76. Месца рб у інтэграцыйных працэсах на постсаевцкай і еўрапейскай прасторы ва ўмовах лакалізацыі. Працэс утварэння саюза Беларусі і Расіі.

У шматвектарнай падітыцы РБ прыарытэтам з’яўляецца супрацоўніцтва з Расіяй, якое асабліва актывізавалася з сярэдзіны 1990-х г. На рэферэндуме 1995 г. грамадзяне РБ падтрымалі ідэю аб эканамічнай інтэграцыі з Расіяй.

У 1995 г. быў падпісаны дагавор (лукашэнка і Ельцын) аб дружбе, добрасуседстве і супрацоўніцтве тэрмінам на 10 г.

2 сакавіка 1996 г . у Крамлі падпісаны дагавор аб стварэнні супольнасці суверэнных рэспублік Беларусі і Расіі, па я кому прадугледжвалася ўхгадняць пазіцыі па міжнародных пытаннях, узаема дзейнічаць па захаванню бяспекі, ахове межаў і барадзьбе са ўлачыннасцю.

2 красавіка 1997г .у Маскве падпісаны дагавор аб саюзе Беларусі і Расіі. У дакуменце падкрэслівалася, што кожная краіна захоўвае суверэнітэт і тэрытарыяльную недатыкальнасць, канстытуцыю, сцяг і герб. Галоўнымі мэтамі саюза абвяшчалася ўмацаванне адносін братэрства і ўсебаковага супрацоўніцтва. У гэтым жа годзе быў распрацаваны і зацвеоджаны Статус Саюза Беларусі і Расіі.

Але і пасля падпісання дагавора шматлікія пагадненні не рэалізоўваліся на практыцы. 8 снежня 1999 г. быў падпісаны дагавор аб стварэнні саюзная дзяржавы Беларусі і Расіі, які быў ратыфікаваны ў студзені 2000 г. Старшынёй вышэйшага дзяржаўнага савета абраны Лукашэнка.

Зараз распрацоўваецца канстытсуцыйны акт саюзнай дзяржавы. Існуюць супярэчнасці адносна пабудовы такой дзяржавы,капметэнцыі яе кіруючых органаў, а таксама розныя падыходы да грашова-крэдытнай, цанавой і падатковай палітыкі, захоўваюцца істотныя адрозненні ў эканамічных і нарматыўна-прававых умовах гаспадарання. Беларусь настойвае на выкананні дамоўленасцей аб стварэнні адзінац эканамічнай праторы і адзіных умоваў для суб’ектаў гаспадарання, ліквідацыі мытных бар’ераў. У гэтым накірунку рэальны шаг зроблены пасля падпісання Мытнага саюза паміж Расіяй (1 ліпеня гэтага года)

Тактыка рознаўзроўневай інтэграцыі на постсавцкай прасторы, асноўнам гандлёвым партнерам з’яляецца Расія (больш 60% знешнегандлёвага абароту). Імпартуюцца з Расіі таліўна-энергетычныя рэсурсы, металы, абсталяванн. Беларускі эктсрат – транстпартныя сроддкі, тэлевізары, халадзільнікі, прыборы, прамословае абсталяванне і тэкстыль. Обльш за палову з гэты 60% прыпадае на Маскву і Маскоўскую воласць, Цюмень Санкт-Пецярбугр.

Другім вадных партнерам з’яўляецца Україна і краіны СНД (блізкага замежжа), куды Беларусь экспартуе калійныя угнаенні, штучныя валокны, аўтамабілі, трактары, веласіпеды і інш.

У 2011 г. падпісанапамоўлекнасць аб стварэнні еўразійскай эканамічнай дамоўленасці на безе мытнага саюза.

Што тычыцца краін далекага ўамежжа Еўропа (Германія), Лаціна-Амерыканскія краіны (Венесуэла,Куба і Бразілія), Азіятскія краіны (Кітай, Індыя, В’етнам), Бліжняга усходу (Іран, Сірыя)

77. Месца гісторыі ў сістэме навук. Гістарычная перыядызацыя

78. Гістарыяграфія і крыніцы гісторыі

Народнікаў – групы “гоман”, якія упершыню абгрунтавалі існаванне беларускага этнасу. У пачатку 19 ст. уклад у развіцце гісторыі зрабіў Доўнар-запосльскі – “Гісторыя Беларусі”. 1910-20 гг. – Ластоўскі – “кароткая гісторыя беларусі”, і ігнатоўскага – “кароткі нарыс гісторыі беларусі”

У 1930- гг. у гістарыяграфіі пануе марскістска-ленінская метадалогія ,зкласавых пазіцый ідзе пераасэнсаванне ўсяго раней зробленага, а многае з дагэтуль дасягнутага – забыта. У пасляваенныя гады пачынаецца больш інтэнсіўнае вывучэнне гісторыі (шматтомнікі гісторыі БССР) сабраны вялізны матэрыял, але па ідэалагічных прычынах не вядуцца сур’ёзныя даследванні па гісторыі беларускай дзяржаўнасці, этнасу і нацыянальнага руху. Новы перыяд пачаўся ў 1990-я гг. і звязаны ён з прынцыпова-новыцмі падыходамі да вывучэння айчыннай гісторыі: “нарыс гісторыі беларусі” – 2 часкі, “энцыклапедыя гісторыі беларусі “- 6 ТАМОЎ, І РОЗНЫЯ ПАДРУЧНІКІ І ДАПАМОЖНІКІ

У якасці базы гістарычнага пазнаня выступаюць гістарычныя крыніцы – гэта створаныя чалавекам у практычным мэтах рэчы, якія пры іх вывучэннідаюць інфармацыю аб мінулым. Гістарычныя крыніцы разглядаюцца з мэтанакіравай дзенасці людзей.

Крыніцы у працэсе пазнання знаходзяцца паміж аб’ектам вывучэння (з’явы, падзеі) і суб’етам (гісторыкам). Інфармацыя аб мінулым на шляху да вывучэння церпіць шмат скажэнняў, што звязана з вялікім разрывам у часе, пакідае адбітак мінулае, псіхалогія сацыяльных слаёў.

110