2. (Xatınga karata) irnéñ kız hem ir tugannarı.

KAYINLIK a. Kayın üse torgan urın; kayın urmanı.

KAYINSAR a. söyl. k. kayınlık.

KAYINSÉÑÉL a. Xatınga karata irnéñ kéçé kız tuganı.

KAYIRÜ f. 1. Bérkétélgen, nıgıtılgan nerseiyé ikénçé bér eybér yardeménde urınınnan kuptaruv, çıgaruv. || Eybérnéñ bér başın yaki yagın kiré yakka yüneltüv, boruv.

Ayak, kul, baş h. b.larnı normal bulmagan torışka kitérép boruv, imgetüv.

Zur külemlé itép aktaruv, kuptaruv (tufrak, balçık h. b.). || rev. meg. kayırıp. Zur-zur alım bélen.

Yuldan çitke boruv, borıluv.

küç. Kémnéñ yaki nersenéñ intérésın küzde totıp, meselené yaki fikérné şul yakka yüneltüv; şunı yaklav, kaygırtuvg

küç. Mul itép, tiyéşénnen artık aluv.

küç. Başkaruv, éşlev.

Kayırıp aluv — 1) tartıp aluv, kémnéñ de bulsa kulınnan köç bélen aluv. 2) k. kayıruv //Kayırıp açu (işékné, kapkanı h. b.) — kiñ itép, töbéne kader açu.

KAYIRILU f. 1. Téş. yün. k. kayıruv (1—3 meg.).

2. Utırgan yaki basıp torgan xelde gevdené artka taba nık bégü, artka kiyérélüv, borıluv.

3. rev. meg. kayırılıp. Kiyérélép, kip séltenép.

KAYIŞ i. 1. Ozınça kün tasma. |[ s. meg. Kayıştan éşlengen, kayıştan yasalgan.

Künnen h. b. nerseden yasalgan bilbav.

téx- Eylenüv xereketén bér şkivtan ikénçé şkivka tapşıruv öçén künnen yaki tıgız, nık maté-rialdan ozın itép éşlengen, oçları bér-bérséne tégélgen kin tasma. || Bagac beylev öçén maxsus yasalgan tasma, bav.

KAYIŞLANU f. 1. Bérer nerse tiyép ışkıludan, orınıp torudan şomaruv, yaltırav. || Ozak va-kıtlar yatıp yaki cillep kibü, katuv (ipi h. b.).

. Şomaruv, ostarıp kitüv, öyrenép citüv; kıyulanuv.

KAYIŞÇI i. Kayış yaki kayıştan törlé nerseler éşlevçé.

KAZ i. Ozın muyınlı ak yaki sorı töstegé éré suv koşı. || Aşamlık itép xezérlengen kaz ité.

KAZAKİ i. isk. Tégéléşé bélen ozın kamzulga oxşagan, lekin cinlé hem kéçérek kéne utırtma yakalı éské kiyém.

KAZAKİLIK s. 1. Kazaki tégü öçén bilgélengen. || Kazakiga citerlék bulgan.

2. i. Mdg. Kazaki tégü öçén kireklé matérial.

KAZAMAT i. isk. k. térme.

KAZAN i. 1. Aş péşérüv hem suv kaynatuv öçén kullanıla torgan astı yarım tügerek çuyın savıt.

2. téxn. Sudan par aluv yaki başka maksatlar öçén kullanıla torgan zur yabık savıt.

söyl Su töbéndegé yaki cir östéndegé zur bulmagan tiren çokır.

küç. Nersenéñ de bulsa üzegé, iñ küp tuplangan urını.

Kazan aslık — maxsus vaklangan utın.//Kazan astı — uçak. // Kazan kunası — kazan kapkaçı.

Kazanında kaynatuv — terbiyelev, tégé yaki bu fikérné, idéyelerné séñdérüv.

KAZANDAŞ i. Élékké medreselerde bér kazannan faydalanuçı, bér kazannan aşavçı.

KAZANLIK i. géogr. Tiren sézek çokır.

Kazanlık rozası — Bolgariyede kıymmetlé may aluv öçén üstéréle torgan roza.

KAZANU f. Üzénéñ xézmeté, üz-üzén totışı bélen bérer mönesebetke, isémge h. b. iréşü.

KAZANÇI i. Par kazannarı bélen éş itüçé bélgéç.

KAZANIŞ i. Zur köç, tırışlık kuyıp yavlap alıngan uñış; éşnén yugarı neticesé.

KAZAFMA i. Xerbi çastlarnı urnaştıruv öçén maxsus bina. || Révolyutsiyege kader fabrikalar, promı-séllar h. b. ş. karamagındagı éşçéler tulay toragı.

KAZAÇİY i. söyl Kazaklar gaskeréndegé ryadovoy.

KAZAÇOK i. 1. Biyüv isémé.

2. Şul büüvnéñ köyé. Kazaçokka biyüv.

KAZAYAK i. bot. 1. Küpçélék oçrakta sarı çeçek ata torgan agulı ülen üsémlék.

2. Költelerné vakıtlıça öyüv revéşé.

KAZAYAKÇALAR i. bot. Kazayak, çalma baş h. b. çeçekler kérgen sémyalık ataması.

KAZGANU f. Tırışıp, köç-seletné kızganmıyça éşlev.

KAZNA I i. 1. Devletnéñ akça, cir, azık produktları yaki başka baylıkları cıyılması; devlet milké.

Şuşı baylıklar iyesé bularak devlet hem şulay uk baylık, mölket bélen idare ite torgan devlet üçrécdéniyésé.

Baylık, xezine; akça.

KAZNA II i. 1. Miç astındagı kuvışlık hem şul kuvışlıknı kaplagan agaç kısa; nigéz. || Seké yözlégé.

2. Téş urnaşkan urın, téş oyası, téş töbé.

KAZNALIK i. Téşler urnaşkan bit söyegé.

KAZNAÇÉY i. 1. Bérer üçrécdéniyé, cemgıyet, oyışmanıñ akça hem kıymmetlé nerselerén saklavçı.

2. Gaskeri çastlarda: aşamlık-éçémlék, kiyém-salım, akça kabul itüçé hem anı öleşü éşlerén başkaruçı kéşé.

KAZNAÇÉYLIK i. Kaznaçéy vazifası.

KAZU f. 1. Kvrek h. b. ş. nerse bélen cirné yomşartuv.

Tufragın, balçıgın çokıp çıgarıp, uyıntı yasav.

Cir astınnan nersené de bulsa çokıp çıgarıp cıyuv.

Nersené de bulsa çoku, tırnav. || Artık nerselerden çistartuv maksatı bélen kolak, borın, téşlerné çoku.

5. küç. Töpçénüv, tikşérüv; k. kazınuv 3.

Kazıp çıgaru—1) bérer törlé maksat bélen ütkende bulgan éş-xelné yanadan kuzgatuv, iske téşérép söylev; 2) ütkende éşlengen cinayatnéñ ézéne töşü.

KAZIGIÇ i. Kazu öçén bulgan eybér, koral.

KAZIY i. tar. Şerigat zakonnarı buyınça xékém itüçé ruxani.

KAZIYLIK i. tar. Kazıy vazifası.

KAZIK i. 1. Bér başı oçlanıp, cirge utırtıla torgan kıska kolga.

2. söyl iñ tüben bilgé—bérlé bilgésé (mektepte).

Kazık téş anat. — 1) kiskéç hem kéçkéne ürttéşler arasındagı téş (kéşéde hem imézüçé xayvannarda). 2) avız kuvışlıgınnan tışkı yakka çıgıp torgan zur téş (kaban duñgızında, filde h. b. kırgıy xayvan-narda).

Kazık kaguv — yort, şexsi xucalık buldıruv.

xereketséz, tik toruv.

KAZILDIK s. Borıngı devérlerde yeşegen yaki üsken, xezér cir kabıgınıñ katlamnarınnan kazılıp tabılgan (xayvan hem üsémlék turında).

KAZILMA I i. 1. Yuldagı sikelte, çokır. 2. Maxsus kazılgan tiren çokır, kanav.

KAZILMA II s. 1. Kazıp alına, çıgarıla torgan. || i. meg. Cir astınnan kazılıp alıngan, tabılgan nerse.

2. k. kazıldık.

KAZILIK i. 1. Atnıñ tüş ité.

2. vyde xezérlengen kolbasa.

KAZILIKÇI i. Kazılık xezérlevçé, kazılık yasav ostası.

KAZIMA i. dial. k. lom.

KAZINU f. 1. küç. Ozak mataşu, mıştırdav.

2. Aktarınuv, ézlenüv.

3. küç. Citéşsézlékler, kimçélékler ézlev, töpçénüv.

KAZ-ÜRDEK cıy. i. Kazlar, ürdekler h. b. koşlar.

KAY a. 1. k. kaysı 1.

2. k. kaybér.

Kay ara(da) — 1) kayçak, kayvakıt. 2) bérer nersenén, tiz ütelüvéne gaceplenüné béldérüv öçén kullanıla. //Kay revéşçe — k. niçék. //Kay taba — bérer nersenén yaxşılıgın, şeplégén makta-ganda eytéle, —Kay tirede — tégé yaki bu éşnéñ torışı, üteléşé derecesén éorav öçén kullanıla: niçék, ni xelde.

KAYBÉR a. Aradan bérniçesé.

KAYBÉREVLER i. Kaysıları; ayırım kéşéler.

KAYVAKIT rev. Kayçakta, vakıt-vakıt, ara-tire, kaybér vakıtta.

KAYVAKITNI rev. k. kayvakıt.

KAYVAKITTA 1. a. k. kayçan.

2. rev. k. kayvakıt.

KAYGI i. 1. Tiren psixik kiçéréş, ruxi gazap; xesret; kirésé: şatlık.. || s. meg. Kaygı bélen beylenéşlé, kaygıga karagan.

2. Avır teesir ite torgan vakıyga, xel; bexétsézlék, bela-kaza.

3. Bérer nersené ütep çıgu, başkaruv turındagı uy, borçuv; meşekat.

4. İntérés, menfegat.

KAYGILAV f. sir. k. kaygırtuv (2, 3 meg.).

KAYGILI s. Kaygısı bulgan, kaygıga duçar bulgan, kaygı kiçérüçé. || Kaygı béldérgen, kaygı çagıldırgan.

KAYGIRTU f. 1. Yökl. yün. k. kaygıruv 1.

Bérer nersenéñ artınnan yörüv, xesterén kürüv.

Kémge yaki nersege karata kaygırtuçanlık, igtibarlılık kürsetüv.

KAYGIRTULI s. Kaygırtuv bulgan, kaygırtuv çagılgan.

KAYGIRTUÇANLIK i. 1. Kaygırtuçan buluv sıyfatı.

2. Kaygırtuv, igtibar kürsetüv.

KAYGIRU f. 1. Kaygı kiçérüv.

2. Bérersé yaki bérer nerse turında borçıluv, uylanuv.

KAYGIRIŞUV f. Bérgelep kaygıruv (küp kéşéler turında).

KAYGI-SAGIŞ cıy. i. Törlé xesret, sagınular.

KAYGISIZ s. 1. Kaygısı bulmagan, kaygısı yuk (kéşé).

2. Borçuvsız, tınıç (tormış, yeşeyéş turında).

3. Vayımsız, isé kitmevçé (kéşé turında). rev.meg. Vayımsız revéşte, isé kitmiçe.

KAYGISIZLIK i. Kaygı, meşekat yuklık; Bayımsızlık,

KAYGI-XESRET cıy. i. Kaygı hem xesretler.

KAYDA a. 1. Kémnén yaki nersenéñ urının bélérge télep soraganda kullanıla. //Nersenéñ de bulsa bulmavına gaceplenüv, köyénüné béldére torgam sorav-éndev cömlelerde kullanıla.

rev. meg. Kaysı urında, nindi urında. || Yuklık formasındagı figıl yanında da kisekçesé bélen kilép „bér urında da", „hiçkayda da" megnelerén adlata.

rev. meg. Ene, méne almaşlıkları bélen kilép, meselenéñ asılın, prédmét hem anıñ töp urının añlata hem şuna igtibarnı yüneldére.

mén. süz. Baş cömledegé şunda süzé bélen mönesebetke kérép, iyerçén urın cömlené baş cömlege beylev öçén kullanıla.

rev. meg. Cémlenéñ tiñdeş kisekleré aldında kabatlanıp kile hem „bér urında", „ikénçé urında" digen megnené añlata.

kis. funk. Xeberé isém figıl bélen béldérélgen toygılı cömlelerde éş~xelnéñ ütelüvé rmömkin tügéllékke basım yasıy. || Raslav, xuplav töşénçesén köçeytép kile.

KAYDAGIYA. Kémnén yaki nersenéñ kay yaktan, nindi urınnan buluvvın soraganda kullanıla.

KAYDADIR a. Nindidér bilgéséz urında, kaysıdır yakta.

KAYDAN a. 1. Kémnéñ yaki nersenéñ nindi urınnan, kaysı yaktan ikenén soraganda kullanıla. //Nindi çıganaktan, kaysı yaktan, kémnen, nerseden.

rev. meg. Kaysı urınnan, kaysı baştan, yaktan.

mén. süz. Baş cömledegé şunda süzé bélen mönesebetke kérép, iyerçén urın cömlené baş cömlege beylev öçén kullanıla.

KAYDANDIR a. Nindidér bilgéséz urınnan. //Nindidér çıganaktan, kémnendér.

KAYZÉR i. tar. Rim hem Gérmaniye impériyesénde impérator isémé hem şul titülga iye bulgan kéşé.

KAYMA i. Nindi de bulsa eybérnéñ, tukımanıñ h. b. tösé, bizegé yaki matérialı bélen ayırılıp tor-gan çité, kırıyı. // küç. Nersené de bulsa sızık kébék uratş algan eybér.

KAYMAK a. 1. Sétnéñ östéne cıyıla torgan kuyı, maylı öléşé. || Sét östénnen cıyılıp alıngan yaki séparatordan ayırılıp çıkkan kuyı, maylı massa.

2. küç. Nersenéñ yaki kémnéñ de bulsa iñ eybeté, iñ yaxşısı.

KAYMAKLANU f. Sét östéne kaymak utıruv, kaymak cıyıluv.

KAYMAKLI s. 1. Kaymagı mul, küp (sétnéñ sıyfatı turında); kaymagı ayırıp alınmagan.

2. Kaymak salıngan; kaymak kuşılgan.

KAYMALANU f. Kayma tégélüv, kayma totıluv yaki başka tösten kayma yasaluv. //küç. Uratıp alınuv.

KAYMALAV f. Kayma tégép çıgu. \\ küç. Uratıp aluv, eylendérép aluv.

KAYMALU f. dial. Cilférdev.

KAYMALI s. Kayma totılgan, kayma tégélgen yaki başka tös bélen çitlengen. || küç. Kayma kébék nerse bélen uratılgan, kaymaga oxşaşlı.

KAYMAN i. zool. Üzek hem Könyak Amérika da yeşiy torgan krokodil téré.

KAYMIGU f. Urınınnan çıgu, urınınnan küçüv, tayuv (organizmdagı buvınnar turında).

KAYMIKTIRU f. Taydıruv, taydırıp çıgaruv.

KAYNAGA i. k. kayınaga.

KAYNANA i. k. kayınana.

KAYNAR s. 1. Yana péşérélgen yaki kaynatılgan, suvınıp ölgérmegen. || Éssé, kızu; kızgan, péşére torgan.

2. küç. Dertlé, yalkınlı, yarsulı. //Xislernén tirenlégé bélen ayırılıp torgan; köçlé toygılar béldérgen. //Kiyérénké, kiskén, kızu.

Kaynar aş — cılı aşamlık.

KAYNARLANU f. 1. Kaynar xelge kilüv, éssélenüv, kızu; témpératurası küterélüv.

2. küç. Dertlenüv.

KAYNARLATA rev. Kaynar kiléş, kaynar köyénçe, suvıtmıyça.

KAYNARLATUV f. k. kaynarlav.

KAYNARLAV f. Kaynar itüv, témpératurasın küterüv, cılıtuv.

KAYNARLIY rev. k. kaynarlata.

KAYNARLIK i. Kaynar buluv sıyfatı, xelé.

KAYNATA i. k. kayınata.

KAYNATMA i. Bérer daruv ülené yaki cilek-ciméş h. b. salıp maxsus kaynatılgan suv (devalav öçén).

KAİNATUV f. 1. Nersené de bulsa cılıtıp kaynav xeléne kitérüv. || Bil gélé bér formaga kitérüv, bilgélé bér üzlék birüv öçén bérer nersené kaynap torgan sıyıklıkta totuv. //Kuvuv, kudırıp ezérlev (samogon). 2. küç. Baş, mi, yörek, kan h. b. ş. süzler yanında kilép, yarsıtuv, üç, açu tudıruv yaki başka bérer xis, kiçéréşlerné köçeytép ciberüv megnesén bire.

KAYNAV f. 1. Bik nık kaynarlav arkasında par yasalıp kübéklenüv, bıgırdav (sıyıklık turında).

küç. Yarsıp, aşkınıp toruv, köçeyüv (xis, toygı hem kiçéréşler turında). || Aşkınıp, yarsıp, gérlep, kızıp kitüv (bérer éş h. b. turında).

küç. Kaynaşu (1 meg.), géc kilép toruv.

küç. Ozak vakıtlar bérge éşlev, bérge buluv, aralaşu. || Nindi de bulsa vakıy-galarga turıdan-turı katnaşu, zur éş alıp baruv.

KAYNAŞU f. 1. Tertipséz xereket itüv, butaluv; géc kilép toruv.

Mataşu, bulışu, bérer éş bélen meşgul buluv.

küç. Aralaşu, katnaşu, kémner bélen de bulsa bérge buluv, şul tirede çuvaluv.

k. kaynav (2 meg.).

KAYRA i. zool. Tényakta yeşiy torgan akçarlaklarga oxşaş dingéz koşı.

KAYRAGIÇ i. söyl k. kayrak.

KAYRAK i. 1. Pıçak, britva, çalgı h. b. korallarnı ütkénli torgan taş.

2. küç. Péşken ipide küpérmiçe tıgız bulıp ka-ralıp, yaltırap torgan urın (gadette ipinéñ askı öléşénde bula).

KAYRAKLANU f. 1. k. kayışlanuv (1 meg.).

KAYTADAN rev. Tagın, yanadan, kabatlap, ikénçé tapkır.

KAYTA-KAYTA rev. Kabatlap, kat-kat.

KAYTARA-KAYTARA rev. Kabatlap, kat-kat.

KAYTARGIÇ i. maxé Yaktılık, cılılık nurların, éléktrlı magnit dulkınnarın kiré kaytaruv caylanması.

KAYTARMA s. Kaytarılıp béklenép kuyıla torgan.

Kaytarma küpér—kütertélép kuyıla torgan küpér. //Kaytarma tun —méxı tışka kaldırılıp tégélgen tun.

KAYTARU f. 1. Kaytıp kiterge kuşuv , boyıruv, réxset birüv; kiré borıp ciberüv. || Nindi de bulsa xelde kiré ozatuv.

2. Algan eybérné kiré birüv, xucasına tapşıruv.

Totılgan çıgım kader fayda aluv yaki fayda kitérüv.

Bérer éşke, xereketke, süzge h. b. şundıy uk itép cavap birüv.

Bérer nersené yaki xelné yañadan buldıruv, élékké xelge, torışka kitérüv.

Bérer nersené alıp kaytuv, kitérüv.

Baş hem éé kiyémnerénén bérer öléşén kirége, öské yakka taba béklep, küterép kuyuv. || Törlé yapma, perde h. b. larnın çiténbéklep, küterép açu.

2. küç. Péşmev, kayrak (2 meg.) xelénde kaluv.

KAYRAV f. Kayrak yaki şundıy taşka totıp, korıç yaki timérden éşlengen eybérnéñ yözén çıgaruv, ütkénlev.

KAİRAVLI s Kayralgan, ütkénlengen.

KAYRAVÇI i. Kiskéç korallarnı kayrav, ütkénlev bélen şögıllenüçé.

KAYRI i. bot. Agaç kabıgı.

Kayrı balı — k. téçlégen. Kayrı kortı (koñgızı) zool. — k. kabıkçı. Kayrı tun (tolıp) — ilengen tiréden tégélgen tışsız tun.

Kayrı kayızlav — kirége suka lav, ikénçége boruv.

KAYSI a. 1. Küpler arasınnan bérsén bélüv öçén soraganda kullanıla.

2. k. kaybér.

//Tindeş kisekler aldınnan kabatlanıp kilép, „bérsé" hem „ikénçésé" digen megnené añlata.

3. mén. süz. Baş cömledegé şul yaki şunı süzé bélen mönesebetke kérép, iyerçén ayırgıç yaki temamlık cömlené baş cömlege beylev öçén kullanıla.

Kaysı kaya—törlésé törlé yakka, törlésé törlé cirge.

KAYSIBÉR a. k. kaybér.

KAYSIDIR a. 1. Kémdér.

2. Nindidér (bilgéséz nerse turında).

KAYTAVAZ i. 1. Kiré kaytıp işétélgen tavış.

2. küç. Cavap bularak barlıkka kilgen, kabatlan-gan kürénéş turında. //Köçén kimétüv, tuktatuv.

Katlap uruv, katlap çıgu (çabatanı).

Kisü korallarınıñ yözén ütmes xelge kitérüv. // rev. meg. kaytarıp. Yanadan, kabattan.

Kaytarıp kaldıru—nersege de bulsa sıltap, suña gına beylep kaldıruv.

KAYTMA s. Yanadan kabatlana torgan.

Kaytma réaktsiye xim. — bér ük vakıtta kapma-karşı yüneléşte bara torgan réaktsiye.

KAYTU f. 1. Çıgıp kitken, başlangan urınga kiré kilüv. // Şul yüneléşte xereket itüv.

2. Bilgélé bér urınga tovar, eybérler h. b. nerseler kilüv.

Tuktalıp torgan nersege yañadan totınuv, kabat başlav.

Élékte bulgan xelge, torışka kilüv.

Baş tartuv, tanuv (fikérden, süzden).

Kimüv (suv, éssé h. b.). || küç. Égerlégé, köçé kimüv, naçarlanuv.

Kaytıp kaluv — kémge yaki izrsege de bulsa beylengen buluv.

KAYTIM: kaytım yüneléşé lingv. — figıllerde éş yaki xelnéñ subéktka kaytuvın béldére torgan forma (meselen, bizenüv, yuvınu).

KAYTIŞ I i. söyl. Çıgıp kitken, başlangan urınga kiré kilüv, kaytuv kürénéşé.

KAYTIŞ II s. söyl. Külemé, ehemiyetlélégé, buysını h. b. ş. sıyfatları yagınnan kéçérek, kimrek, tübenrek, töbenegrek (kémnen yaki nerseden).

KAYTIŞLIY rev. Kaytıp kilgende, kaytuv yagın-da, kaytkan uñayga.

KAYÇAGINDA rev. k. kayçakta.

KAYÇAK rev. k. kayçakta.

KAYÇAKTA rev. Ara-tire, vakıt-vakıt, kaybér vakıtta.

KAYÇAN a. 1. Vakıtnı bilgélev, açıklav öçén soraganda kullanıla.

rev. meg. Kayçakta, kayvakıt, vakıt-vakıt. || İké cömlené yaki cömlenéñ iké kisegén bér-bérséne megne yagınnan kartı kuyganda herbérsénéñ aldınnan ka-batlanıp kullanıla.

rev. meg. Nindi vakıtta, kaysı vakıtta.// söyl. Küpten, elle kayçan.

mén. süz. Baş cömledegé şunda süzé bélen mönesebetke kérép iyerçén vakıt cömlené baş cömlege beylev öçén kullanıla.

Méne kisekçesé bélen kilép, éş-xelge méne-sebetlé vakıtnı abstrakt bilgélev öçén kullanıla.

Kayçan da bulsa — bérer vakıt, bérer kayçan.

KAYÇANGI a. Kaysı vakıtta, küptengémé buluvvın açıklav öçén soraganda kullanıla.

KAYÇANDIR a. Bérvakıt.

KAYÇI i. 1. Baş hem imen barmak öçén baldak sıman totkalı kara-karşı iké pıçaktan torgan, urtadan totaştırılgan kisü koralı (gadette, matériye, kalay, kegaz h. b. öçén).

2. Tübenéñ yugarıgı oçları poçmak yasap bérkétélgen, tübengé oçları bina, yort h. b. ş. sténasına utırtıp kuyılgan iké agaçtan gıybaret téregé.

Kayçı koyrık zool. — dımlırak urınnarda bula torgan, gevdesénén artkı öléşé iké yeplé böcek.

KAYŞALU f. dial. 1. Gevde bélen artkarak bögélüv, artka kayırıluv.

2. k. kaymıgu.

KAK [kak] I i. Cilek-ciméşné izép, yuka gına ceyép koyaşta kiptérép yasalgan éçkéltém çey aşamlıgı. || daal. k. povidlo.

Kak koyuv — kak yasav.

KAK [kak] II s. 1. Korı, korıgan; artık nık kipken. Kak agaç.

2. Eybér ceyélmegen, katı (mes, iden p.b.).

3. küç. Bik yabık, korı söyekke kalgan (kéşéler turında).

O Kak söyekke kaluv — artık nık yabıgu.

KAKADU a. zool. Tutıy koşlarnın başında bürégé (2 meg.) bulgan bér téré.

KAKAO a. 1. Tropik agaç, orlıgınnan şokolad yasala.

2. Şul üsémlék orlıklarınnan yasalgan poroşok hem şunnan ezérlengen éçémlék.

KAKLAGAN s. Islap kiptérélgen (it, balık, h. b.).

KAKLANU f. 1. Islanuv, kibü (it, balık h. b.).

2. Artık nık kibü (agaç, takta h. b.).

KAKLAV f. İt, balık h. b. larnı tozlap, ıslap kiptérüv.

KAKMA a. söyl k. şakıldavık.

KAKSU f. Temsézlenüv, bozıluv.

KAKSITU f. Bérer nersené ozak totıp, tiyéşénçe saklamıyça temsézletüv.

KAKTIRIP-SUKTIRIP rev. söyl Çitletép, térttérép.

KAKTvŞ i. k. çekçek.

KAKÇA s Çandır, yabık.

KAKÇALANU f. Çandırlanuv, arıklanuv.

KAKÇIL s. Yabıgrak, çandırrak.

KAKŞAK s. daal. Kakşagan.

KAKŞAMAS s. Nık, cimérélmes.

KAKŞAMAS LIK s. k. kakşamas.

KAKŞATUV f. 1. Buşap, sélkénép tora torgan xelge kitérüv.

küç. Cimérüv, tarkatuv, bétérüv, yukka çıgu xeléne kitérüv.

küç. Üzgerüv, kiré yakka üzgertüv (uy fikér, duslık, ışanıç h. b.).

küç.Arıtuv,yonçıtuv.

KAKŞAV f. 1. Buşap, sélkénép tora torgan xelge kilüv.

küç. Cimérélüv, tarkaluv, bétüv, yukka çıgu xeléne kilüv (xucalık, gaile tormışı, tertip h. b. turında).

küç. Zegıyflenüv, naçarlanuv (ézlametlék turında).

küç. Kimüv, yukka çıga baruv, kiré yakka üzgerüv (ışanıç, duslık h b).

KAKI a. bot. Evérneçeçekléler sémyalıgınnan sabagı aşarga yaraklı ülen üsémlék.

KAKILDAV f. 1. k. kañgıldav.

2. küç. Kıçkırıp artık küp söylev.

KAKILDAŞU f. Kañgıldaşu.

KAKILIK i. Kakı küp üse torgan urın.

KAKIRU f. Tavışlanıp tamaknı kakırıktan çistartuv.

KAKIRIK a. Sulış yullarınnan hem üpkeden bulénép çıga torgan laylalı érén.

KAKIRINU f. hervakıt yaki vakıt-vakıt kakırıp toruv.

KALAY i. 1. Yuka tabaklı timér. || s. meg. Şundıy timérden éşlengen.

2. Törlé aşamlıklar péşérüv, kızdıruv öçén çitlerén bégép şundıy yuka timérden yasalgan say savıt.

KALAYLANDIRU f. Nursızlandıruv, tondıruv (küzné).

KALAYLANU f. Tonuv, nursızlanuv (küzler turında).

KALAYLAV f. Nersené de bulsa kalay bélen kaplav, kalay bélen tışlav.

KALAYLI s. Kalay bélen kaplangan, kalay sugıp éşlengen.

KALAYÇI i. Kalay éşé bélen şögıllenüçé.

KALAYÇILIK i. Kalayçı höneré, kalayçı kesébé.

KALAK i. dial. 1. k. balkaşık.

Bérer ıersenéñ kin, yassı oçı (mes, işkeknéñ, balçık izgéçnéñ h. b.). || Bér başı şulay kérek sıman kideytéyeyép éşlengen eybér.

Paroxodta işüv tegermeçénéñ taktaları.

4. dial. k. yanavıç.

5. Ayak kiyémén ciñélrek kiyüv öçén kullanıla torgan, iké kırıyı bégép, oçı yarımtügerek formada éşlengen cailanma. xatın.

KALAMBUR gg. ed. Bér ük süznéñ törlé megnelerén yaki avazdaş süzlerné oçraştıruv yulı bélen komik éffékt tudıra torgan tél-sengat çarası.. || s. meg. Şundıy çaraga nigézlengen.

KALAMBURLAV f. Kalambur bélen söylev, eytüv.

KALAMBURÇI i. Kalambur kullanırga yaratuçı.

KALANÇA i. Tire-yünné küzetüv öçén tar hem biyék itép éşlengen baskıçlı korılma.

KALAÇ i. Ak kümeç.

Kalaç alka —zur tügerek alka.

KALAÇÇI i. Kalaç péşérüçé, kalaç péşérüv ostası.

KALGAN-POSKAN s k. kaldık-postık.

KALGU f. Yoklap kitüv; yokıga oyuv, yokımsırav. // küç. Tınıçlanuv, basıluv, onıtıluv.

KALDAV s. İgén çeçélmi kalgan, yatkın (cir turında).

Kaldav ülen —kar astında kışlagan ütken yılgı ülen.

KALDAVLIK i. Kaldav urın.

KALDIK i. 1. Éş protséssında bérer nerseden artıp kalgan kisek.//

Cimérélüden, helaketten yaki tarkaludan h. b. kalgan nerse, kisek.

Éşkertkennen yaki faydalangannan soñ kalgan taşlandık, yaraksız nerse.

mat. Bér sannı ikénçé sanga bulgende bulénmi kalgan öléş.