Плотин. - Третья эннеада. - 2004

450 Плотин. Эннеады. Трактат III. 8

της θεωρίας ανόζομεν ενεργειαν, και πώς η φύσις, ην αφανταστόν φασι και αλογον είναι, $εωρίαν τε εν αύτη έχει και α ποιεί δια $εωρίαν ποιεί, ην ούκ έχει [και πως].

2. "Οτι μεν οΰν ούτε χείρες ενταύθα ούτε πόδες ούτε τι όργανον επακτον η σύμφυτον, ύλης δε δεί, [εφ' ης ποιή­ σει,] κο№ ην ενειδοποιεί, παντί που δηλον. Αεί δε και το μοχ^εύειν αφελειν εκ της φυσικής ποιησεως. Ποίος γαρ ώ&ισμος η τις μο^λε/α χρώματα ποικίλα και παντοδαπα και σχήματα ποιεί; Έπε/ ούδε οι κηροπλάσται [η κοροπλα^αι], εις ους δη και βλέποντες φη^ησαν την της φύσεως δημιουργίαν τοιαύτην είναι, χρώματα δύνανται ποιείν μ/η χρώματα αλλαχό^εν επάγοντες οΊς ποιουσιν. 9Αλλά γαρ εχρην συννοοΰντας, ώς και επί των τας τεχνας τας τοιαύτας μετιόντων [от/] δεί τι εν αύτόις μενειν, κα& ο μενον δια χειρών ποιησουσιν α αυτών έργα, επί το τοιούτον άνελ$εΐν της φύσεως και αυτούς και συνεΐναι, ώς μενειν δει και £î/raC$a την δύνοψ,ιν την ού δια χειρών ποιούσαν και πασαν μλνειν. Ού γαρ δη δειται τών μεν ώς μενόντων, τών δε ώς κινουμένων η γαρ υλη το κινούμενον, αύτης δε ούδεν κινούμενον η εκείνο ούκ εσται το κινούν πρώτως, ούδε η φύσις τούτο, άλλα το ακίνητον το εν τω άλω. Ό μεν δη λόγος, φαιή αν τις, ακίνητος, αυτή δε άλλη παρά τον λόγον και κινουμλνη. 'Αλλ' ει μλν πασαν φησουσι, και ό λόγος9 ει δε τι αύτης ακίνητον, τούτο και 6 λόγος. Και γαρ είδος αύτην δεί είναι και ούκ εξ ύλης και εϊδους· τι γαρ δεΐ αύτη ύλης θερμής η φυχρας; Ή γαρ υποκείμενη και δημιουργούμενη υλη ηκει τούτο φέρουσα, η γίνεται τοιαύτη η μη ποιότητα έχουσα λογωδείσα. Ού γαρ πυρ δείπροσελΒείν, 'ίνα πυρ η υλη γίνηται, αλλά λόγον

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ 451

окал σημεϊον ούμικρόν του εν τοις ζώοιςκαι εν τοίς φυτόϊς τους λόγους είναι τους ποιουντας και την φύσιν είναι λόγον, ος ποιεί λόγον άλλον γέννημα αύτοΰ δόντα μεν τι τω ύποκειμενφ, μένοντα Î' αυτόν. Ό μεν οΰν λόγος 6 κατά την μορφην την όρωμενην έσχατος ηδη και νεκρός και ούκετι ποιείν δύναται άλλον, ό δε ζωην έχων ο του ποιησαντος την μορφην αδελφός ων και αυτός την αύτην δύναμιν έχων ποιεί εν τω γενομενω.

3. Πώς ουν ποιών και ούτω ποιών θεωρίας τινός αν εφάπτοιτο; Ή , ει μένων ποιεί και εν ούτω μένων και εστί λόγος, είη αν αυτός θεωρία. Ή μεν γαρ πραξις γενοιτ αν κατά λόγον έτερα ούσα δηλονότι του λόγου9 ο μεντοι λόγος και αυτός 6 συνών τη πράξει και επιστατών ούκ αν είη πραζις. Ε/ ουν μ/η πραζις αλλά λόγος, θεωρία9 και επί παντός λόγου ό μεν έσχατος εκ θεωρίας και Β-εωρία ούτως

ως τε&εωφημενος, о δε προ τούτου παις ό μεν άλλος άλλως, ό μπι ως φύσις αλλά φυχή, ό δ* εν τη φύσει και η φύσις. ΤΑρά γε και αυτός εκ θεωρίας; Πάντως μεν εκ θεωρίας. "Αλλ" ει και αυτός τε$εωρηκώς αυτόν; η πώς; εστί μεν γαρ αποτέλεσμα θεωρίας και $εωρησαντός τίνος. Πώς δε αυτή έχει $εωρίαν; Την μεν δη εκ λόγου ούκ έχει* λέγω δ* εκ λόγου το σκοπείσ^αι περί τών εν αύτη. Δ/α τί ουν ζωη τις ούσα και λόγος και δύναμις ποιούσα; ΤΑρ' οτι το σκοπεΐσ$αί εστί το μ/ηπω εχειν; Ή δε έχει, και δια τούτο οτι έχει και ποιεί. Το ουν είναι αύτη ο εστί τούτο εστί το ποιείν αύτη και όσον εστί τουτό εστί το ποιούν. 'Εστί δε θεωρία και Βεώρτημχι, λόγος γαρ. Τω ουν είναι θεωρία και ^εώρτημα και λόγος τούτω και ποιεί η ταύτα, εστίν. Ή ποίησις αρα θεωρία ημιν αναπεφανταν 'εστί γαρ

452 Плотин. Эннеады. Трактат III. 8

αποτέλεσμα θεωρίας μενούσης θεωρίας ουκ άλλο τι πραξάσης, άλλα τω είναι θεωρία ποιησάσης.

4. Και ει τις δε αυτήν εροιτο τίνος ένεκα ποιεί\ εί του ερωτώντος εθελοι επαίειν και λέγειν, είποι αν «Έχρην μλν μπ\ ερωταν, άλλα συνιεναι και αυτόν σιωπή, ωσπερ εγώ σιωπώ και ουκ εΊθισμαι λέγειν. Τ/ ουν συνιεναι; 'Οτι το γενόμενον εστί θέαμα έμόν σιωπώσης, και φύσει γενόμενον θεώρημα, και μοι γενομένη εκ θεωρίας της ώδΐ την φύσιν εχειν φιλοθεάμονα ύπάρχειν. Kai το θεω­ ρούν μου θεώρημα ποιεί, ωσπερ οι γεωμέτραι θεωροΰντες γράφουσιν αλλ* εμού μη γραφούσης, θεωρούσες δε, υφίστανται αί των σωμάτων γραμμαΐ ωσπερ έκπίπτουσαι. Και μοι το της μητρός και τών γειναμενων υπάρχει πα&ος* και γάρ εκείνοι εισιν εκ θεωρίο^ς και ή γενεσις ή εμνη εκείνων ουδέν πραξάντων, άλλ* όντων μειζόνων λόγων και θεωρούντων αυτούς εγώ γεγέννημαι».

Τ/ ουν ταΟτα βούλεται9, Γίς ή μεν λεγομένη φύσις φυχη ούσα, γέννημα φυχης προτερας δυνατώτερον ζώσης, ήσυχη) εν έαυτη θεωρίαν έχουσα ου προς το ανω ού& αύ ετι προς το κάτω, στάσα δε εν ω εστίν, εν τη αύτης στάζει και οίον συναισθήσει, τη συνεσει ταύτη και συναισθήσει το μετ αυτήν εϊδεν ώς οίον τε αύτη και ούκετι εζήτησεν άλλα θεώρημα άποτελεσασα άγλαον και χό^ριεν. Кал είτε τις βούλεται σύνεσίν τίνα ή αίσθησιν αύτη hbovai, ούχ οίαν λεγομεν επί τών άλλων τήν α'ίσθησιν ή τήν σύνε­ σίν, άλλ" οίον εί τις τήν καθύττνου τη εγρηγορότος προσεικάσειε. Θεωρούσα γάρ θεώρημα αύτης αναπαύεται γενόμενον αύτη εκ του εν αύτη και συν αύτη μενειν και θεώρημα είναι' και θεωρία αφοφος, αμυδρότερα δε.

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ 453

Έτερα γαρ αύτης εις θεαν εναργέστερα, η δε είδωλον θεωρίας άλλης. Ταύτη δη και το γεννηθεν υπ" αύτης ασθενές παντάπασιν, ότι ασθενούσα θεωρία ασθενές θεώ­ ρημα ποιεί* έπε/ και άνθρωποι, όταν άσθενησωσιν εις το θεωρειν, σκιάν θεωρίας και λόγου την πραξιν ποιούνται.

'Οτι γαρ μνη ίκανόν αύτόις το της θεωρίας υπ" ασθενείας φν%ης> λαβείν ού δυνόψ^ενοι το θέαμα ίκανώς και διά τούτο ού πληρούμενοι, εφιεμενοι δε αυτό ίδεΐν, εις πραξιν φέρονται. Ίνα Ίδωσιν, ό μ/rç νω εδύναντο. "Οταν γοΰν ποιώσι, και αυτοί όραν βούλονται αυτό και θεωρεΐν και αίσθάνεσθαι και τους άλλους, όταν η πρόθεσις αύτοϊς ώς οίον τε πραξις η. Πανταχού δη άνευρησομεν την ποίησιν και την πραξιν η άσθενειαν θεωρίας η παρακολούθησα' άσθενειαν μεν, ει μηδέν τις εχοι μετά το πραχθεν, παρακολούθησα δε, ει εχοι άλλο προ τούτου κρεϊττον του ποιηθεντος θεωρεΐν. Τις γαρ θεωρεΐν το άληθινόν δυνάμενος προηγουμένως έρχεται επί το είδωλον του αληθινού; Μαρτυροΰσι δε καί οί νωθεστεροι των παίδων, ο? προς τάς μαθήσεις και θεωρίας άδυνάτως έχοντες επί τάς τεχνας καί τάς έργασ/ας καταφέρονται.

5. 'Αλλά περί μεν φύσεως είπόντες όν τρόπον θεω­ ρία η γενεσις, επί την φυχην την προ ταύτης ελ$όντες λεγωμεν, ώς η ταύτης θεωρία καί το φιλομαθές καί το ζητητικόν καί η εξ ων εγνώκει ώδίς καί το πλήρες πεποίηκεν αύτην θεώρημα παν γενομενην άλλο θεώρημα ποιησαι · oîov η τέχνη ποιεί9 όταν εκάστη πλήρης η, άλλην οίαν μικράν τεχνην ποιεί εν παιγνίω ίνδαλμα εχοντι απάντων άλλως μεντοι ταί/τα ώσπερ αμυδρά και ού δυνά­ μενα βοηθείν εαυτοΐς θεάματα καί θεωρήματα. Ύό

454 Плотин. Эннеады. Трактат III. 8

πρώτον. [То λογιστικον] ουν αυτής άνω προς το άνω αεί πληρούμενον και έλλαμπόμενον μένει εκεί, το δέ τή του μεταλαβόντος πρώτη μεταλήφει μεταλαμβάνον (πρόεισι}· πρόεισι γαρ αεί ζωη εκ ζωής' ενέργεια γαρ πανταχού φθάνει και ουκ εστίν ότου αποστατεί. ΥΙροιουσα μέντοι εφ το πρότερον [το εαυτής πρόσΒ'εν] μέρος ου καταλελόίπε μένειν άπολιποΰσα γαρ το {εαυτής} πρόσ$εν ούκέτι εσται πανταχού, αλλ* έν φ τελευτςί μόνον. Ουκ Ίσον δέ το προϊόν τφ μείναντι. Ε/ ουν πανταχού δειγίνεσ^αι και μ/rç είναι οπού μιη την ένέργειαν την αυτήν αεί τε το πρότερον έτερον του υστέρου, ήκει δέ ή ενέργεια εκ θεωρίας ή πράξεως, πράξις δε ουπω ην ου γαρ οΐόν τε προ θεωρίας ανάγκη άσ$ενεστέραν μεν έτέραν ετέρας είναι, πάσαν δέ $εωρίαν ώστε την κατά την $εωρίαν πράξιν άκουσαν είναι την άσαενεστάτην $εωρίαν είναι* ομογενές γάρ άει δε? το γεννώμενον είναι, άσ$ενέστερον μιην τφ έξίτηλον καταβαΐνον γίγνεσθαι. Άψοφητϊ μεν δη πάντα, οτι μηδέν εμφανούς και της εξω&εν θεωρίας ή πράξεως δείται, κα\ φυχρ) δε ή θεωρούσα και το ούτω θεώρησαν ατε έξωτέρω και ούχ ωσαύτως τφ προ αυτής το μετ αυτήν ποιεί* και θεωρία την $εωρίαν ποιεί. Και γάρ ουκ έχει πέρας ή $εω- ρία ουδέ το $εώρτημα. Δία τούτο δε* [ή και bia τούτο] πανταχού* που γάρ ουχί; Έπεί και έν πάση ψυχή το αυτό. Ου γάρ περιγέγραπται μεγέ^ει. Ου μ/ην ωσαύτως έν πάσιν, ώστε ουδέ έν παντϊ μέρει ψυχής ομοίως. Δ/ο ό ηνίοχος τοΐς Ίπποις δίδωσιν ων ειδεν, οι δε λαβόντες δηλονότι όρέγοιντο αν ων είδον ελαβον γάρ ου παν. Ορεγόμενοι δέ ει πράττοιεν, ου ορέγονται ένεκα πράττουσιν. Ήν δε θεώ­ ρημα και θεωρία εκείνο.

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ 455

6. Ή άρα πράξις ένεκα θεωρίας και £εωρτ}ματος· ώστε και τοίς πράττουσιν η θεωρία τέλος, και οίον εξ ευθείας ο μ/rç ηδυνη^ησαν λαβείν τούτο περιπλανώμενοι ελείν ζψοΰσι. Και γαρ αΰ όταν τύχωσιν ου βούλονται, ο γενέσθαι ηθέλησαν, ούχ Ίνα μη γνώσιν, αλλ" Ίνα γνώσι και παρόν 'ίδωσιν εν φυχη, δηλον οτι κείμενον §εατόν. Έττεί και αγαθόν χάριν πράττουσι* τούτο δε ούχ Ίνα εξω αυτών, ούδ* Ίνα μ/η εχωσιν, αλλ* Ίνα εχωσι το εκ της πράξεως αγαθόν. Ύοΰτο δε που; Έν φυχη. Άνέκαμφεν ουν πάλιν <η πράξις εις δεωρίαν ο γαρ εν φυχβ λαμβάνει λόγφ οΰσγ, τι αν άλλο η λόγος σιωπών ενη\ Και μάλλον, οσφ μάλλον.

Τότε γαρ και γσυχίαν άγει και ουδέν ζητείως πλ<ηρω&εϊσα, και τ? θεωρία <η εν τφ τοιούτω τφ πιστεύειν εχειν εισω κείται. Kai οσφ εναργέστερα <η πίστις, ήσυχαιτέρα και η θεωρία, γ) μάλλον εις εν άγει, και το γινώσκον οσφ γινώσκει ηδη γάρ σπουδαστέον εις εν τω γνωσ$εντι έρχεται. Ε/ γάρ δύο, το μεν άλλο, το δε άλλο ϊσταν ώστε ohv παράκειται, και το διπλούν τούτο ουπω ωκείωσεν, ohv όταν ένόντες λόγοι εν φυχγ) μ/ηδέν ποιώσι. Δ/ό δείμνη έξωθεν τον λόγον είναι, αλλ" ενω&ηναι τη фщм του μαν- $άνοντος, εως άν οικεΐον ευρη. Ή μεν ουν φυχη, όταν οίκειω^η και διατεΒη, όμως προφέρει και προχειρίζεται ού γάρ πρώτως είχε και καταμαν^άνει, και ту προχειρίσει οίον έτερα αύτοΰ γίνεται, και διανοουμλνη βλέπει ως άλλο ον άλλο· καίτοι και αυτή λόγος ην και οίον νους, άλλ' ορών άλλο. "Εστί γάρ ού πλήρης, αλλά ε)λείπει τφ προ αύτηςόρφ μεντοι και αύτη ησύχως ά προφέρει. Ά μεν γάρ ευ προηνεγκεν, ούκετι προφέρει, ά δε προφέρει, τω έλλιπεΊ προφέρει εις έπίσκεφιν καταμ*αν$άνουσα ο έχει.

456 Плотин. Эннеады. Трактат III. 8

Έν δε τοις πρακτικοίς εφαρμώττει α έχει τοίς εξω. Kai τω μεν μάλλον εχειν *η ή φύσις ήσυχαιτέρα, και τω πλέον θεωρητική μάλλον, τω δε μ/rç τελέως έφιεμένη μάλλον εχειν την του θεωρτηθέντος καταμα^ησιν και θεωρίαν την εξ επισκέψεως. Κα/ άπολείπουσα δε και εν άλλοις γινο­ μένη, ε7τ% επανιοΰσα πάλιν, θεωρεί τω άπολειφθέντι αυ­ τής μέρει· ή δε στάσα εν αύτη 'ήττον τούτο ποιεί. Δ/ό ο σπουδαίος λελόγισται ηδη και το παρ" αύτοΰ προς άλλον αποφαίνειπρος δε αυτόν όφις. Ή ί η γαρ ούτος προς το εν και προς το Ύρνχον ού μόνον των έξω, άλλα και προς αυτόν, και πάντα είσω.

7. "Οτ/ μεν ουν πούντα τα τε ως αληθώς οντά εκ θεωρίας και θεωρία, και τα εξ εκείνων γενόμενα θεωρούντων εκείνων και αυτά θεωρήματα, τα μεν αισθησει τα δε γνώσει *η δόξ% και ai πράξεις το τέλος εχουσιν εις γνώσιν και <η εφεσις γνώσεως και ai γεννήσεις από θεωρίας εις άποτελεύτησιν είδους και θεωρήματος άλλου, και όλως μιμίηματα οντά έκαστα τών ποιούντων θεωρήματα ποιεί και ε'ίδη, και ai γινόμ&ναι υποστάσεις μιμήσεις όντων ούσαι ποιοΰντα δείκνυσι τέλος ποιούμενα ού τάς ποιήσεις ουδέ τάς πράξεις, αλλά το αποτέλεσμα ha θεωρηθή, και τούτο και ai διανοήσεις ιδείν θέλουσι και ετι πρότερον ai αισθήσεις, αίς τέλος η γνώσις, και ετι προ τούτων *η φύσις το θεώρημα το εν αύτ<η και τον λόγον ποιεί άλλον λόγον αποτελούσα τά μεν rjv αύτόθεν λαβείν, τά δ" ύπεμνησεν ο λόγος δήλόν που. Έπε/ κάκεΐνο δηλον, ώς άναγκαΐον *ην τών πρώτων εν θεωρίμ όντων καΐ τά άλλα πάντα έφίεσθαι τούτου, είπερ τέλος άπασιν η ό^ρχτ). Έπε/ και, όταν τά ζώα γεννφ, οι λόγοι ένδον οντες κινοΰσι, και εστίν ενέργεια

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ 457

θεωρίας τούτο και ώδίς του πολλά ποιείν είδη και πολλά θεωρήματα και λόγων πληρώσαι πάντα και οίον αεί $εωρεΐν το γαρ ποιείν είναι τι είδος εστί ποιείν, τούτο δε εστί πάντα πληρώσαι θεωρίας. Καί ai άμαρτ/α/ δε, αϊτέ εν τοίς γινομενοις αίτε εν τοις πραττομενοις, ^εωρούντων είσίν εκ του $εωρητου παραφορςί· και ο γε κακός τεχνίτης εοικεν αισχρά είδη ποιοΰντι. Καί οι ερώντες δε ίδόντων και προς είδος σπευδόντων.

8. Ταί/τα μεν ούτω. Της δε θεωρίας άναβαινούσης εκ της φύσεως επί φυχην και άπο ταύτης εις νουν και αεί οίκειοτερων των θεωριών γιγνομενων καί ενουμενων τοίς $εωρουσι και επί της σπουδαίας φυχης προς το αυτό τω ύποκειμενω ιόντων των εγνωσμένων ατε είς νουν σπευδόντων, επί τούτου δηλονότι ηδη εν αμφω ουκ οίκειώσει, ώσπερ επί της φυχης της αρίστης, αλλ" ούσίφ και τω τούτον το είναι καί το νοειν είναι. Ού γαρ ετι άλλο, το δ" άλλο* πάλιν γαρ αυ άλλο εσται, ο ούκετι άλλο καί άλλο. Δείοΰν τούτο είναι εν όντως αμφω* τούτο δε εστί θεωρία ζώσα, ού θεώρημα, οίον το εν αλλω. Το γάρ εν αλλω ζων δι" εκείνο, ούκ αύτοζών. Ε/ οΰν ζησεταί τι θεώρημα καί νόημα, δεί αύτοζωην είναι ού φυτικην ούδε αισ$ητικην ούδε φυχικην την άλλην. Νοήσεις μεν γάρ πως καί άλλα/· αλλ' η μεν φυτική νόησις, η δε αισθητική, η δε φυχικη. Γίώς οΰν νοήσεις; 'Οτι λόγοι. Καί πάσα ζωη νόησίς τις, αλλά άλλη άλλης αμυδρότερα, ώσπερ καί ζωη. Ή δε εναργέστερα* αυτή καί πρώτη ζωη καί πρώτος νους εις. Νόησις οΰν η πρώτη ζωη καί ζωη δευτέρα νόησις δευτέρα καί η εσχάτη ζωη εσχάτη νόησις. Πασ-α οΰν ζωη του γένους τούτου καί νόησις. Άλλα ζ(οης μεν ίσως

458 Плотин. Эннеады. Трактат III. 8

διαφοράς τάχ αν λεγοιεν άνθρωποι, νοήσεων δε ου λεγουσιν, άλλα τάς μεν, τάς δ* όλως ου νοήσεις, οτι όλως την ζωην ο τι ποτέ εστίν ου ζητοΰσιν. 'Αλλ' εκείνο γε επισημ/ιντεον, οτι πάλιν αυ ο λόγος παρεργον ενδείκνυται θεωρίας τά πάντα οντά. Ει τοίνυν η ζωη η αληθέστατη νοήσει ζω* εστίν, αυτή δε ταύτον τη αληθέστατη νοήσει, η αληθέστατη νόησις ζη και η θεωρία και το θεώρημα το τοιούτο ζών και ζωη και εν ομού τά δύο. "Εν ουν ον τά δύο πώς αυ πολλά τοΰτο το εν; 'Ή οτι ούχ εν θεωρεί. Έπει και όταν το εν θεωρ$, ούχ ώς εν ει δε μ/η, ου γίνεται νους. 'Αλλά άρξάμενος ώς εν ούχ ώς ηρξατο εμεινεν, άλλ% ελαθεν εαυτόν πολύς γενόμενος, οίον βεβαρημένος, και εξείλιξεν αύτον πάντα εχειν θέλων ώς βελτιον ην αύτφ μ/η εθελησαι τοΰτο, δεύτερον γάρ εγενετο οίον γάρ κύκ­ λος εξελίξας αύτον γεγονε και σχήμα και επίπεδον και περιφέρεια και κεντρον και γραμμαί και τά μεν άνω, τά ε κάτω9 βελτίω μεν ονεν, χειρω οε εις ο. Ιο γαρ εις ο ουκ ην τοιούτον οίον το άφ ου και εις ο, ούδ* αυ το άφ* ου και εις ο οίον το άφ* ου μόνον. Καί άλλως δε ό νους ούχ ενός τίνος νους, αλλά και παςπας δε ων και πάντων. Δεΐούν αύτον πάντα οντά καί πάντων καί το μέρος αυτού εχειν πάν και πάντα' ει δε μη, εξει τι μέρος ού νουν, καί συγκείσεται εξ ού νών, και σωρός τις συμφορητος εσται αναμένων το γενέσθαι νους εκ πάντων. Δ/ο και άπειρος ούτως καί, ει τι άπ* αύτοΰ, ούκ ηλάττωται, ούτε το άπ* αύτοΰ, οτι πάντα καί αυτό, ούτε εκείνος ό εξ ού, οτι μ/η σύνθεσις ην εκ μορίων.

9. Ούτος μεν ουν τοιούτοςδιό ού πρώτος, άλλα δεί είναι το επεκεινα αύτοΰ, ούπερ χάριν και οι πρόσθεν λόγοι,

ΠΕΡΙ ΦΥΣΕΩΣ ΚΑΙ ΘΕΩΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΝΟΣ 459

πρώτον μεν, οτι πλήθος ενός ύστερον και αριθμός δε ούτος, αριθμού δε αρχή και του τοιούτου το όντως εν και ούτος νους και vorjfrov αμα, ώστε Ж/о αμα. Ει δε δύο, δε? το προ

του δύο λαβείν. Ύί ουν; Νους μόνον; 'Αλλά παντί νφ συνεζευκται το νοητόν ει ουν δει μη συνεζβΰ$αι το νοητόν, ουδέ νους εσται. Ει ο5ν μ^ νους, αλλ* εκφεύξεται τα δύο, το πρότερον των δύο τούτων επεκεινα νου είναι. Ύί ουν κωλύει το νοητον αύτο είναι; 'Ή οτι και το νοΎ\τον συνεζευκτο τω νφ. Ει ουν μήτε νους μήτε νοητον ενη, τι αν έί*η; Έξοΰ 6 νους και το συν αύτφ νοητον φησομ&ν. Ύί ουν τούτο και ποΐόν τι αύτο φαντασ$*ησόμε$α; Και γαρ αύ *η νοούν εσται <η άνάητόν τι. Νοούν μεν ουν νους, άνάητον δε αγνοήσει και εαυτόώστε τι σεμνόν; Ούδε γαρ, ει Τάγοιμ&ν το αγαθόν είναι και άπλούστατον ε?ναι, δ^λόν τι και σαφές εροΰμ&ν το αλ*η&ες λέγοντες, εως αν μη εχωμεν επί τι έρειδοντες TTJV διάνοιαν λεγομεν. Και γαρ αύ της γνώσεως

δια νου των άλλων γινομένης και τφ νφ νουν γινώσκειν αναμένων ύπερβεβηκος τούτο την νου φύσιν τίνι αν αλίσκοιτο επιβολή α&ρόφ; Προς ον δείσημηναι, όπως οίον τε, τφ εν ημίν ομοιφ φησομ&ν. "Εστί γαρ τι και παρ" 7)μΐν αύτοΰ* <η ούκ εστίν, οπού μη εστίν, οΐς εστί μετεχειν αύτοΰ. Ύό γαρ πανταχού παρόν στήσας οπουοΰν το δυνάμενον εχειν έχεις εκείθεν ώσπερ ει φωνής κατέχουσας ερημίαν η και μετά της ερημία^ και ανθρώπους εν οτφοΰν του ερήμου στησας ους την φωνην κομιείπασαν και αύ ού πασαν. Ύί ουν εστίν οκομιούμε$α νουν παραστησαψ^ενοι; 'Ή δε?τον νουν οίον εις τούπίσω αναχωρείν και οίον εαυτόν άφέντα τοίς εις όπισθεν αύτοΰ αμφίστομων οντά, κάκεΐνα, ει εΒ'ελοι εκείνο οραν, μη πάντα νουν είναι. "Εστί μεν γαρ