Maddi çətinliklər qarşısında səbr

İmam Sadiq (ə) buyurur: “Bir gün həzrət Peyğəmbər (s) xanım Fatimənin evinə daxil oldu. Qızının əynində cod bir paltar vardı. Xanım əl dəyirmanı fırlada-fırlada övladına süd verirdi. Peyğəmbər (s) xanımın bu vəziyyətini görüb kövrəldi. Buyurdu: “Əziz qızım! Dünya çətinliklərinə döz ki, axirət şirinliyinə çatasan.” Fatimə dedi: “Ya Rəsuləllah, ne’mətlərinə görə Allaha şükr edirəm. Şükr edirəm kəramətlərinə xatir!” Bu vaxt ayə nazil oldu: “Rəbbin tezliklə razı qalasan deyə, sənə bəxşiş verəcək.”⁴⁷⁹

Allah yolunda infaq

Salman Farsi bir gün peyğəmbərin göstərişi ilə yenicə müsəlman olmuş ərəbi yedirtmək üçün xanım Zəhranın (s.ə.) qapısına gəldi. Xanım Fatimə (s.ə.) məsələni bilib buyurdu: “And olsun Allaha, Həsən və Hüseyn aclıqdan titrəyə-titrəyə yatdılar. Amma mən xeyiri əldən çıxarmaq istəmirəm. Ey Salman! Bu köynəyi apar yəhudi Şəm’unun yanına, xurma və arpa al gətir!” Salman köynəyi yəhudinin yanına apardı və əhvalatı danışdı. Şəm’unun gözündən yaş gəldi. Dedi: “Budur dünyada zöhd! Budur Musanın Tövratda xəbər verdiyi!” Yəhudi şəhadət kəlmələrini deyib İslamı qəbul etdi.

Yəhudi iman gətirdikdən sonra Salmana xurma və arpa verdi. Salman yəhudidən aldıqlarını Zəhranın evinə apardı. Xanım öz əli ilə arpanı üyüdüb, çörək bişirdi. Salman dedi: “Ey peyğəmbər qızı! Bu çörək və xurmadan Həsən və Hüseyn üçün bir qədər götür.” Xanım buyurdu: “Allah yolunda verdiyimizdən istifadə etmərik!”⁴⁸⁰

İstədiyin qədər soruş!

Bir qadın xanım Zəhranın (s.ə.) görüşünə gəlib dedi: “Qoca anam var, namazda çox səhvə yol verir. Məni yanınıza göndərdi ki, bu barədə soruşum. Xanım buyurdu: “İstədiyini soruş.” Qadın xanım Zəhraya (s.ə.) on sual verdi və hər bir sualına cavab aldı. O çox sual verdiyindən utandı və dedi: “Sizə bundan artıq əziyyət vermək istəmirəm!” Xanım buyurdu: “İstədiyin qədər soruş. Əgər bir şəxsə ağır yükü aparmağı müqabilində min dinar versələr, yorğunluq hiss edərmi? Qadın dedi: “Xeyr.” Xanım buyurdu: “Mən hər cavabıma görə Allahdan qat-qat artıq mükafat alıram və yorulmuram. Atam peyğəmbərdən eşitmişəm ki, Qiyamət günü İslam alimləri xalqın təhsil və hidayəti yolunda nə qədər təlaş göstəriblərsə, qat-qat artıq mükafat alacaqlar.”⁴⁸¹

Öncə qonşu üçün dua!

Bə’zən xanım Fatimənin (s.ə.) gecə ibadətləri və hönkürtüləri övladlarını yuxudan oyadırdı. İmam Həsən (ə) deyir: “Cümə axşamı anam ibadət mehrabında dayanıb sübhədək rüku və səcdədə qaldı. Özündən savayı hamı üçün dua etdi. Soruşdum ki, anacan, nə üçün özünə bir şey istəmirsən?” Buyurdu ki, oğulcan, öncə qonşu, sonra özün!”

Xanım Zəhra (s.ə.) övladlarına tez-tez peyğəmbəri xatırladırdı. Atasının tövsiyəsi ilə övladlarını gül dəstəsi bilir, onları Qur’an və dua öyrənmək üçün peyğəmbərin (s) yanına göndərirdi.⁴⁸²

Qur’anla ünsiyyət

Peyğəmbərin (s) əziz qızı Qur’ani-məcidlə sıx ünsiyyətdə idi. Salman deyir: “Peyğəmbər (s) məni iş ardınca Fatimənin evinə göndərdi. Bir qədər qapıda dayandım ki, salam verim. Xanım Fatimə (s.ə.) Qur’an oxuya-oxuya dəyirman daşı fırladırdı...”⁴⁸³

Bərəkətli boyunbağı

Cabir ibn Abdullah Ənsaridən rəvayət olunur: Həzrət Peyğəmbər (s) əsr namazını başa vurub camaatla üzbəüz əyləşdi. Əynində köhnə libas olan bir ərəb içəri daxil oldu. O zəiflikdən ayaq üstə dura bilmirdi. Həzrət ondan hal-əhval tutub xoş dindirdi. Kişi dedi: “Acam, məni doyur, çılpağam mənə libas ver, yoxsulam mənə əta et.” Həzrət buyurdu: “Özümün bir şeyim yoxdur. Amma xeyirə çağıran, xeyir iş görən kimidir. Get o adamın evinə ki, Allahı və peyğəmbəri sevir, Allah və peyğəmbər də onu dost tutur. Get Fatimənin (s.ə.) evinə!” Sonra Bilala tapşırdı ki, bu şəxsi Fatimənin evinə aparsın. Qoca kişi Bilalla birlikdə yola düşdü. Fatimənin evinə çatanda uca səslə dedi: “Salam olsun sizə ey peyğəmbər əhli-beyti! Ey mələklərin gəliş-gediş yeri, Cəbrailin nazil olduğu məqam...” Xanım Fatimə (s.ə.) onun salamını aldı, kimliyini soruşdu. Dedi: “Bədəvi ərəbəm. Atanın yanına uzaq yol gəlmişəm. Ey peyğəmbər qızı! Mən çılpaq və acam. Mənə lütf göstər. Allah sizin hamınıza mərhəmət buyursun!” Amma bir neçə gün idi ki, bu evdə yeməyə bir şey yox idi. Peyğəmbər (s) bu məsələdən xəbərdar idi. Xanım Fatimə (s.ə.) Həsən və Hüseynin üzərində yatdığı qoyun dərisini götürüb buyurdu: “Ey qonaq! Bu dərini al, get. Ümid var ki, Allah sənə daha yaxşısını nəsib etsin.” Ərəb dedi: “Ey peyğəmbər qızı! Mən aclıqdan sənə pənah gətirdim, sən mənə qoyun dərisi verirsən! Mən ac vəziyyətdə bu qoyun dərisini nə edim?! Xanım Fatimə (s.ə.) onun bu sözlərini eşidib əmisi qızının ona hədiyyə etdiyi boyunbağını açdı və ərəbə verdi. Buyurdu: “Al bu boyunbağını sat! Ümid var ki, Allah bundan yaxşısını sənə nəsib etsin.” Ərəb boyunbağını alıb peyğəmbərin yanına gəldi. Həzrət hələ də yaxınları ilə əyləşmişdi. Ərəb dedi: “Ey Peyğəmbər (s)! Bu boyunbağını qızın Fatimə verdi. Dedi ki, sat Allah işini sahmana salar. Peyğəmbər (s) ağladı və buyurdu: “Peyğəmbər qızı Fatimə (s.ə.), Adəm qızlarının xanımı sənə boyunbağı veribsə, işin necə sahmana düşməz?!

Əmmar Yasir ayağa qalxıb dedi: “Ey Allahın rəsulu! İcazə verirsinizmi o boyunbağını mən alım?” Həzrət buyurdu: “Al! Əgər cin və ins bunu almaqda şərik olsalar, Allah onlara cəhənnəm odunu daddırmaz.” Əmmar dedi: “Ey ərəb! Onu neçəyə satırsan?” Ərəb dedi: “Qarın doyuracaq çörək və ət, libas ala biləcəyim Yəmən daşı, məni evimə çatdıracaq bir dinar pul.” Əmmar Xeybər savaşında əldə etdiyi qəniməti satmışdı. Onun pulunu kişiyə vermək qərarına gəldi. Dedi: “İyirmi dinar, iki yüz dirhəm, bir Yəmən daşı və öz miniyimi sənə verirəm. Qarnını da çörək və ətlə doyururam.” Ərəb dedi: “Sən çox səxavətlisən.” O Əmmara qoşulub getdi. Əmmar və’d etdiklərini ona verdi.

Ərəb peyğəmbərin yanına qayıtdı. Həzrət soruşdu: “Qarnın doydumu, libasın düzəldimi?” Ərəb dedi: “Bəli, atam-anam sənə fəda olsun, ehtiyacım ödəndi.” Həzrət buyurdu: “Fatiməni gördüyü işə görə mükafatlandır.” Ərəb dedi: “Pərvərdigara! Sən bizim Rəbbimizsən. Səndən başqa mə’buda pərəstiş etmirik. İstənilən vəziyyətdə bizə ruzi verənsən. Pərvərdigara! Fatiməyə (s.ə.) görünməmiş və eşidilməmiş bir şey əta buyur.” Peyğəmbər (s) onun duasına amin deyirdi. Sonra ətrafındakılara üz tutub buyurdu: “Allah həmin şeyi dünyada Fatiməyə (s.ə.) əta edib. Onun atası mənəm, dünyada kimsə mənim kimi deyil. Əli (ə) onun əridir, Əli olmasaydı Fatiməyə tay tapılmazdı. Ona Həsən və Hüseyn əta olunub. Bu peyğəmbər nəvələrinə tay yoxdur, onlar behişt əhli cavanlarının ağasıdırlar.

Miqdad, Əmmar və Salman peyğəmbərin hüzurunda əyləşmişdi. Həzrət buyurdu: “Zəhranın fəziləti haqqında bundan da artıq danışaq? Dedilər: “Bəli, ey Allahın rəsulu!” Həzrət buyurdu: “Ruhul-əmin Cəbrail yanıma gəlib dedi: “Fatimənin ruhu çıxarılıb dəfn olunanda qəbirdə iki mələk ondan soruşar: “Rəbbin kimdir?” deyər: “Allah mənim Rəbbimdir.” Sonra soruşarlar: “Peyğəmbərin kimdir?” Deyər: “Peyğəmbərim atamdır.” Sonra soruşarlar: “İmamın kimdir?” Deyər: “Qəbrimin kənarında dayanmış Əli ibn Əbi Talib mənim imamımdır.”

Eşidin, Fatimənin fəziləti haqqında bundan da artıq danışım. Həqiqətən Allah-təala mələklərdən bir dəstəsinə əmr edər ki, onu öndən, sağdan və soldan hifz etsinlər. Bu mələklər həyat boyu, qəbirdə və dünyasını dəyişən zaman onunladırlar. Daim ona, atasına, ərinə və övladlarına salam göndərirlər. Vəfatımdan sonra kim mənim ziyarətimə gəlsə həyatımda gəlmiş kimidir. Hər kəs Fatiməni ziyarət etsə, məni ziyarət etmiş kimidir. Hər kəs Əli ibn Əbi Talibi (ə) ziyarət etsə, Fatiməni ziyarət etmiş kimidir. Hər kəs Həsən və Hüseyni ziyarət etsə sanki Əlini ziyarət etmişdir. Hər kəs onların övladlarını ziyarət etsə sanki onların özünü ziyarət etmişdir.”

Əmmar bu fəzilətləri eşitdikdən sonra boyunbağını götürdü, onu müşklə ətirləyib Yəmən cəvahirinə bükdü və qulamına verib dedi: “Bu boyunbağını peyğəmbərə apar, özün də bundan belə onun ixtiyarındasan.” Qulam boyunbağını peyğəmbərin yanına aparıb Əmmarın dediklərini çatdırdı. Allahın Peyğəmbəri (s) buyurdu: “Get Fatimənin yanına, boyunbağını ona ver və özün də onun ixtiyarında ol.”

Qulam boyunbağını həzrət Zəhranın yanına aparıb Peyğəmbərin (s) buyuruqlarını ona çatdırdı. Fatimə (s.ə.) boyunbağını götürüb qulamı azad etdi. Qulam gülümsündü. Həzrət buyurdu: “Nə üçün gülürsən?” Qulam dedi: “Mən bu boyunbağının bərəkətinə təəccüb edirəm. Acı doyurdu, çılpağı geyindirdi, yoxsulun ehtiyacını ödədi, qulu azad etdi, sonda da öz sahibinə qayıtdı!”⁴⁸⁴