Mə’sum şəxsin günaha baxışı

Məqsədə çatmış yolçu, arif mə’sum günahın batinini və nəticəsini olduğu kimi görür: “Şübhəsiz, yetimlərin malını zorla yeyənlər qarınlarına od doldururlar...”²⁵⁵

Bəli, bu qəbil haram qidaların batini oddur. Günahın sonunu od şəklində müşahidə edən insan hətta bu barədə düşüncədən çəkinir. Pis düşüncə də onun zehninə yol tapa bilmir. Belə bir şəxs nə səhvən, nə də bilərəkdən günaha yol verir. Çünki həqiqətləri necə varsa elə də görür.

Əmirəl-mö’minin (ə) “Nəhcül-bəlağə”də daha çox haqq istəyən Ədilin əhvalatını danışarkən buyurur: “Ədilin də əhvalatından maraqlısı başqa birinin əhvalatıdır. Həmin şəxs gecə vaxtı xalqın gözünü oğurlayıb, çox ikrah duyduğum bir təamı mənə gətirdi. Sanki əfi ilanın ağız suyu və ya qaytarılmış bir maye ilə hazırlanmışdı. Ondan soruşdum ki, gətirdiyin hədiyyədir, zəkatdır, yoxsa bizə haram edilmiş sədəqə? Dedi: “Gətirdiyim hədiyyədir.” Dedim ki, anan əzanda əyləşsin, din yolu ilə daxil olursan ki, məni aldadasan?!”²⁵⁶

Mə’sum imam rüşvətə zəhərli ilanın yeyib sonra qaytardığı maye kimi baxır. Heç bir ağıllı insan belə bir qidaya əl uzatmaz. Bəli, ismət nuru ilə həqiqətləri müşahidə edən insan harama əl uzatmır, bilərəkdən və ya səhvən büdrəmir. Mə’sum şəxs görür ki, günahın batini cəhənnəm odudur. Bu səbəbdən də düşüncə mərhələsində də dayanır, əməl başlamır. Belə bir mərhələdə şeytanın da əlindən bir iş gəlmir.

Şahid qəflətə düçar olmur

Əmirəl-mö’mininin (ə) mələklərin isməti ilə bağlı açıqlamalarından aydın olur ki, şahid olan kəs qafil deyil, iblisin tələsinə düşmür: “Yuxu onların gözlərini qapamır, əqlən səhvə yol vermir, yorğunluğa əsir olmur, unutqanlıq onlardan uzaqdır.”²⁵⁷

Peyğəmbərlər və imamlar da belədir. Onlar düşüncə xətasından, qəflət yuxusundan, unutqanlıqdan, əməli və əxlaqi çirkinliklərdən uzaqdırlar.

Mə’sumda günaha batmaq gücü

Bə’ziləri elə düşünürlər ki, mə’sumlarda günah gücü yoxdur. Əlbəttə ki, belə bir baxış kökündən yanlışdır. İmamda günah gücü var, amma o günaha yol vermir. Yə’ni mə’sumun günaha batması zatən mümkünsüz iş deyil. Bununla belə mə’sum nə günah fikrinə düşür, nə də günaha yol verir.

Ümumiyyətlə, ismət səciyyəsi insanın hansısa qüvvəsini məhv etmir. Çünki hər bir qüvvədən həm halal, həm haram yolda faydalanmaq mümkündür.

İnsan gözəl səslərdən, gözəl mənzərələrdən, gözəl təamlardan, gözəl ətirlərdən ləzzət alır. Bu qüvvələri məhv etmək düzgün deyil. Sadəcə hər bir qüvvəni halal yola yönəltmək lazımdır.

Mə’sum çalışır ki, özünə nəzarət etməklə yanaşı vücudundakı qüvvələrə istiqamət versin. Öncə qeyd etdik ki, şəhvət və qəzəb qüvvələri kamilləşərək təvəlla və təbərra səviyyəsinə çatır.

Mə’sum sə’y göstərir ki, riyazət və nəfsin tərbiyəsi ilə elm və əməl baxımından günaha yol verməsin. Bəli, mə’sum zatən günahdan sğortalanmasa da, sə’y göstərməklə nəfsi üçün dəyişməz qadağalar qoyur.²⁵⁸

Əhli-beyt (ə) ismət zirvəsində

Həzrət Peyğəmbər (s) özü və Əhli-beytinin (ə) ismət məqamı haqqında buyurur: “Mən, Əli, Həsən və Hüseyn, Hüseynin doqquz övladı bütün çirkinliklərdən pak və mə’sumuq.”²⁵⁹ Peyğəmbər özü, həzrət Fatimə (s.ə.) və on iki imam haqqında buyurur: “Allah biz Əhli-beytdən bütün aşkar və gizli çirkinlikləri yumuşdur.”²⁶⁰ İmam Sadiq (ə) peyğəmbərlərin və imamların isməti ilə bağlı buyurur: “Peyğəmbərlərin və onların canişinlərinin heç bir günahı yoxdur. Çünki onlar mə’sum və pakdırlar.”²⁶¹ Həzrət Zəhra (s.ə.) Əmirəl-mö’minin (ə) və onların on bir övladı müxaliflərlə mübahisələrində öz paklıqlarını yetərincə sübuta çatdırmışlar. Onlar özlərini nəfs istəkləri və şeytan təlqinlərindən sığortalanmış xalis bəndələr tək təqdim etmişlər.