Плотин. - Третья эннеада. - 2004

350 Плотин. Эннеады. Трактат III. 6

μ/η ούτω λέγε/ παραστησαι βουλόμ^ενος, και πώς αν αύτη άπαΒης μένουσα εχοι τα είδη άπατους μ^εταληφεως ζητών παράδειγμα άλλον τρόπον ού ·φδιον διδάξαι α μάλιστα παρόντα σφζει το ύποκείμενον ταύτόν είναι υπέστη πολλας απορίας σπεύδων εφ' οβούλεται και προσέτι παραστησαι Βέλων το εν τοις αισ&ητοΐς κενόν της υποστάσεως και την χώραν του εικότος ούσαν πολλην. Ύην ούν ύλην σχημασιν ύποΒεμενος τά πάΒη ποιεΐν τοΐς εμφύχοις σώμασιν ούδεν αύτην εχουσαν τούτων τών παθημάτων

αύτη και αλλοιοΰσ^αι. Ύοίς μλν γάρ σώμ/ισι τούτοις εξ έτερου σχήματος έτερον σχήμα δεχομλνοις τάχα αν τις αλλοίωσιν λεγοι γίγνεσθαι την του σχήματος μ&ταβολην όμωνυμον την αλλοίωσιν είναι λέγων της δε ύλης ούδεν σχήμα εχούσης ούδε μέγεθος πώς αν τις την του σχήματος όπωσοΰν παρουσίαν άλλοίωσιν είναι καν ομωνύμως λεγοι; Ει τις ούν έντα^α το νόμφ χροιη και τά άλλα νόμχι) λε­ γοι τφ την φύσιν την ύποκειμΑνην μηδέν ούτως εχειν, ως νομίζεται, ούκ αν άτοπος ειη του λόγου. 'Αλλά πώς έχει, ει μηδέ το ως σχήματα αρέσκει; 'Αλλ' έχει ενδειξιν η ύπό$εσις ως οίον τε της απάθειας και της οίον ειδώλων ού παθόντων δοκούσης παρουσίας.

'Ή πρότερον ετι περί της άπα&είας αύτης λεκτεον διδάσκοντας ως χρη ταίς συνη$είαις τών ονομάτων επί το πάσχειν αύτην φερεσ$αι, οίον όταν [ξηραινομενην] την αύτην ττυρουμενην και ύγραινομλνην, ενΒνμουμενους και τά έξης «και τάς άερος και ύδατος μορφάς δεχομενην». Ύό γάρ «και τάς άερος και ύδατος μορφάς δεχομενην»

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑ ΤΩΝ 351

απαμβλύνει μλν το «πυρουμΑνην και ύγραινομΑνην», δηλοί τε εν τω άμορφος δεχομΑνην» ου το μεμορφώσ$αί αύτην, αλλ* είναι τας μορφας ως εισηλ$ον, то τε «πυρουμΑνην» ου κυρίως ειρήσ^αι, άλλα μάλλον πυρ γινομενην ου γαρ то αυτό πυρ γίνεσδαι και πυρουσ^αι* υπ" άλλου μλν γαρ то πυρουσ^αι, εν ω και то πασχειν ο δ* αυτό μΑρος εστί πυρός πώς αν πυροΐτο; Τοιούτον γαρ αν είη, οίον ε)'τις δια του χαλκού τον ανδριάντα λεγοι πεφοιτηκεναι, ει το ττυρ δια της ύλης λεγοι κεχωρηκεναι και προσέτι πυρώσαι. Έτ*, ει λόγος 6 προσιών, πώς αν πυρώσειεν; Ή ει σχήμα; Αλλά το πυρούμενον υπ" άμφοΐν ηδη. Πώς ουν ύπΧ άμφοΐν μη ενός εξ αμφοΐν γενομένου; "Η, καν εν η γενόμενον, ουκ εν αλληλοις τα πά$η εχόντων, αλλά ττρος άλλα ποιούντων. ΤΑρ' ουν αμφοτέρων ποιούντων; Ή Πάτερου 3-άτε- ρον παρέχοντος μή φυγείν. Αλλ' όταν διαιρετή τι σώμα, πώς ου και αύτη διηρη[ται; Κα/ πεπον^ότος εκείνου τφ διηρησ$αι πώς ού και αύτη τω αύτφ τούτφ παΒηματι πεπονΒ'εν; Ή τι κωλύει τφ αύτφ λόγφ τούτφ και φ^εΐραι λέγοντας πώς φ^αρεντος του σώματος ούκ εφ$αρται; 'Ετι λεκτεον τοσόνδε γαρ είναι και μέγεθος είναι, τφ δε μη μεγέθε/ ούδε τα μεγέθους πα$η εγγίγνεσδαι και όλως δη τφ μη σώματι μνηδε τα σώματος πάΒη γίγνεσθαι* ώστε όσοι πα&τμην ποιουσι και σώμα συγχωρείτωσαν αύτην είναι.

13. Έτ/ δε κακεΐνο επιστησαι αυτούς προσήκει, πώς λεγουσι φεύγειν αύτην το είδοςπώς γαρ αν λίγους τα περιλαβόντα αύτην και πέτρας φύγοι; Ού γαρ δη ποτέ μεν φεύγειν, ποτέ δε μη φεύγειν φησουσιν. Ε/ γαρ βουλησει αύτης φεύγει, δια τι ούκ αεί; Ει δε ανάγκη μένει, ούκ εστίν

εισιοΰσι μάλλον. Πώς ουν λέγεται φεύγειν; η τη αύτης φύσει και αεί' τούτο δε τι αν εϊη *η μ/ηδεποτε αυτής εξισταμλνην ούτως εχειν το είδος ως μ/ηδεποτε εχειν; *η ο τι χρησονται τω υφ" αυτών λεγομΑνφ ουχ εξουσιν «η δε υποδοχή και τι^ηνη γενέσεως άπά/της». Ε/ γαρ υποδοχή και τι^ηνη, ή δε γενεσις άλλο αύτης, το δε αλλοιούμενον εν τη γενέσει, προ γενέσεως ούσα εΐ<η αν και προ αλλοιώσεως' *η τε υποδοχή και έτι *η τι^τηνη τηρείν εν φ εστίν άπαθτ? ουσαν, και το εν ω εγγινόμ,ενον εκαστον φαντάζεται και πάλιν εκείθεν εξεισι και χώραν είναι και εδραν. Kai το λζγομενον δε και εύ$υνόμ&νον ως τόπον ειδών λέγοντος ου πο&ος λέγει περί εκείνο, άλλα τρόπον έτερον ζητεί. Ύίς ουν ούτος; 'Επειδή την λεγομ,ενην ταύτην φύσιν ούδεν δει είναι τών όντων, άλΚ άπασαν εκπεφευγεναι την τών όντων ουσ'ιαν και πά,ντη ετεραν λόγοι γαρ εκείνα και όντως όντες, ανάγκη δη αυτήν τφ ετερω τούτφ φυλάττουσαν αύτης ην έίληχε σωτηρίαν ανάγκη αυτήν μη μόνον τών όντων αάεκτον είναι, αλλά, και, εϊτι μΑμιημα αυτών, και τούτου αμ/)ΐρον εις οϊκειωσιν είναι. Ούτω γαρ αν έτερα πάντη· ή είδος τι ε\σοικισαμλνη μ&τ εκείνου άλλο γενομΑνη απώλεσε το έτερα είναι και χώρα πάντων, και ούδενός ότου ουχ υποδοχή. 'Αλλα δεί και εισιόντων την αύτην μλνειν και εξιόντων άπα£η, Ίνα και εισιη τι αει εις αύτην και εξίη. Εϊσεισι δη το εισιον είδωλον όν και εις ουκ άλη&ινόν ουκ αλήτες. ' Αρ' ουν αληθώς; Και πώς, ω μ/ηδαμ,ώς $εμ,ις αληθείας μ,ετεχειν δια το φεΰδος είναι; τΑρα ουν φευδώς εις φεΰδος έρχεται και παραπλήσιον

των ενορωμενων και εως ενορφ εκείνα; Και γαρ ει ένταίΑ&α άνελοις τα οντά, ούδεν αν ούδενα χρόνον φανείς των νυν εν αισΒητφ όρωμενων. Τό μεν ουν κάτοτττρον ενταύθα και αυτό [εν]όράται* εστί γαρ και αυτό είδος τι* εκεί δε ούδεν είδος ον αυτό μλν ούχ οραταιέδει γαρ αυτό πρότερον κο№

φωτισΒηναι ουχ εωρατο. Ύαύτη ουν τα μλν εν τοίς κατό-

εωρατο, ούκ αν μ/η είναι αληθινά ηπ/στηθη τα ενορώμενα. Ε/ μεν ουν εστί τι εν τοις κατόπτροις, και εν τη υλη ούτω

ού δειούτως εχειν αυτά ως είχεν αν, του όντως μπ] όντος ει ην αυτά.

14. Τ/ ουν; Μη ούσης ούδεν υπέστη αν; Ή ούδε είδωλον κατόπτρου μ/rç όντος η τίνος τοιούτου. Το γάρ εν ετερφ πεφυκος γίνεσ$αι εκείνου μ/η όντος ούκ αν γένοιτο* τούτο γάρ φύσις εικόνος τό εν ετερφ. Ε/ μεν γάρ τι άπηει άπό των ποιούντων, και άνευ του εν ετερφ ην αν. Έπε/ δε μένει εκείνα, ει εμφαντασδησεται εν άλλφ, δει τό άλλο είναι εδραν παρέχον τφ ούκ ελ$όντι, τη δ" αύτοΰ παρουσίφ και τη τόλμη και οίον προσαιτησει και πενίφ

354 Плотин. Эннеады. Трактат III. 6

οίον βιασάμενον λαβείν και άπατη&εν τη ου ληφει, Ίνα μλνη η πενία και αεί προσαιτη. Έπε/ γαρ αρπαξ υπέστη, ο μεν μυϊκός αύτην ποιεί προσαιτοΰσαν ενδεικνύμενος αυτής την φύσιν, οτι άγαμου έρημος. Αίτεΐ τε 6 προσαιτών ούχ α έχει 6 διδούς, αλλ' άγαπφ ο τι αν λάβη' ώστε και τούτο ενδείκνυσ^αι, ως έτερον το εν αύτη φανταζόμενον. Ύό τε όνομα ως ου πληρουμενης. Ύό δε τφ ΥΙόρφ συγγίνεσ$αι ου τω οντι δηλούντος εστί συγγίνεσ$αι ουδέ τφ κόρφ, αλλά τινι πράγματι εύμ/ηχάνφ· τούτο δε εστί τη σοφ'ιφ του φαντάσματος. Έπε/ γαρ ούχ οϊόν τε του οντος πάντη μνη μετεχειν ο τι περ οπωσοΰν εξω ον αύτοΰ εστίν αυτή γαρ οντος φύσις <εί£> τα οντά ποιειν το δε πάντη μη ον αμικτον τω οντι, $αυμα το χρήμα γίγνεται, πως μά) μετεχον μετέχει, και πώς οίον παρά της γειτνιάσεως έχει τι καίπερ τη αύτοΰ φύσει μεν οίον κολλασ$αι άδυνατοΰν. Άπολισ$άνει ούν ως αν από φύσεως αλλότριας ο ελαβεν αν, oîov ηχώ από τόπων λείων και ομαλών οτι μ/rç μένει εκεί, τούτω και εφαντάσΒη εκεί κάκείδεν είναι. Ει δ" ην μετάσχουσα και ούτω δεξαμενή, ώσπερ τις άξιοΐ, καταπο^εν αν εις αύτην το προσελ$όν εδυ. Νΰν δε φαίνεται, οτι μη κατεπό$η, αλλ' εμεινεν η αύτη ούδεν δεξαμενή, αλλ' επισχοΰσα την πρόσοδον ώς έδρα άπω$ουμενη και εις το αυτό τών προσιόντων κάκει μιγνυμενων υποδοχή, οίον οσα προς ηλιον πΰρ ζητοΰντες λαβείν ιστασι λεία, τά δε και πληροΰντες ύδατος, Ίνα μνη διέλ$η κωλυόμενη ύπό τοΰ ένδον εναντίου η φλόξ, έξω δε συνίσταιτο. Γίνεται ούν αίτια της γενέσεως ούτω και τά εν αύτη συνιστάμενα τοιοΰτον συνίσταται τρόπον.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑ ΤΩΝ 355

15. Έπί μεν ουν των το πυρ εξ ηλίου περί αυτά συναγόντων ατε παρά αισθητού πυρός λαμβανόντων την περί αυτά γινομενην εξαφιν το αισθητοίς είναι και αύτοίς υπάρχει* διό και φαίνεται, οτι εξω τα συνιστάμενα και εφεξής και πλησίον και άπτεται και πέρατα δύο9 ο δ* επί της ύλης λόγος άλλον έχει τρόπον το εξω. Ή γαρ ετερότης της φύσεως αρκεί ούδεν πέρατος διπλού δεομΑνη, αλλά πολύ μάλλον παντός πέρατος αλλότρια τη ετερότηττι της ουσίας και ούδαμή συγγενείς το αμιγές έχουσακαι το αίτιον του μενειν επ* αύτης τούτο, οτι μ/η τι το εισιόν απολαύει αύτης, ούδ* αύτη του εισιόντος* αλλ* ώσπερ ai δόξαι και αϊ φαντασίαι εν φυχχ} ού κεκρανται, αλλ* απεισι πάλιν εκάστη ώς ούσα ο εστί μ/>νη ούδεν εφελχουσα ούδε καταλείπουσα, οτι μ/rç εμεμικτο' και τό εξω, ούχ οτι επεκειτο, και εφ* ω εστίν ούχ όρά^τει έτερον, άλΧ ο λόγος φησίν. Ενταύθα μεν ουν είδωλον ον η φαντασία ούκ ειδώλου την φύσιν ούσης της φυχης, καίπερ πολλά δοκοΰσα αγειν και οπη θέλγει αγειν, χρηται μεν αύτη ούδεν ήττον ώς υλη η άνάλογον, ού μεντοι εκρυφε ταΐς παρ αύτης ενεργείαις πολλάκις εξωθουμενη ούδε εποίησεν αύτην, ούδ* ει μετά πάσης ελθοι, κεκρύφθαι και τι αύτην φαντάζεσθαιέχει γάρ εν αύτη ενεργείας και λόγους εναν­ τίους, οίς απωθείται τά προσιόντα. Ή δε ασθενεστέρα γάρ εστίν [η] ώς προς δύναμιν πολλφ φυχης και έχει ούδεν των όντων ουτ αληθές ουτ αυ οικεΐον φεΰδος ούκ έχει δε δι* ότου φανη ερημιά πάντων ούσα, αλλά γίνεται μλν αιτία άλλοις του φαίνεσθαι, ού δύναται δε ειπείν ούδε τούτο, ώς «εγώ ενταύθα», άλΧ είποτε εξεύροι αύτην λόγος βαθύς τις εξ άλλων όντων, ώς αρα εστί τι άπολελειμμενον

356 Плотин. Эннеады. Трактат III. 6

πάντων των όντων και των ύστερον δοξάντων είναι, ελχόμενον εις πάντα και ακολουθούν ως δόξαι και αυ ουκ ακολουθούν.

16. Κα/ μεν τις ελθών λόγος άγαμων εις όσον αυτός ηθελεν εποίησεν αύτην μέγα παρ' αυτού το μέγα περιθεις αύτη ουκ ούση, τούτο δε ουδέ γενομένη* το γαρ επ' αύτη μέγα μέγεθος ην. Έάν οΰν τις τούτο άφελη το είδος, ούκετ εστίν ούδε φαίνεται το ύποκείμενον μέγα, αλΧ ει ην το γενόμενον μέγα άνθρωπος και 'ίππος και μετά του Ίππου το μέγα του Ίππου επέχον, απελθόντος του Ίππου και το μέγα αυτού απέρχεται. Ε/ δε τις λεγοι ως ό Ίππος επί μεγάλου τίνος όγκου και τοσούδε γίνεται και μένει το μέγα, φησομεν μ/η το τού Ίππου μέγα, άλλα το τούογ κου μέγα μενειν εκεί. Ε/ μεντοι ό όγκος ούτος πύρ εστίν η γη, απελθόντος τού ττυρος το τού πυρός απέρχεται η το της γης μέγα. Ου τοίνυν ούδε τού σχήματος ούδε τού μεγέθους άπολαύσειεν αν η ουκ εκ πυρός άλλο τι εσται, άλλα μένουσα πύρ ου πύρ γενησεται. Έπε/ και νυν τοσαύτη γενομένη, ως δοκει, όσον τόδε το πάν, ει παύσαιτο 6 ουρανός και τά εντός πάντα, συν πάσι τούτοις και το μέγεθος παν οίχησεται άπ' αύτης και αϊ άλλα/ δηλονότι ομού ποιότη­ τες, και καταλειφθησεται όπερ ην σώζουσα ούδεν των πρότερον περί αύτην ούτως όντων. Καίτοι εν οΪς υπάρχει το πεπονθεναι παρουσίφ τινών, και άπεΤ&όντων εστί τι ετι εν τοίς λαβούσιν εν δε τοΐς μά] παθούσιν ούκετι, ώσπερ επί τού άερος φωτός περί αυτόν οντος και απελθόντος τούτου. Έάν δε τις θαυμΑζη, πώς ουκ έχον μέγεθος μέγα εσται, πώς δ* ουκ έχον θερμότητα θερμόν εσται; ου γάρ δη τό αυτό το είναι αύτη και μεγέθει είναι, είπερ και άυλον

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑ ΤΩΝ 357

μέγεθος εστίν, ώσπερ και άυλον σχήμα. Και ει τηροΰμ&ν την ύλην, μεταληφει πάντα' εν δε των πάντων και το μέγεθος. Έν μεν οΰν τοίς σώμασι συν^ετοις ουσιν εστί και μέγεθος μετά των άλλων, ου μ/ην άφωρισμενον, επειδή εν σώματος λόγω έγκειται και μέγεθοςεν δε τη ύλη ούδε το ουκ άφωρισμΑνον ου γάρ σώμα.

17. Oùfî αυ μέγεθος αύτο εσται. Είδος γάρ το μέγεθος, άλΧ ου δεκτικόν και κα$" αύτο δε το μέγεθος [άλλα και είτι μίμ/ημα αυτών και τούτου άμοιρον εις οικειωσιν είναι], ού% ούτω μέγεθος. 'Αλλ' επει βούλεται εν νώ η εν φυχ$ κείμενον μέγα είναι, έδωκε τοίς οίον ε^ελουσι μιμεΐσ- $αι εφέσει αυτού η κινήσει τη προς αύτο το αυτών πά$ος ενσεισασ$αι εις άλλο. Το ουν μέγα εν προόδω φαντάσεως $εον εις αύτο δη τούτο το μέγα συν^εΊν ποίησαν το μικρόν της ύλης, πεποίηκεν αύτο τη παρατάσει ού πληρούμενον δοκείν είναι μέγα. Ύό γάρ φευδώς μέγα τούτο εστίν, όταν τω μη εχειν το μέγα είναι εκτεινόμενον προς εκείνο παράταξη τη εκτάσει. ΐίοιούντων γάρ πάντων όντων εις τά άλλα η το άλλο την αυτών ενόπτρισιν εκαστον τε τών ποιούντων ως αύτο ην μέγα, το τε πάν ην εκείνως μέγα. Συνηει ούν το εκάστου λογού μετά το τι μέγα, οίον Ίππου και οτουούν άλλου, καΐ το μέγα αυτό' και εγίγνετο πάσα μεν μέγα προς αύτόμεγα ελλαμπομενη, και εκάστη δε μοίρα μέγα τι* και ομού πάντα εφαινετο εκ παντός του είδους, ού το μέγα, και εξ εκάστου' και οίον παρετετατο και προς πάν και πάντα, και εν είδει τούτο άναγκασΒ'εΐσα είναι και εν όγκω, όσον η δύναμις πεποίηκε το μηδέν όν αύτο πάντα εΐναί' οίον αύτω τω φαϊνεσ$αι και το χρώμα το εξ ού χρώματος και η ποιότης η ενταύθα η εξ ού

358 Плотин. Эннеады. Трактат III. 6

ποιότητος εσχε την ομωνυμίαν την άπ* εκείνων, και το μέγεθος εξ ου μεγέθους η ομωνύμου μετάξι) θεωρουμένων εκείνων και αύτης της ύλης και του είδους αυτού. Κα/ φαίνεται μεν, οτι εκείθεν, φεύδεται δε, οτι ουκ εστί το εν ψ φαίνεται. Μεγεθύνεται δε έκαστα ελκόμενα τη δυνάμει των ενορωμενων και χωράν εαυτόις ποιούντων, έλκεται δε επί πάντα ουβίφ τφ υλη το παν είναι. "Ελκει δε εκαστον κατά την αύτοΰ δύναμιν ην έχει· έχει δε εκείθεν. Και το

μλν ποιούν μέγα την υλην, ως δοκεΐ, άπο της εμχραντάσεως του μέγα και τούτο εστί το εμφαντασθεν, το έΐ/ταίΐ&α μέγα* η δε υλη, εφ* ης αναγκάζεται συνθείν, ομού πάσα και πανταχού παρέχει εαυτην υλη γάρ εστί και τούτου και ού τουτί· ο δε μ/η εστί τι πα/ρ αύτοΰ, δύναται γενέσθαι και το εναντίον δι* άλλο και γενομενον το εναντίον ούδε εκείνο εστίν εστη γάρ άν.

18. Ό τοίνυν νοησιν μεγάλου έχων, ει αύτοΰ η νόησις δύναμιν εχοι μ/η μόνον εν αύτη είναι, άλλα και οίον προς το εξω ύπο δυνόψ^εως φεροιτο, λάβοι αν φύσιν ούκ οΰσαν εν τω νοοΰντι, ούδε τι εχουσαν είδος ούδε τι Ίχνος τοΰ μεγάλου, αλλ' ούδε ούδενός του άλλου. Τ/ άν ποιησειε ταύτη τη δυνάμει; ΟύχΊππον, ούβοΰν ταΰτα γάρ άλλοι ποιησουσιν. "Η, επειδή παρά μεγάλου πατρός έρχεται, ού δύναται το άλλο χωρησαι μέγα, τοΰτο δ* εξει εμφανταζόμενον. Ύφ δη μη ούτως εύτυχησαντι τοΰ μεγάλου ως αύτο μλγα είναι εν τοις αύτοΰ καθ" όσον οίον τε μεγάλω φαίνεσθαι λοιπόν εστί. Τοΰτο δ* εστί μπ\ ελλε/πε/ν και το μη επί πολλά πολλαχοΰ και εν αύτφ τά συγγενή εχειν μέρη και άπολείπεσθαι μ/ηδενός. Ούδε γάρ ηνείχετο εν σμικρφ ογκω [το] Ίσον ετι το τοΰ μεγάλου εϊδωλον είναι μεγάλου ον.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΠΑ ΘΕΙΑΣ ΤΩΝ ΑΣΩΜΑ ΤΩΝ 359

αλλ' οσφ εφίετο της ελπίδος εκείνου, προσήλθε τε όσον οίον τε ην αυτφ μετά του συνδέοντος αυτφ άπολειφ^ηναι ου δυνάμενου, και πεποίηκε μέγα τε εκείνο το μ/η μέγα μηδ* ούτω δόξαι και το όρώμενον εν ογκφ μέγα. Ή Î' όμως φυλάττει την αύτης φύσιν άπσχρωμλνη τούτφ τφ μεγάλφ οίον άμφιεσματι, ο συνδραμοΰσα αυτφ οτε $εον αυτήν γγεν άμπεσχετο- ο ει 6 άμφιεσας άφελοιτο, μενεΐ πάλιν η αύτη, οΊαπερ παρ αυτής *ην *η τοσαύτη, όσον αν το παρόν είδος αυτήν ποι% Ή μεν γε ψυχή τα των όντων ε'ίδη έχουσα είδος ούσα και αυτή ομού πάντα έχει και του είδους έκαστου ομού οντος αι/πρ, τά τε των αισθητών ε'ίδτη οίον άναστρεφοντα προς αυτήν και προσιόντα όρώσα ουκ ανέχεται μετά πλήθους δεχεσθαι, άλλ' αποθεμένα τον ογκον ορφου γαρ δύναται άλλο τι *η ο εστί γενέσ­ θαι. Ή δε υλτ) ούδεν έχουσα το άντικόπτον, ού γαρ έχει ενεργειαν, ούσα δε σκιά, αναμένει παθείν ο τι αν εθελη το ποιήσον. Τό τε ούν προϊόν εκ του εκεϊ λόγου ηδη ίχνος έχει του μέλλοντος γενησεσθαν οίον γαρ εν φαντασίφ εικονική κινούμενος ο λόγος Ί/j η κινησις ή από τούτου μερισμός εστίν *η, ει ταυτον εϊ<η εν, ούδε εκινηθη, αλλά μένε/· η τε υλη πάντα όμωυ ώσπερ 7) φυχη ού δύναται εισοικισασθαν η <ην αν τι εκείνων αύτην τε αυ δει τά πάντα δεξασθαι, μ/η άμερώς δε δεξασθαι. Αεΐτοίνυν πασι τόπον ούσαν επί πάντα αύτην ελ&ε/ν και πασιν άπαντησαι και προς παν διάστημα ο^ρκεσαι, οτι μη κατείληπται διαστηματι αύτη, αλλ" ην εκκειμενη τφ μελλοντ/. Γίώς ούν ούκ εισελθόν εν τι εκώλυσε τά άλλα, α ούχ οίον τε *ην έπ4 αλληλοις είναι; Ή ούκ <ην ούδεν πρώτον ει δ* αρα, το του παντός είδοςώστε πάντα μεν αμα, εν μέρει δε