның денсаулығына зиян келтірген жағдайда, соттың шешімі бойынша материалдық шығынын өтеу болып табылады. Әлеуметтік қауіп қатер, жұмысты жоғалтып алуы, кәсіптік қызмет барысында жіберген қателіктеріне байланысты әлеуметтік статусын жоғалтып алу, денсаулық сақтау жүйесіндегі реорганизацияға байланысты, өз денсаулығы жоғалтып алуы мүмкін. Моральды қауіп қатер, медицина қызметкерінің кәсіптік қызметі барысындағы морлаьдік таңдауға байланысты. Кәсіптіктің этиканың талаптарына сәйкес келмейтін шешімдерді қабылдағанда, тұлға ішілік қайшылық туындайды, ол тұлғаның өмір сүру барлық аймақтарына әсер етеді.

• Кәсіптік қауіптің жағымсыз жағдайларын төмендету мақсатында, медицина қызметкерлері өздерінің моральді принциптерін нығайта білу керек.

• Дәрігердің тұлғасын қалыптастыру барысында негізгі орынды, оның тәрбиесі, кәсіптік білімінің деңгейі, деонтология мен дәрігерлік этиканы сақтай білуі.

3.Дəрігер тұлғасына не əсер етеді?

• Дəрігер мамандығы - ең көне кәсіптердің бірі. Мындаған жылдар бойы дәрігер жұрт арасында, әсіресе сол заманның зиялыларының ішінде, әртұрлі сезімдер тудырған. Ол сезімдердің қайшылығы, орта ғасырларда дәрігергё берілген анықтамадан бейнеледі: дәрігер - tristones(үш жүзді).Яғни, халықтың ойы бойынша, дәрігер үш жүзді болған: кәдімгі өмір жағдайында - әдепті адам, науқастың жанында - періштедей, ал гонорарды талап еткенде - шайтандай. Материалдық қүндылықтар жүрген жерде, бақылау да жүретіні анық. Сондықтан, қоғам әрқашан да медициналық әрекетті бақылауға алып үнемі қадағалап отырған.

•  Психология — адамның жеке бірлік ретіндегі психикасын, өзінің саналуан сезім, аффективтік, интеллектуалды, басқа да туа біткен функцияларымен бірге сыртқы ортамен өзара әрекетін зерттейтін ғылым, кейде адам мінез-құлығын зерттеу деп те анықталады.

•   

• Жеке адамның өзіндік ерекшелігін бағалау, нені қалайтындығын білу, көңіл күйін қадағалау әрі науқасқа ерекше көңіл аудару – ол әр дәрігердің міндеті болып табылу керек. Дәрігердің әдептілігі мен сыпайылығы науқастың мінезіне, мәдени деңгейіне, сырқатының ауыр не жеңілдігіне, психикасының ерекшеліктеріне орай көрінуі тиіс. Уайымшыл науқастарға тап болғанда дәрігер шыдамдылық танытуы тиіс. Науқастың сеніміне ие болу, байқаусызда айтылған сөзбен не іс-әрекетпен сол сенімді үзіп алмау – дәрігердің маңызды міндеттерінің бірі болып табылады.

•  

• Психология ғылымындағынегізгіұғымдардыңбіреуі – қарым-қатынас. Қарым-қатынассызжекеадамдытүсіну, оныңдамып-жетілуінталдаумүмкінемес. «Адам өміріндегіеңтамашанәрсе – оныңбасқаадамдарменқарым-қатынасы» депА.Линкольнайтпақшы, әрбіресікіріп, етекжапқанадамбелгілібірқоғамныңмүшесіболыптабылады, олқандайболмасынсүйіктібірісіменқарым-қатынастаболады.

•  

• Дәрігерлердіңөзарақарым-қатынасыныңдеонтологиялыққағидаларынқатаңсақтау, ұжымөміріне, оныңкүнделіктіжәнекелешектетабысқажетуінемаңызды роль атқарады. Дәрігерлерарасындағықарым-қатынасқұрметке, жанашырлық пен өзаратүсіністіккенегізделуітиіс. Әріптестіңсәтсіздігінтүсініп, көңілінжұбатукерек, әсіресеолкәсібисәтсіздіккеұшырағаннемесеқарауындағынауқаскүйзелгенкезде, қолдаукөрсетудіңұжымдағыұйымшылдық пен өзаракөмекалудыңнегізіболады.